Wie de afgelopen tien jaar zijn tv zelfs maar één keer heeft aangezet, zal Leen Dendievel op het scherm zijn tegengekomen. Van Spring, over De kotmadam tot Thuis, de actrice huppelt door het tv-landschap als een losgeslagen hinde. Haar werkterrein beperkt zich echter niet tot het kleine scherm en de Vlaamse theaterpodia. Dendievel kent ook het labeur aan de schrijftafel.
...

Wie de afgelopen tien jaar zijn tv zelfs maar één keer heeft aangezet, zal Leen Dendievel op het scherm zijn tegengekomen. Van Spring, over De kotmadam tot Thuis, de actrice huppelt door het tv-landschap als een losgeslagen hinde. Haar werkterrein beperkt zich echter niet tot het kleine scherm en de Vlaamse theaterpodia. Dendievel kent ook het labeur aan de schrijftafel. In 2017 verscheen Hard, een boek over de terreur van liefdesverdriet, en dit jaar onderzoekt ze de oorsprong van haar paniekaanvallen in Asem. Vaste inspiratiebron en lichtend voorbeeld in schrijftijden: Connie Palmen. 'Ik heb het oeuvre van Palmen ontdekt via I.M., een boek dat een vriend me had aangeraden en dat ik ondertussen ontelbaar veel keer heb herlezen. Mijn versie ziet er intussen uit als een schotelvod. Bij elke leesbeurt onderlijn ik weer nieuwe zinnen en paragrafen, en als ik het uitleen, moedig ik vrienden aan hetzelfde te doen. Altijd fijn om te zien wat zij aanvinken. In alle eerlijkheid: ik kende nog niets van Connie Palmen, pas nadien heb ik haar andere boeken als De vriendschap en De wetten gelezen. Met veel plezier, maar I.M. blijft mijn favoriet. 'Dit boek gaat over haar turbulente relatie met de in Nederland beroemde journalist Ischa Meijer, en zijn overlijden. De titel van het boek is dubbel: hij slaat zowel op Meijers initialen als op de term 'in memoriam'. Zowel Palmen als Meijer was een Amsterdamse beroemdheid, maar aangezien ik geen van beiden kende, heb ik het onbevangen gelezen, als een liefdesverhaal over twee willekeurige mensen. Palmen kan heel plastisch schrijven. Haar taal zorgt ervoor dat jij voelt wat zij voelt, en dat is vaak nietsverhullend. Ze doet niet zweverig over de liefde, beschrijft haar in alle rauwheid, maar ze houdt zich ook niet in: liefde mag passioneel zijn, mag extatisch zijn, mag dramatisch zijn. Dat was voor mij toch een eyeopener en mijn boeken bulken dan ook van de quotes uit I.M. 'Eén keer heb ik Connie Palmen ontmoet, in Antwerpen, op een lezing in het Zuiderpershuis, en dat was zeer indrukwekkend. Wat een inspirerende vrouw! Zonder starstruck te zijn, ben ik toch maar braaf in de rij gaan staan voor een handtekening.'