Gent Jazz 2014 (Dag 1): Jong geweld en voze virtuozen

11/07/14 om 10:54 - Bijgewerkt om 11:35

Meteen veel volk op de openingsdag van Gent Jazz in de Gentse Bijloke. Bijna allemaal voor Bobby McFerrin, maar het was de veelbelovende Zara McFarlane op de sidestage die de grootste indruk maakte.

Gent Jazz 2014 (Dag 1): Jong geweld en voze virtuozen

© Piet Goethals

LABtrio (***)

Gent Jazz opende zijn hoofdpodium met een onweerstaanbaar charmeoffensief van het vorig jaar op de Garden Stage ook al bijzonder aanstekelijke LABtrio, drie jonge muzikanten die in de Belgische jazzscene al jaren in allerlei combinaties van zich laten horen en met een zelfverzekerde glimlach de grote tent inpalmden. Echt tornen aan de grenzen van het genre doet het trio niet, maar het bezienswaardige zelfvertrouwen waarmee de flegmatieke toetsenist Bram De Looze, de goedlachse, trefzekere bassiste Anneleen Boehme en de onstuimige, creatieve drummer Lander Gyselinck op het grote podium demonstreerden hoe ze na vele jaren oefenen en spelen hun instrument nu helemaal in de vingers hebben was mooi om te zien en opwindend om te horen.

Setlist LABtrio: Sunday / Ambiguous / On the Tenterhooks / For Those Two Polar Bears / Day Off / Kapotte Sauffage/Loodgieter / Pi / Maple Syrup / Plan B / Fraulig / Ritsiebieritsiebaaritsieboem / Synkopenkult / Urbis Orbit / Loopsoup / Inside Now

Kellylee Evans (*)

Ook heel gemotiveerd, maar aanzienlijk minder onweerstaanbaar, was Kellylee Evans, die halverwege het vorige decennium na enkele persoonlijke tegenslagen verraste met de boeiende, verhalende neosoulplaat 'Fight or Flight?'. We zijn uiteraard erg blij dat ze zich inmiddels beter voelt, maar met de tranen lijkt ook de inspiratiebron een beetje opgedroogd. De teksten van de nummers die ze zong waren volstrekt inwisselbaar, ofwel gewoon gepikt, zoals in haar cover van Eminem's 'Lose Yourself', zowaar een soort hoogtepunt. De Nina Simone-cover 'Feeling Good' (moet er nog zand zijn?) en zelfs haar slappe Engelstalige afropopversie van 'Alors on Danse' kabbelden echter geruisloos voorbij. Al had u daar in de zaal er duidelijk zin in: wat Evans u ook opdroeg, van handenklappen en meezingen tot op- en neer springen, u deed het zonder aarzelen.

Setlist Kellylee Evans: My Name Is / Tell Me What You Like / I Remember When / Only You / Jungle / If I Were Your Woman / Hands Up / Again / Feeling Good / Lose Yourself / And So We Dance

Bobby McFerrin (*)

U was dan ook allen gekomen voor Bobby McFerrin, de onnavolgbare zanger van 'Don't Worry, Be Happy', die terwijl hij vrolijk met zijn hand op zijn borstkas bonkt quasi moeiteloos een hele meute zangstemmen en instrumenten uit zijn veelzijdige strot weet te persen, en zich tevens getuige allerlei opmerkelijke YouTube-filmpjes ontpopte tot een begenadigd bespeler van zalen vol enthousiaste zielen. Dat wordt daar een groot zangfeest, dachten we toen we hoorden hoe hij op zijn laatste plaat 'spirityouall' met onsterfelijke traditionals aan de slag ging, maar dat viel lelijk tegen. De zanger parkeerde zich futloos op een krukje en zong van daaruit bijna zonder uitzondering bijzonder fletse versies van songs die u eigenlijk al een keer teveel hebt gehoord. Zing je die uit volle borst en betrek je daar ook het publiek bij, dan kan het heel plezant worden. Vertik je het pertinent om door te zingen en zeg je dan ook nog 'Now, now, be patient' wanneer de mensen tijdens een intro in hun handen klappen, dan zakt zo'n concert onherroepelijk in. "Any day now, I shall be released," zong McFerrin op het einde. Zou wel eens kunnen, als je hem bezig zag.

Setlist Bobby McFerrin: Circle Song / Everytime / Gracious / Joshua / Swing Low / Wishful Thinking / Can't Find My Way Home / Thrill / Jesus Makes It Good / Whole World / Circle Songs / All I Do / 25:15 / Mystery / Rest (Yes Indeed) / I Shall Be Released

Manu Katché - Richard Bona - Eric Legnini - Stefano Di Battista (**)

Eens kijken, wie hebben we nog gezien? Oh ja, drummer Manu Katché, bassist Richard Bona, toetsenist Eric Legnini en saxofonist Stefano di Battista, vier de laatste tijd onafscheidelijke buddies die het samen erg naar hun zin hadden op het podium. Vooral di Battista, altijd in voor een lolletje, ging regelmatig op wandel om zijn maten een beetje aan te porren, en sprong aan het begin van de bisronde zelfs op de rug van de gezette Legnini, die vervolgens bijna omver viel. "As you can see, it's a lot of fun - for us at least," zei Katché, en we hadden hem bijna volmondig gelijk gegeven, maar dat zou nu ook weer niet eerlijk zijn. De heren kunnen namelijk best een heel eind spelen, alleen maken ze jazz met een rietje en een parasolletje: prima soundtrack als u met een verse laag zonnecrème wegdoezelt aan het zwembad, maar slechts zelden meeslepend on stage. Di Battista speelt van die saxdeuntjes waarmee men tegenwoordig weer housetracks aanlengt, Legnini mikte daar met zijn Fender Rhodes verse ijsblokjes in, bassist Bona goot er een gulle scheut donkere rum bij en drummer Katché schudde de boel vervolgens vakkundig door elkaar. Best aangenaam, daar niet van, maar na anderhalf uur op zo'n strandstoel willen wij weg, de wereld zien.

Setlist Katché/Bona/Legnini/di Battista: November '99 / Under Her Spell / Keep on Trippin' / Song for Her / Sen Sen Sen / Valentina / Joy / Old and Grey / Clubbing / Mute Sukudu

Zara McFarlane (****)

Gelukkig heeft Gent Jazz tegenwoordig een volwaardige sidestage, waarop een veelbelovend artiest drie korte sets mag spelen. Daarop trad de 28-jarige zangeres Zara McFarlane aan, vergezeld van een trio terughoudende muzikanten die zonder vermoeiende tierlantijnen een minimalistische maar meeslepende sound neerzetten en McFarlane zo alle ruimte gaven om schijnbaar moeiteloos te schitteren. Van het tegelijk gekwetste en gemene 'More Than Mine', over een ex-vriend die ze met zijn nieuwe lief in de supermarkt tegenkwam, tot geïnspireerde jazzcovers van roestvrije reggaeklassiekers als 'Police & Thieves' en 'Angie La La' waarin haar Jamaicaanse roots even kwamen knipogen, McFarlane voorzag ze van een speelse, subtiele vanzelfsprekendheid, zonder ook maar één overbodige uithaal. Ze kwam, ze zong en ze overwon, zo simpel kan het zijn.

Tim Vernimmen

Lees meer over:

Onze partners