Ja, Adriaan Van den Hoof kon niet.
...

Ja, Adriaan Van den Hoof kon niet. Dendoncker: Hahaha! Vorig jaar won je Humo's Comedy Cup. De komende maanden gaat het hard: je presenteert het VTM-programma Hoe zal ik het zeggen? en je eerste zaalshow Bang van Dendoncker nadert, in een ingekort seizoen weliswaar. Te druk met tv? Dendoncker: Ja, daardoor stoppen we iets vroeger. En we beginnen later omdat ik veel tijd heb genomen om alles heel goed te try-outen, zodat ik tegen de première een stevig fundament heb.Dat is dan uitgeklaard. Wat biedt je lijstje, Jens? Dendoncker: Eerst en vooral een boek: De man die de taal van de slangen sprak, van de jonge Estse schrijver Andrus Kivirähk. Ik wist al na het eerste hoofdstuk dat ik iets bijzonders vast had. Het is een soort alternatieve geschiedenis van Estland en eigenlijk ook Europa, meer bepaald van de middeleeuwen en de christelijke omwenteling. De auteur maakt er een kritiek op die christelijke normen en waarden van, en een studie over eenzaamheid. Het hoofdpersonage, dat heel mooi wordt uitgediept, verzet zich als allerlaatste tegen de christelijke tendens. Ik vond het een fantastisch boek. Ik struin wel vaker in boekhandels, ja. Wat ik ook leuk vind, is een blind date met een boek. Je pakt enkele boeken in zodat je niets van de cover of de achterflap ziet en je krijgt enkel wat kernwoorden en stijlkenmerken. Op basis daarvan maak je een keuze. Heel fijn.Je zegt het. Dendoncker: Wat heb ik hier nog? De recente Netflix-serie Ozark. Het verhaaltje vond ik vrij licht: een gezinsman wordt meegesleurd in een criminele carrière. Maar zulke dialogen ben ik nog niet vaak tegengekomen. Bijvoorbeeld: in plaats van alles geheim te houden floept de moeder in aflevering twee er al tegen de kinderen uit dat vader voor een kartel werkt, en dat ze allemaal het gevaar lopen te worden vermoord. Er zit een grimmigheid in, een duisternis, en een grondige psychologische analyse van de personages waarvoor ik enorm veel ontzag heb. Mag ik nog iets van tv noemen? Jij bent de gast. Dendoncker: Kafka, het humoristische sketchprogramma op VTM dat de draak steekt met bureaucratie en ambtenarij. Omdat ik er twee kleine gastrolletjes in speel, heb ik er al heel wat van gezien. Wel, het is niet alleen heel erg grappig maar vanwege de look en feel ook gewaagd. Ze werken met fantastische kleurenpaletten, met een sfeer die perfect tot zijn recht komt in de verschillende settings. Zelden gezien in België, volgens mij. Ik zou zeggen: geef het een kans! Ik laat het zo drukken. Dendoncker: Tot slot wil ik nog De Stroate vermelden, een hiphopacademie uit Kortrijk die ook graffiti- en breakdanceworkshops organiseert. Ik ga graag naar zulke rapshows. Er zijn heel wat parallellen te trekken tussen het hiphopmilieu en het beginnende comedycircuit: de improvisatie, het gebald formuleren...Plus: ritme is fundamenteel voor comedy, en rappers beheersen dat beter dan wij. Comedians, mezelf incluis, kunnen daar veel van leren.