WILD TALES (vrijdag 16/6, 21.15, Canvas)

Anger management is nergens voor nodig. Dat is het uitgangspunt van Wild Tales - Relatos salvajes in het Spaans -, een Argentijnse omnibusfilm waarin de personages hun woede de vrije loop laten wanneer ze met allerhande vormen van onrecht worden geconfronteerd.
...

Anger management is nergens voor nodig. Dat is het uitgangspunt van Wild Tales - Relatos salvajes in het Spaans -, een Argentijnse omnibusfilm waarin de personages hun woede de vrije loop laten wanneer ze met allerhande vormen van onrecht worden geconfronteerd. In de eerste van de zes kortfilms heeft een gesprek van een fotomodel en de muziekrecensent die het werk van haar ex-lief heeft afgekraakt groteske gevolgen. Voor de andere episodes gaat regisseur-scenarist Damián Szifrón volgens dezelfde tactiek te werk: de verhalen staan op het eerste gezicht los van elkaar, maar ze zijn allemaal onvoorspelbaar, donker komisch en draaien uit op wraak. We volgen een dienster die de man serveert die haar vader tot zelfmoord heeft gedreven, scheuren mee over een woestijnweg in het Andesgebergte voor een Duel-achtige roadmovie waarin een opgestoken middelvinger voor een cartooneske kettingreactie zorgt en kijken mee over de schouders van een man die zijn geduld verliest vanwege een onterechte parkeerboete. In een donker, coeniaans segment probeert een rijke vader een perverse draai te geven aan het vluchtmisdrijf van zijn zoon. Afgesloten wordt met het verhaal van een Joods huwelijksfeest met een catastrofale afloop omdat de bruid haar toekomstige man van ontrouw verdenkt. Wild Tales wordt weleens vergeleken met Mujeres al borde de un ataque de nervios (1988) van Pedro Almodóvar. Vreemd is dat niet, want deze anthologiefilm werd gecoproduceerd door El Deseo, het productiehuis van de Madrileen. Net als Almodóvar brengt Szifrón een absurde mix van tragiek en komedie en kijkt hij met diabolisch genoegen naar mensen die door het lint gaan en hun dierlijke instincten niet langer kunnen onderdrukken. In Argentinië werd Wild Tales in elk geval gesmaakt: het werd de meestbezochte inheemse film ooit en sommige personages, verontwaardigde underdogs die winnen van het verrotte systeem en arrogante eikels op hun plaats zetten, zijn er zelfs volkshelden geworden. De burgeroorlog in Syrië eiste al ruim 600.000 slachtoffers. Dat waren er enkele duizenden meer geweest zonder de Witte Helmen of de Syria Civil Defence, een vrijwilligersorganisatie die hulp biedt aan slachtoffers van bombardementen. In deze docu van Firas Fayyad en Steen Johannessen kijken we door de ogen van enkele vrijwilligers naar het dagelijkse leven in het belegerde Aleppo, de ooit zo fiere citadelstad die vandaag tot een puinhoop is herleid. De focus ligt op Khalid, een vader van twee kinderen, en op Mahmoud, een filosofiestudent die zijn ouders heeft wijsgemaakt dat hij veilig in Turkije zit. Ze graven naar overlevenden tussen de tot puin gereduceerde gebouwen. Wanneer een geredde jongen hun vraagt hoe ze wisten dat hij daar lag, antwoordt Mahmoud: 'Omdat je een bloem bent. Je moest het licht zien.' Een erg viscerale, meermaals bekroonde documentaire.De zomer nadert. Dat is voor de VRT het uitgelezen moment om enkele series vanonder het stof te halen. In het geval van Sherlock is dat niet iets om rouwig om te zijn. Schrijvers Steven Moffat en Mark Gatiss plukten de Sherlock Holmes van Arthur Conan Doyle uit het victoriaanse tijdperk en plaatsten hem in het Londen van de 21e eeuw. In de eerste aflevering van dit eerste seizoen besluit oorlogsveteraan John Watson (Martin Freeman) in te trekken bij de ietwat vreemde speurneus Sherlock Holmes (Benedict Cumberbatch) in 221B Baker Street. Watson krijgt echter niet de tijd om te herstellen van zijn missie in Afghanistan, want Sherlock neemt hem op sleeptouw om een zaak op te lossen. Wanneer vier mensen op vrijwel identieke wijze zelfmoord plegen, vreest de politie voor een domino-effect. Al gauw ontdekt Sherlock dat er kwaad opzet in het spel is.Derek Cianfrance mikte in zijn recentste film, The Light Between Oceans, nogal ostentatief op de traanklieren. In deze epische triptiek kwam hij narratief een stuk verrassender uit de hoek. Ryan Gosling is een toonbeeld van cool als Handsome Luke, een motorstuntman die in Schenectady, New York banken gaat overvallen om de opvoeding van zijn pasgeboren kind te bekostigen. Hij wordt het doelwit van een ambitieuze flik (Bradley Cooper) die zo snel mogelijk hogerop wil. Jaren later blijken hun tienerzonen (Dane DeHaan en Emory Cohen) getroebleerd door de onverkwikkelijke daden van hun verwekkers. Een meeslepend noodlotsdrama over vaders en de kwellingen die ze aan hun zonen doorgeven.Een klassieke sitcom, opgenomen voor een livepubliek, geschreven door twee scenaristen van Two and a Half Men en met twee acteurs uit That '70s Show: Ashton 'Kelso' Kutcher en Danny 'Hyde' Masterson: veelbelovend klonk het niet. Toch overtuigde seizoen 1 van The Ranch. Niet vanwege de grappen, maar door de emotionele diepgang. Ook als je niet in een cowboydorpje in ruraal Amerika woont, herken je de onzekerheid van footballspeler Colt Bennett (Kutcher), die na vijftien jaar terugkeert naar zijn geboortedorp en geconfronteerd wordt met het moeilijke huwelijk van zijn ouders (Debra Winger en Sam Elliott). Bovendien zegt The Ranch iets over gewone Amerikanen die de eindjes met moeite aan elkaar kunnen knopen en waarom deze mensen gevoelig zijn voor de retoriek van ene Donald Trump. Het tweede seizoen geeft antwoorden op vragen waar u na de seizoensfinale mee bleef zitten. Colt kreeg toen te horen dat hij vader werd. Dat hij die baby niet zal krijgen met Abby, de vrouw die hem een tweede kans wil geven, kan grote gevolgen hebben.Shonda Rhimes, de schrijfster van Grey's Anatomy, duikt al vijf seizoenen in het politieke moeras van Washington. De dokters ruilde ze in voor politici, maar de schandalen zijn gebleven. Centraal staat Olivia Pope (Kerry Washington), een crisismanager die politici in nauwe schoentjes te hulp schiet met haar team advocaten - haar 'gladiatoren in maatpak'. In de vorige vier seizoenen werkte Olivia zich op tot een van de machtigste vrouwen in D.C. en werd haar naam door het slijk gehaald door haar schandaleuze affaire met de president. In seizoen vijf is Olivia strijdvaardiger dan ooit: 'Ik heb niet doorgemaakt wat ik heb doorgemaakt en twee keer zo hard voor half zoveel gewerkt om een oninteressant leven te leiden. Middelmatigheid is voor mij geen optie.'In 1996 gingen George Clooney en Quentin Tarantino met een houten staak op een drilboor en condooms vol wijwater een bende vampiers te lijf in de Titty Twister, een louche bar net over de Mexicaanse grens. From Dusk Till Dawn - de film van Robert Rodriguez (El Mariachi, Sin City) - groeide uit tot een cultklassieker. De gelijknamige serie moet het met iets minder doen. Clooney en Tarantino ontbreken als de criminele Gecko-broertjes, en ook Salma Hayek die - ondanks haar slangenfobie - in bikini met een python danste, is er niet meer bij. Wél positief is dat Rodriguez zelf de creatieve touwtjes stevig in handen houdt. Dat hij vier afleveringen regisseerde, helpt natuurlijk ook. Ramblers, let's get ramblin'!Van alle gevestigde waarden in de Franse cinema wist François Ozon dit jaar in Cannes het meest te verrassen met zijn sexy psychothriller L'amant double. Gewezen model Marine Vacth gaat daarin uit de kleren voor haar therapeut, in dit intrigerende drama doet ze dat voor haar klanten. Ze speelt Isabelle, een ravissante gamine uit een welgestelde familie die onder de schuilnaam Léa als luxeprostituee door het leven gaat. In de handen van provocateur Ozon leidt dat tot een licht pervers portret van een naar vrijheid hunkerende tiener die op zoek is naar haar eigen identiteit en haar vragen over liefde en seksualiteit beantwoordt hoopt te zien. Knap: de elegante stijl en Vlaamse karakterkop Johan Leysen als de oudere klant die voor Léa valt.Van Spider-Man tot de X-Men en zowat alle Avengers: Stan Lee stond aan de wieg van 's werelds bekendste superhelden. Welke superkracht hijzelf zou willen? 'De enige waarover nog niet geschreven werd: geluk hebben', aldus de 94-jarige Marvelgoeroe. Resultaat: Lucky Man, een serie over de gokverslaafde detective Harry Clayton, die aan een avontuurtje met een mysterieuze vrouw een magische armband overhoudt. Dankzij het sieraad scoort hij aan de roulettetafel, lost hij moordzaken op en ontsnapt hij uit de hachelijkste situaties. Probleempje: elke meevaller brengt ook onheil met zich mee. Klinkt die premisse wat flauw? Geen nood, de sterke vertolking van James Nesbitt (Bloody Sunday, The Missing) maakt veel goed.Googel documentairemaker Alex Gibney en u belandt op een website die hem 'propagandist van het atheïsme' noemt. Zijn Going Clear: Scientology and the Prison of Belief was kritisch voor een pseudoreligie. Mea Maxima Culpa: Silence in the House of God opende de doofpot van het seksuele misbruik binnen de katholieke kerk. Beide waren goed voor drie Emmy's. Klikt u nóg verder door, dan zult u herinnerd worden aan zijn met een Oscar bekroonde Taxi to the Dark Side, over de foltering en dood van een Afghaanse taxichauffeur tijdens de oorlog aldaar. Met Zero Days, een diepgravende, ijzersterke docu met de allures van een spionagethriller, waagt Gibney zich in de schimmige wereld van de geopolitieke cyberoorlogen.Computervirussen linkt u wellicht het vaakst aan criminelen die u uw paswoorden proberen te ontfutselen of reclame voor viagra naar uw mailcontacten sturen. Soms denken we aan een kelderbewoner met een Guy Fawkes-masker die overheidswebsites platlegt. Maar sommige virussen, zo toont Zero Days, kunnen tegelijk ziekenhuizen saboteren, het transportsysteem van een land platleggen en zelfs een kerncentrale opblazen. Stuxnet, dat opdook in 2010, was er zo eentje. Het was twintig keer groter dan het gemiddelde virus, was toch zo compact als maar kon, had amper bugs, kon zich volledig autonoom verspreiden en een remedie was niet voorhanden.Vandaar dat in Zero Days 'antivirusdetectives' - bijgenaamd woodpeckers - van over de hele wereld Stuxnet omschrijven als 'erger dan in onze ergste nachtmerries'. Gibney volgt de speurtocht naar de makers van het virus en het doel dat ze nastreven. Daaruit wordt duidelijk dat Stuxnet maar één specifiek target had: een Iraanse kerncentrale. Én dat het virus bedacht werd door de VS en bondgenoot Israël om een conventionele oorlog te vermijden.Dat werd al vaak aangetoond in de media, maar nog steeds niet officieel bevestigd. Ook in Zero Days worden woorden als classified en top secret bovengehaald om het broodnodige debat omtrent Wereldoorlog 3.0 onmogelijk te maken. Toch slaagt Gibney erin om tal van CIA- en NSA-insiders aan het woord te laten. Die stellen dat Stuxnet, dat uiteindelijk niet werd ingezet, in Russische en Iraanse handen belandde én dat president Obama jacht maakte op lekken en zelfs NSA-stagiairs aan een leugendetector liet onderwerpen. De meest beklijvende vaststelling in Zero Days: Stuxnet was klein bier vergeleken met de Nitro Zeus-cyberaanval. Die zou, mocht Iran twee jaar terug geen nucleair akkoord hebben getekend, de hele Iraanse infrastructuur hebben lamgelegd en heel wat burgerlevens hebben geëist. En dat allemaal zonder ook maar één enkele bom te droppen.