Vierendertig is Nele Van den Broeck nu, en dus is het hoog tijd voor een stand van zaken. In Halfvolwassen maakt ze de balans van haar prille leven op: 'Het klinkt superijdel om op mijn leeftijd al van een autobiografie te spreken, dus hou ik het liever op een bundeling persoonlijke verhalen. Zo reisde ik naar Zweden, de liefde achterna, en probeerde ik in Londen een carrière uit de grond te stampen. Beide projecten zijn faliekant mislukt.'
...

Vierendertig is Nele Van den Broeck nu, en dus is het hoog tijd voor een stand van zaken. In Halfvolwassen maakt ze de balans van haar prille leven op: 'Het klinkt superijdel om op mijn leeftijd al van een autobiografie te spreken, dus hou ik het liever op een bundeling persoonlijke verhalen. Zo reisde ik naar Zweden, de liefde achterna, en probeerde ik in Londen een carrière uit de grond te stampen. Beide projecten zijn faliekant mislukt.' In Halfvolwassen vertelt ze ook over haar depressie: 'Rond mijn dertigste zat ik niet lekker in mijn vel. Ik woonde toen in Londen en kon de vinger maar niet op de wonde leggen. Ik zocht mijn toevlucht in zelfhulpboeken, probeerde een dieet, meditatie, sport, maar niets hielp. Ik voelde me er zelfs schuldiger door, alsof ik niet genoeg mijn best deed om van dat zwarte gevoel af te raken. Voor mijn verjaardag had ik een feestje georganiseerd, maar dat heb ik 's ochtends afgezegd. Geen zin meer in. 'Om mezelf op te kikkeren heb ik de metro naar Soho genomen en in boekhandel Foyles stootte ik op Reasons to Stay Alive van Matt Haig. Daarin brengt hij verslag uit van zijn worsteling met depressie. Soms schrijft hij heel poëtisch en kwetsbaar, en soms beperkt hij zich tot lijstjes: bekende mensen die depressief waren of de domme adviezen die hij kreeg. Dat was herkenbaar. Mensen willen je helpen - 'Eet meer broccoli, Nele!' - maar op dat moment heb je daar geen boodschap aan. Dan denk je: ik kruip door een donkere tunnel die is bezaaid met glasscherven en bewaakt wordt door een vuurspuwende draak. Zodra ik die verslagen heb, ga ik vet veel broccoli eten, beloofd, maar nu wil ik gewoon in bed blijven liggen.' Haig voelde veel schroom om zijn boek te publiceren. Verdriet van venten kan heel pathetisch overkomen. Samengevat is zijn boek een grote verzameling verdrietporno, maar ik ben heel blij dat hij de moed heeft opgebracht. Hij biedt ook geen gemakzuchtige oplossingen. Een depressie is zeer persoonsgebonden, en Haig schuwt net daarom veralgemeningen. Zijn boodschap is voorzichtig: hou vol, er flakkert licht aan het eind van de tunnel, en ja, het kan nog een poos duren, maar geloof me, op een dag zul je je beter voelen. Daar heeft hij gelijk in gekregen. Ondertussen ben ik erbovenop en hij heeft daaraan bijgedragen. Wat kun je meer verlangen van een boek?'