In mijn tienerjaren werkte ik mee aan SETI, een hobbyproject dat ontstaan was in de schoot van NASA en maar één doel had: buitenaards leven opsporen. SETI-geleerden speurden het hemelgewelf af op zoek naar vreemde signalen maar omdat de hemel nogal groot is en de menselijke rekenkracht klein, rekende SETI op de hulp van nerdy tienerjongens. Datapakketjes werden de wereld rond gemaild en iedereen met een processor - in mijn geval die van een Compaq Deskpro - mocht helpen om de satellietsignalen te analyseren. Dat ging prima. Het balkje met verwerkte data schoof elke dag een millimeter op...

In mijn tienerjaren werkte ik mee aan SETI, een hobbyproject dat ontstaan was in de schoot van NASA en maar één doel had: buitenaards leven opsporen. SETI-geleerden speurden het hemelgewelf af op zoek naar vreemde signalen maar omdat de hemel nogal groot is en de menselijke rekenkracht klein, rekende SETI op de hulp van nerdy tienerjongens. Datapakketjes werden de wereld rond gemaild en iedereen met een processor - in mijn geval die van een Compaq Deskpro - mocht helpen om de satellietsignalen te analyseren. Dat ging prima. Het balkje met verwerkte data schoof elke dag een millimeter op. Tot mijn vader me kwaad de Belgacom-factuur liet zien: massa's data via een inbelmodem naar SETI sturen bleek een te kostelijke grap, buitenaardse beschavingen of niet. In Het drielichamenprobleem van de Chinese bestsellerauteur Cixin Liu gaan Chinese wetenschappers een stapje verder. Via het ultrageheime satellietproject Rode Kust proberen ze eind jaren zestig een dialoog aan te gaan met de aliens van Triosolaris. Vanuit communistisch oogpunt begrijpelijk: China wil deze ruimterace winnen en wie het eerst met buitenaards leven communiceert kan ook zijn antikapitalistische wereldbeeld aan mogelijke bezoekers opleggen. Decennia later is de wereldelite verdeeld: de bewoners van Triosolaris blijken op zoek naar een betere planeet en maken hun plannen kenbaar via een complexe videogame. De vraag is: moeten we meeheulen met de veroveraars om zo de aarde te redden? Liu stoffeert zijn roman (het eerste deel van een trilogie) met voldoende culturele en wetenschappelijke achtergrond om ook scifihaters over de streep te trekken. In het openingshoofdstuk toont hij de gruwel van de Culturele Revolutie en verderop laat hij zien hoe wetenschap zich tot in het absurde naar een tirannieke leer moet schikken. Zo werd het woord 'zonnevlekken' verboden door Mao omdat hij de Rode Zon was, en die mocht niet besmeurd worden. Aan spanning geen gebrek in deze interplanetaire rollercoaster en de filosofische discussies worden vaak origineel beslecht: dankzij de avatars in de game kan Liu Newton in debat laten gaan met Einstein, en met behulp van een Chinees leger bouwt hij een levend moederbord na, een beetje zoals SETI rekende op eenzame jongetjes die op een zolderkamer dat ene verlossende signaal hoopten te ontcijferen. Benieuwd of de baanbrekende wetenschap in de volgende delen van Liu's trilogie ook gefnuikt zal worden door een telefoonrekening.