Recensie: De zussen van mijn dochter

09/11/10 om 09:46 - Bijgewerkt om 09:46

Bron: Knack Focus

Het nieuwe Struyf-programma begon wat geïmproviseerd en richtingloos, maar was toch veelbelovend.

Recensie: De zussen van mijn dochter

© VRT - 2010

Elke maandag, één ***

Het weeshuis van Achieng in Kenia is een roos op een mestvaalt. In een regio waar aids bijna even courant is als een verkoudheid en waar verkracht worden voor jonge meisjes een soort onontkoombaar noodlot is geworden, biedt de seropositieve vrouw met haar onderkomen toch een beetje verlichting voor een paar tientallen weeskinderen, die het slachtoffer zijn van een van die twee epidemieën. Dat Annemie Struyf mee aan de basis ligt van dit initiatief met haar tv-serie De moeder van mijn dochter en nu via De zussen van mijn dochter blijft oproepen om Achieng en haar medewerkers te steunen, verdient dus alle bewondering en lof.

Alleen leverden het pakkende achtergrondverhaal en de goede bedoelingen in de eerste aflevering van De zussen van mijn dochter nog niet meteen sterke televisie op. In deze reeks keert Struyf terug naar Kenia om te zien hoe het Achieng vergaan is sinds ze in 2005 - nadat ze had meegewerkt aan De moeder van mijn dochter - het plan opvatte om een weeshuis te beginnen. We zagen hoe de journaliste verwelkomd werd, hoe ze een rondleiding kreeg door de gebouwen, hoe ze kennis maakte met de man van Achieng... en dat allemaal doorspekt met lange fragmenten uit De moeder van mijn dochter. Eigenlijk voelde deze eerste aflevering een beetje geïmproviseerd en richtingloos aan.

Behalve dan op twee momenten, waarin de penibele levensomstandigheden in de regio toch onstuitbaar naar voren kwamen : toen Achieng tegenover Struyf bekende dat ze zelf ooit verkracht was in haar jeugd, iets wat ze haar ouders altijd verzwegen had, en toen er op het einde een baby gevonden werd in een winkeltje en er over zijn lot beslist moest worden. In één klap besefte je weer dat je naar meer zat te kijken dan een verslag van twee vriendinnen die elkaar terugzien en herinneringen ophalen, en dat De zussen van mijn dochter in de volgende weken net als zijn voorganger een belangrijk programma kan worden.

Stefaan Werbrouck

Wat vond u van De zussen van mijn dochter? Laat het weten!

Onze partners