Als we het eens simpel hielden en op jullie muziek gewoon het woord 'extreem' kleefden?

Michiel De Naegel: Dat vat het wel, ja. Heel dichtgemetseld en druk, veel opgepompt testosteron, weinig ademruimte. Op het podium speel ik het rolletje van een vieze, vuile dictator, een egocentrisch mannetje. Daar ga ik volledig in op. Dat bloed in de clip bij Idiot Savant? Dat was bij een event in de Recyclart in Brussel, om vier uur 's nachts, waarbij het er nogal heftig toe ging. Iemand viel tegen mij terwijl ik net de micro voor mijn mond hield. Wat stukjes tand kwijt en een sneetje, maar het zag er geweldig uit, inderdaad. (lacht)

Je speelt ook nog in 30,000 Monkies en maakt zelfstandig muziek als Joeri Chipsvingers en Sukkeltje M.

De Naegel: Joeri Chipsvingers is gegroeid uit mijn eindwerk aan het Gentse conservatorium, waar ik compositie gestudeerd heb. In feite is dat een elfkoppig ensemble met strijkers en blazers, percussie en piano. Klassiek gericht, maar met de bedoeling even intens te zijn als rock of punk. De klassieke wereld is nog steeds een gesloten bubbel. Gelukkig zijn er hoe langer hoe meer mensen die voeling hebben met de wereld daarbuiten. Ik luister veel naar Fausto Romitelli en Eric Wubbels, wier muziek soms echt beukt. Zo maakte Romitelli, die helaas niet meer leeft, een video-opera die Pink Floyd als basis neemt. Het Brusselse Ictus-ensemble heeft werk van hem opgenomen, Professor Bad Trip: niet 'droog' maar door de studio als instrument te gebruiken, met panning en effecten, waardoor het stuk lééft. Ook Wubbels, een Amerikaanse componist, rockt. Luister maar naar Gretchen am Spinnrade. De opname door celliste Mariel Roberts kan ik aanraden.

Een film die je sterk heeft aangegrepen: Pájaros de verano van Ciro Guerra en Cristina Gallego.

De Naegel: Of Birds of Passage in het Engels. Gezien na een weekendje nachtwerk met weinig slaap, dus ik was emotioneel misschien niet zo stabiel. ( lachje) Maar ik ben twee uur lang moeiteloos wakker gebleven, Pájaros de verano kwam echt binnen. Iemand noemde het een kruising van The Godfather en Terrence Malick, en dat klopt wel: gewelduitbarstingen worden gecombineerd met ijle, zweverige maar prachtige beelden. Bezwerende soundtrack ook.

Beeldende kunst betrek je niet zozeer uit expo's of boeken, het wereldwijde web kan ook.

De Naegel: 't Is te zeggen: er gebeuren online genoeg dingen die ik op hun manier als kunst zou bestempelen. Zo heeft ene Rudy Gybels een Facebookgroep waarin hij dagelijks een collage post van alles wat hij die dag heeft gegeten. Elke maaltijd begeleidt hij met enkele poëtisch aandoende zinnen. Mijn favoriet: 'Op het bruggetje van de late namiddag naar de avond trof ik twee frikandellen aan.' (lacht) Dat mogen lezen tussen alle bagger op het internet door, daar word ik vrolijk van.