Film van de Week 'Whiplash': Niet voor gevoelige zielen

17/02/15 om 11:42 - Bijgewerkt om 11:42

Bron: Knack Focus

Voor de betere sm moet u deze week bij Whiplash zijn en nergens anders. Voor het betere drumwerk en een messcherp acteerduel trouwens ook.

Film van de Week 'Whiplash': Niet voor gevoelige zielen

Miles Teller achter de drums in Whiplash. © gf

Whiplash

Damien Chazelle, met Miles Teller, J. K. Simmons, Melissa Benoist.

Het zowel in Cannes als op het Sundance Festival bekroonde en nu ook voor vijf Oscars genomineerde Whiplash is de Black Swan-, Raging Bull- en Full Metal Jacket-versie van Fame. Niets voor gevoelige zielen dus, en evenmin voor de liefhebbers van traag en subtiel. De drumvellen kleuren meer dan eens rood omdat de bloedende leerling-drummer om wie het in deze zinderende prent draait van geen ophouden weet. Personages die zich nog fanatieker in het zweet werken, moet je al in boksfilms gaan zoeken.

Dat had lachwekkend kunnen zijn, maar de jonge regisseur-scenarist Damien Chazelle, die zijn gelijknamige kortfilm pimpte tot een langspeler, komt met elke poëtische overdrijving weg. Door de constant aangehouden onheilspellende sfeer, de opzwepende muziek en het hoge tempo haal je het niet in je hoofd om te beginnen muggenziften.

Bovendien duelleren de twee hoofdpersonages met zoveel overgave dat je soms naar adem vergeet te happen. In de linkerhoek: leerling-drummer Andrew, vertolkt door Miles Teller. Teller lijkt fysiek wat op de jonge Tom Hanks en vat met een uitgebalanceerde vertolking de ambiguïteit van zijn personage: een ambitieuze jazzdrummer, half prooi, half roofdier. In de rechterhoek: jazzorkestleider Fletcher, vertolkt door J.K. Simmons (Burn after Reading, Oz) in de rol van zijn leven. Fletcher boezemt nog meer schrik in dan die vreselijke drilsergeant in het eerste deel van Kubricks Full Metal Jacket. Brullen, machtsspelletjes spelen en stoelen en cymbalen naar iemands hoofd gooien beschouwt hij als aanvaardbare pedagogische methodes. Zijn grote motivatie? Middelmatigheid uitdrijven en een genie ontdekken.

De hyperambitieuze drummer gelooft in het erg Amerikaanse adagium dat je enorme offers moet brengen om de top te halen en drumt zich als een volleerde masochist dagelijks in trance om vervolgens alleen te horen te krijgen dat het nóg sneller en nóg beter moet. Kweek je zo artiesten of monsters? Sluit virtuositeit menselijkheid uit? Waar eindigt pedagogie en begint misbruik? Dat zijn de vragen die Chazelle zich stelt, en hij weet er de spanning in te houden tot de allerlaatste drumslag. (Niels Ruëll)

Lees meer over:

Onze partners