In première: de grimmige schoonheid van IKRAAANs ‘Dode Bloem’

© Tina Herbots

Op haar sombere gitaarballade Dode Bloem doet IKRAAAN wat ze het best doet: haar donkerste gedachten omzetten in breekbare muziek.

Voor IKRAAAN is muziek maken altijd een noodzaak geweest. Ze schrijft nummers omdat ze niet anders kan, omdat ze een uitlaatklep heeft om haar emoties kwijt te kunnen. ‘Nadat ik mijn album had gemaakt, had ik mezelf zelfs een tijdje wijsgemaakt dat ik even niets meer mocht schrijven. Toen ben ik emotioneel slecht gegaan, en achteraf gezien was dat alleen maar logisch. Die emoties moeten eruit, dus geen wonder dat ik me slecht voelde toen ik daarmee stopte.’

Later dit jaar komt dat debuutalbum uit, waarvan met Dode Bloem nu een eerste single verschijnt. Anderhalf jaar geleden vertelde IKRAAAN aan Knack Focus dat haar geluid zou evolueren: ‘minder soultrap en r&b, meer elektronisch’. Opvallend genoeg maakt ze op Dode Bloem net de omgekeerde beweging: het is een erg sombere, ingetogen gitaarballade geworden.

‘Zelf had ik dit nummer eigenlijk nooit als een single gezien. Het is eerder een buitenbeentje qua geluid. Toen ik andere mensen het album liet horen, sprong dit lied er echter meteen uit voor hen. Zelf snap ik nu ook wel waarom: het klinkt wat commerciëler dan de rest, minder vreemd. De gitaar is simpel en de melodieën zijn makkelijk verteerbaar, in tegenstelling tot de tekst. Het zachtere geluid maskeert een beetje hoe ik mij echt voelde terwijl ik het schreef.’

Onverbloemd

Qua tekst ligt Dode Bloem inderdaad zwaarder op de maag. Op een macabere en toch mooie manier vertelt IKRAAAN hoe het voelt om er eigenlijk niet meer te willen zijn. Concreet schreef ze het nummer in de winter van 2020, toen ze erg diep zat. ‘Ik heb eigenlijk twee gezichten. Als artiest voel ik me een genie en denk ik soms alsof ik de wereld aan kan, maar als persoon haat ik mezelf vaak en voel ik me soms heel nutteloos. Al probeer dat af te leren.’

Wat daarin meespeelde, was de tijd die ze in die periode op Instagram spendeerde. ‘Weet je wat het is? Ik snap vaak mensen hun gedrag en hun sociale regels niet. Er zijn daar ongeschreven wetten die stellen dat je constant gelukkig moet zijn en je successen moet delen. Enkel als er je een tragedie overkomt mag je dat even delen, maar je moet al snel weer je gelukkige gezicht opzetten. Ik doorbrak die regels door ook mijn slechte momenten onverbloemd te delen, waar ik dan veel kritiek op kreeg. Ik begon mij daar gek door te voelen: hoe kan het dat iedereen hier happy times zit te delen en ik niet?’

De Clown

Die gevoelens van tristesse en onzekerheid geven niet alleen vorm aan IKRAAANs muziek, maar ook aan haar alter ego ‘De Clown’, die we in de videoclip zien. ‘Met De Clown is het net als met mijn muziek: ik heb die niet gekozen of ontworpen, die is er vanzelf gekomen om mijn emoties vorm te geven. Dat alter ego is voor mij ook een manier om om te gaan met alles wat ik mee heb gemaakt in het leven. Ik voel mij vaak een clown in de maatschappij, omdat ik er niet in pas. Ik geef mezelf bloot en zeg de dingen zoals ze zijn. Ook dat betekent De Clown voor mij: de ballen hebben om jezelf te zijn, om niet weg te schuwen van hoe de dingen zijn, maar ook om je fouten te erkennen als je die maakt.’

Daarnaast is De Clown ook een soort schild. ‘Een clown kan je niet echt uitlachen. Ik lach met alles, terwijl de dingen waarover ik zing helemaal niet grappig zijn.’

Het contrast tussen de sobere vormgeving en de heftige emoties van Dode Bloem wordt ook in de videoclip getoond. We zien IKRAAAN als De Clown samen met haar mededanser Alex Xray in een spierwitte kamer staan. Het kleurloze, bijna volledig lege decor legt alle nadruk op de twee dansende figuren, die dan wel weer enorm expressief bewegen.

‘Ook hier is alles heel natuurlijk gekomen. Omdat ik artist in residence ben in het KMSKA, kregen we van hen toegang tot die ruimte. Zelf vind ik het belangrijk dat het totaalplaatje klopt, dat alles aesthetically pleasing is, dus dan hebben we alles in het wit gekleed. In het begin beweeg ik ook helemaal niet volgens een choreografie, maar gewoon volgens wat er in mij zat en eruit moest. Op het einde verstillen de bewegingen ook, wat ik erg mooi vind. Ik had zelf eerlijk gezegd niet verwacht dat het er vanzelf zo goed zou uitkomen. Ik had Alex wel al eens aan het werk gezien en toen voelde ik dat we op dezelfde golflengte zaten. Dat is voor mij het belangrijkste: samenwerken met mensen die je begrijpen en je visie in geen tijd kunnen uitwerken. Wanneer dat lukt, zoals hier het geval was, is dat best heftig.’

Het grotere geheel

In die samenwerkingen, en algemeen in verbondenheid, vinden we het lichtpuntje in IKRAAANs visie. ‘Wijk soms van het pad, volg enkel Gods kracht’, horen we haar zingen in Dode Bloem. Al zal je haar niet elke zondag in de kerk aantreffen. ‘Ik geloof niet in God als een persoon die in de hemel zit te chillen, wel in God als energie, iets waar wij allemaal een deel van zijn. Ik geloof ook echt dat wij daardoor allemaal in staat zijn om dingen te creëren, in welke mate dan ook.’

‘Op de momenten dat ik het diepst zit en denk dat ik er niet meer wil zijn, dan jaagt dat mij heel veel schrik aan. Want eigenlijk wil ik helemaal niet dood en vind ik dat verlangen een heel eng gevoel. Dan vraag ik aan God om mij te helpen, en dan heb ik wel de indruk dat die bestaat en mij helpt. Als je niet gelooft in iets dat groter is dan jezelf, dan is het moeilijk om in het leven hoopvol te blijven in situaties waar weinig hoop is.’

Ook dat is Dode Bloem: niet enkel een verklanking van donkere gedachten, maar ook de opluchting om die ergens in kwijt te kunnen.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Dode Bloem is uit via Top Notch en nu op alle kanalen te beluisteren.

‘Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kan je terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier

Partner Content