Op 6 januari 1994 werd de knie van kunstschaatser Nancy Kerrigan lelijk te grazen genomen met een knuppel. De zoektocht naar de schuldigen achter de aanval leidde vrij snel naar de entourage van Jeff Gillooly, de ex-man van Kerrigans rechtstreekse concurrente Tonya Harding. Zij, de eerste Amerikaanse die ooit met succes een drievoudige axel uitvoerde in competitie, werd daardoor heel eventjes de bekendste sportster ter wereld. Maar ook wie zich het schandaal niet meer herinnert, zal genieten van deze cinematografische...

Op 6 januari 1994 werd de knie van kunstschaatser Nancy Kerrigan lelijk te grazen genomen met een knuppel. De zoektocht naar de schuldigen achter de aanval leidde vrij snel naar de entourage van Jeff Gillooly, de ex-man van Kerrigans rechtstreekse concurrente Tonya Harding. Zij, de eerste Amerikaanse die ooit met succes een drievoudige axel uitvoerde in competitie, werd daardoor heel eventjes de bekendste sportster ter wereld. Maar ook wie zich het schandaal niet meer herinnert, zal genieten van deze cinematografische kür, want regisseur Craig Gillespie maakte er met de hulp van 'onze' Nicolas Karakatsanis en een zichzelf drievoudig overstijgende Margot Robbie (lonkt die eerste Oscar?) eersteklas entertainment van. Om zijn scenario met enige feiten te staven, sprak de Australische regisseur van Lars and the Real Girl (2007) en The Finest Hours (2016) met zowat alle marginale betrokkenen bij het voorval. En lees het woord 'marginaal' dan vooral als een kenmerk van hun persoonlijkheid en niet zozeer als een indicatie van de mate waarin ze bij het incident betrokken waren. De interviews leverden in ieder geval een hoop tegenstrijdige verklaringen op, een probleem dat Gillespie oploste door full meta te gaan en zijn drama te doorspekken met nagespeelde interviewfragmenten en scènes die de vierde wand doorbreken. Zoals die waarin Robbie haar man met een tweeloop het huis uitknalt terwijl ze zich rechtstreeks tot de kijker richt om te melden dat zoiets, uiteraard, nooit gebeurd is. De ironische soundtrack, de mockumentarystijl, de montagesequenties en de occasionele split screens zijn trucs die weleens eerder en door regisseurs als Scorsese met meer diepgang gebruikt zijn, maar Gillespie zet ze, samen met het energieke camerawerk van Karakatsanis, in om het verhaal van de door haar man mishandelde Harding vaart, pit en humor te geven. Dat lukt zo goed dat de tragische kern van Hardings verhaal bij momenten ondergesneeuwd raakt. Gillespies weinig subtiele kritiek op de celebritycultuur en de manier waarop nieuwsmedia schandalen uitbuiten om lees- en kijkcijfers op te krikken, klinkt dus enigszins hol in de leegte van deze Margot Robbie On Ice-show die zelf zo gretig met die schandalen uitpakt zonder een noemenswaardige poging te ondernemen om de waarheid erachter te onthullen. I, Tonya schuift uit met een bedenkelijke ideologische landing, maar springt hoog met een onderhoudende en vermakelijke visuele uitvoering.