The Rolling Stones op TW Classic: niets dan klassiekers *****

29/06/14 om 11:28 - Bijgewerkt om 11:28

Met de energie van de dartele twintigers die ze een halve eeuw geleden al waren, speelden The Rolling Stones de wei van Werchter moeiteloos plat. De geduldige, net niet uitgeregende fans werden beloond met een set waarin weinig verrassingen zaten en die de klassiekers twee uur lang aan elkaar vlocht.

The Rolling Stones op TW Classic: niets dan klassiekers *****

The Rolling Stones © Jef Boes

Bekijk de foto's van het concert van The Rolling Stones

De enige classic die gemist werd, was wellicht 'Angie', traditioneel vroeg in de set maar er deze keer uitgeknikkerd door een prachtige versie van 'Wild Horses'. Romantici beeldden zich in dat Jagger met de gedachten even bij ex-liefje L'Wren Scott zat, de rest van u sloot de ogen en zong uit volle borst mee alsof de wereldtitel van de Rode Duivels ervan afhing.

'Wild Horses' was een eerste adempauze voor de fans (en niet in het minst voor Jagger zelf), na een indrukwekkend begin waarin 'Jumpin Jack Flash', 'You Got Me Rocking' en 'It's Only Rock 'n' Roll' meteen voor vuurwerk zorgden. Tussendoor bewees een gloeiend 'Tumbling Dice' dat Jagger nog steeds in de eerste plaats een soul man is, die de lange rode catwalk tot diep in het publiek gebruikt als muzikaal preekgestoelte.

Jagger, na elke drie nummers van hemd of glitterjasje wisselend, had aan zijn kronkelende slangenlijf genoeg om de menigte in extase te brengen, terwijl Richards zoals steeds zijn cool behield, subtiele lachjes en knipogen uitdeelde aan de eerste rijen en niet meer leek te doen dan zijn gitaar te aaien om er de ene riff na de andere uit te halen. Het podium, naar Stones-normen vrij bescheiden aangekleed, leek geen seconde op het gigantische toneel dat de groepen voordien niet opgevuld hadden gekregen. Leuk detail: het reuzenscherm toonde beelden van uitzinnige fans tijdens Stones-concerten door de decennia heen, afgewisseld met live beelden van u en ik. Het wees ons er nog eens op hoe waanzinnig lang de Stones al voor dit soort menigtes spelen, want ergens in die stokoude beelden had de grootmoeder van uw grootmoeder naar Mick en Keith kunnen staan zwaaien zoals u dat vanavond deed.

Jagger had trouwens opvallend veel Nederlands geleerd, gaande van voorspelbare complimentjes als "het is fijn om weer in Werchter te zijn" en "jullie klinken geweldig" tot een absurd "Ron, waar zijn je regenlaarzen?".

Na het meest recente nummer op de setlist - een vlijmscherp 'Doom and Gloom' - droeg Jagger het oudste nummer in de set op aan Bobby Womack. Niet toevallig 'It's All Over Now', geschreven door Womack en in '64 de allereerste nummer 1 voor de Stones. De roestige stembanden van Keith Richards namen twee nummers voor hun rekening: een prachtige ingetogen versie van de countryparel 'You Got The Silver' en een vluchtig 'Can't Be Seen' dat veel minder kon begeesteren. Maar de lont werd overtuigend weer aangestoken door ex-bandlid Mick Taylor, die werd opgetrommeld voor 'Midnight Rambler' en zo mee voor het hoogtepunt van de avond zorgde. De gitaar van Taylor en de mondharmonica van Jagger maakten er een langgerekt, smerig bluesduel van op het scherpst van de snee.

Na vijftig jaar hebben The Rolling Stones de luxe om een concert met alleen maar klassiekers te kunnen besluiten met een handvol songs dat die categorie zelfs nog is ontgroeid. 'Gimme Shelter', met een glansrol voor vocaliste Lisa Fischer, 'Start Me Up' en een bezwerend 'Sympathy For The Devil' vormden samen met 'Brown Sugar' de eindsprint richting het melancholische 'You Can't Always Get What You Want' (met het Utrechtse close-harmonykoor Dekoor in een hoofdrol), waarna Keith Richards de fans de nacht instuurde met zijn allergrootste riff, die van het onverwoestbare '(I Can't Get No) Satisfaction'.

Niemand die er achteraf ook maar een seconde aan dacht dat dit wel eens de laatste keer kon geweest zijn, want waarom zouden ze er ooit mee stoppen? Na al die slopende jaren geven Jagger, Richards, Wood en Watts duidelijk nog steeds geen krimp en heeft u eigenlijk geen enkel excuus om ze te missen.

Toon Heylen

Lees meer over:

Onze partners