Nic Balthazar (Ben X, Tot altijd) zal nooit een heel subtiele regisseur worden, en ook niet snel een groot stilist. Maar zelfs als hij dat toch geweest was, had het hem allicht niet geholpen om iets boeiends te maken van zijn zelfgeschreven scenario vol platitudes waarin het tot volwaardig personage uitgewerkte stemmetje in het hoofd van Peter Va...

Nic Balthazar (Ben X, Tot altijd) zal nooit een heel subtiele regisseur worden, en ook niet snel een groot stilist. Maar zelfs als hij dat toch geweest was, had het hem allicht niet geholpen om iets boeiends te maken van zijn zelfgeschreven scenario vol platitudes waarin het tot volwaardig personage uitgewerkte stemmetje in het hoofd van Peter Van den Begin enkel dient om in woorden te bevestigen wat je op het scherm al ziet. Namelijk dat stand-upcomedian Ralph Hartman het moeilijk heeft. Hij wordt tijdens een tournee met conculega's gekweld door faalangst en twijfel, die zich manifesteert in de vorm van een persoonlijke kwelduivel die vertolkt wordt door Jeroen Leenders. Die kwijt zich overigens uitstekend van zijn kwellende taak en Balthazar mag hem en zijn andere acteurs op zijn blote knieën danken. Het is volledig aan de prestaties van Barbara Sarafian, Peter Van den Begin en Josse De Pauw te danken dat hier en daar een sprankel oprechte ontroering oprijst uit een script dat met zijn 'we hebben het allemaal wel eens moeilijk met onszelf en de wereld'-boodschap haast een column van Griet Op de Beeck lijkt. Als Balthazar dan toch mensen aan het bedanken is, mag ook cinematograaf Robrecht Heyvaert (D'Ardennen, Black) in de lof delen. Hij bewijst hier opnieuw dat hij zich het best thuis voelt in het donker. Indien hij ook nog eens af en toe zijn camera had mogen stilhouden, dan viel er van zijn knappe nachtelijke belichting misschien echt te genieten. Nic Balthazar weet zich in ieder geval met de juiste mensen te omringen. Nu nog leren wat mise-en-scène is en op een dag komt er een goeie film van. (Sam De Wilde)