SAFARI (Woensdag 20/6, 22.55, NPO 2)

In Safari focust de Oostenrijkse provocateur Ulrich Seidl - dé chroniqueur van de menselijke gevoelloosheid - zich niet op de wonderen van de natuur, maar op enkele van de mensen die haar teloorgang versnellen: de trofeejagers die in de savanne van Zuid-Afrika en Namibië voor hun plezier zebra's en giraffen doodschieten.
...

In Safari focust de Oostenrijkse provocateur Ulrich Seidl - dé chroniqueur van de menselijke gevoelloosheid - zich niet op de wonderen van de natuur, maar op enkele van de mensen die haar teloorgang versnellen: de trofeejagers die in de savanne van Zuid-Afrika en Namibië voor hun plezier zebra's en giraffen doodschieten. Dat avontuurlijke jagers zoals Ernest Hemingway, die begin jaren dertig door Oost-Afrika reisde en prachtige verhalen en romans schreef over zijn liefde voor de jacht en het lokale wild, iets uit een ver verleden zijn, merk je meteen aan de eerste beelden van deze confronterende documentaire. Twee zwaarlijvige toeristen wrijven elkaar met zonnecrème in voor een luxueuze hut. Daarna nemen ze de prijslijst voor het schieten van dieren door, alsof ze door een IKEA-catalogus bladeren. Om vervolgens, biertje in de hand, in slaap te vallen. Zodra de 'bestelling' is geplaatst, trekt de toerist er samen met een professionele jager en spoorzoeker op uit. Die spotten het dier, zetten een driepoot op voor het geweer en geven de trofeejager instructies. Nadat het dier is geschoten wordt het bloed netjes weggespoeld en de prooi gepositioneerd zodat de jager bij zijn trofee kan poseren voor een foto. Seidl voorziet de beelden - strak gecomponeerde symmetrische tableaus - zelf niet van commentaar. Hij laat liever de jagers ronduit vertellen over hun lievelingsgeweer, de spanning van de jacht, de ontlading na het schot en hun morele verantwoording voor wat ze doen. Vooral een familie van vier verbaast. Voor bloed gebruiken ze het woord 'zweet' en de jacht lijkt voor hen een beetje op seks. Seidl brengt niet alleen de laffe daad in beeld, maar vestigt ook de aandacht op de arme zwarte helpers die in het slachthuis van de blanke grootgrondbezitters eerst de huid van een giraf afstropen alvorens het dier in stukken te snijden. Zo legt hij ook de scheefgetrokken relatie tussen blanken en zwarten onder de loep. Seidl, nooit vies van een paradox, houdt ook de westerse vleesconsument een spiegel voor. 'Het is benauwender om te zien hoe een giraf geslacht wordt dan een konijn', liet de regisseur optekenen in Der Tagesspiegel. 'En het is gemakkelijk en gerechtvaardigd om tegen de jacht te zijn. Toch aarzelen we niet om verpakt supermarktvlees te kopen. De dieren in Afrika hebben tenminste een goed leven gehad voordat ze in het vizier van de jagers komen.' Drie jaar na het eerste seizoen van Onze man in Teheran neemt journalist Thomas Erdbrink de kijker opnieuw op sleeptouw door het land waar hij al zestien jaar woont en werkt, en zijn schoonmoeder haar eerste kleinkind verwacht. Twitter, Instagram, westerse muziek en hippe koffiebars hebben de islamitische republiek de afgelopen jaren veranderd in een moderne staat. Tegelijk woedt er een bitse strijd tussen progressieven en religieuze hardliners. In die arena ontmoet de immer enthousiaste Erdbrink enkele fascinerende figuren, zoals Mr. Big Mouth, een religieuze fanaticus die het 'duivelse' Instagram en Twitter gebruikt om de vijanden van de islam te ontmaskeren. Hij gaat ook wandelen met de hond van zijn buurvrouw, wat in Iran ten strengste verboden is, en ontdekt dat het land waar een alcoholverbod geldt verrassend veel afkickcentra heeft.Zorgen voor je jongere broer en zus wanneer je moeder de cel invliegt: makkelijk is dat nooit, en al helemaal niet als je een Hondurese sans-papiers in Mexico bent. In het bekroonde The Other Side of the Wall zoomt Spanjaard Pau Ortiz - hij maakte eerder een docu over vluchtelingen in Friesland - in op Alejandro en Rocío. De eerste is achttien en kersvers vader. Zijn oudste zus is amper dertien. Zullen Alejandro en Rocío hun gezin kunnen bijeenhouden en in Mexico blijven wachten op hun moeder, die ze alleen via de telefoon te spreken krijgen? Of gaan ze hun eigen weg en jagen ze de American dream na? The Other Side of the Wall vertelt een actueel verhaal over ontworteling en migratie via een zeer intiem en emotioneel gezinsdrama. 'Diejen illegaal' krijgt een gezicht.Een Britse serie over een tiener met psychopatische trekjes die vriendschap sluit met een asociaal tienermeisje dat van huis is weggelopen? Lijkt verdacht veel op de plot van de Netflixserie The End of the F***ing World. Het vierdelige Born to Killis echter veel grimmiger en genuanceerder, met name dankzij Jack Rowans verontrustende vertolking van de op het eerste gezicht charmante Sam, een zestienjarige knul die oudjes gezelschap houdt in het ziekenhuis waar zijn moeder werkt en voorts bitter weinig emoties vertoont. Echt raar wordt het wanneer hij voor de spiegel verhalen verzint over zijn vader die hij nooit heeft gekend: 'Omgekomen tijdens een missie in Afghanistan', zegt hij, terwijl de man al twaalf jaar wegkwijnt in de gevangenis. Een benauwende, goed opgebouwde thriller die je een blik gunt in de geest van een moordende puber.In The Disappearance of Eleanor Rigby: Her, vorige week te zien op Canvas, probeerde het door Jessica Chastain vertolkte titelpersonage zelfmoord te plegen: de dood van haar jonge zoon had een tijdbom geplaatst onder de relatie met haar echtgenoot Conor (James McAvoy). In Him wordt hun trauma belicht vanuit het standpunt van Conor, een ploeterende zelfstandige die een New Yorks eetcafé uitbaat. De opmerkelijke structuur is niet zo vernieuwend: de Belgische regisseur Lucas Belvaux deed het zijn Amerikaanse collega Ned Benson voor met zijn drieluik Un couple épatant / Cavale /Après la vie. Toch is dit een formidabel geacteerd en oprecht liefdesdrama over relationele twijfels en rechtkrabbelen na een zware tegenslag.Van de kelders van Hamburg en Liverpool tot de Hollywood Bowl en het Rizal Memorial Stadium op de Filipijnen: tussen 1960 en hun afscheid van het podium in 1966 hebben The Beatles honderden concerten gespeeld. Dat ze pas daarna hun baanbrekendste platen gemaakt hebben, wordt zelden betwist, maar wat een wonder moet het niet geweest zijn om één keer de kracht van vier in levenden lijve te aanschouwen. Dichter dan de docu The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years zullen wij helaas nooit komen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Whoopi Goldberg, Elvis Costellon en Sigourney Weaver. Zij getuigen in deze docu van Ron Howard, die tot de nok gevuld is met zelden vertoonde live- en andere archiefbeelden, hoe ze door de Fab Four werden geraakt en sindsdien nooit meer dezelfden zijn geweest. Gillende meiden zien we hier vaak genoeg. Wij hopen vooral op veel vroege beelden van de in leer gehulde en met amfetamine gevulde schoffies die razende versies van klassiekers van Chuck Berry en Carl Perkins brachten. En we kijken met u uit naar de getuigenissen van de twee nog levende Beatles: Ringo Starr en die kapper die Paul McCartney heeft vervangen.Deze Amerikaanse western van Walter Hill is een biopic over de legendarische Geronimo, de laatste leider van de Apachen, die zich met geweld - en bijgestaan door amper 36 kompanen - verzette tegen de Amerikaanse overheid. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van Britton Davis (Matt Damon), een cavalerist die anno 1886 samen met een troepenmacht van vijfduizend soldaten jacht maakte op Geronimo (Wes Studi) en door wiens memoires John Milius zich liet inspireren voor het scenario. De klemtoon ligt zowel op de wreedheden van Geronimo en zijn volk jegens de blanke kolonisten als die van het Amerikaanse leger. Ry Cooders melancholische muziek onderstreept het tragische lot van de Apachen, die hun traditionele manier van leven moeten opgeven.Van vogelvrije gangster naar kogelvrije superster: nu Luke Cage (Mike Colter) zijn reputatie gezuiverd heeft, leeft hij haast onder een vergrootglas. In de straten van de New Yorkse wijk Harlem wordt hij onthaald als een echte celebrity. Die verhoogde zichtbaarheid zorgt voor extra druk, en Cage voelt zich geroepen om zijn gemeenschap nóg beter te beschermen. Wanneer de man met de kogelvrije huid op een avond door de straten paradeert, wordt hij onverwacht tegen de grond gewerkt door een voorbijganger. Luke Cage heeft er met Bushmaster (Mustafa Shakir) een aartsrivaal met vergelijkbare krachten bij. In dertien nieuwe afleveringen vechten de twee uit wie over Harlem mag heersen. En natuurlijk zijn er de obligate overlappingen met andere Marvelseries zoals The Defenders, Daredevil, Jessica Jones en Iron Fist.Volgens kenners is vanille, afkomstig van de vruchten van de vanilleorchidee, het nieuwe goud. Voor een kilo betaal je al snel vijfhonderd euro en meer. Zeldzame vruchten en gepassioneerde fruitliefhebbers, daar draait het ook om in deze smaakvolle documentaire, gebaseerd op het gelijknamige boek van gewezen Vice Magazine-hoofdredacteur Adam Leith Gollner, die tevens de voice-over verzorgt. De docu springt van Italië naar Honduras en van het regenwoud in Borneo naar Los Angeles, waar acteur Bill Pullman (Lost Highway, Independence Day) in de heuvels onder het Hollywoodbord een gemeenschappelijke tuin probeert te onderhouden. Onderweg kom je zeldzame fruitsoorten als citruskaviaar en waterappel tegen, net als hun excentrieke kwekers.Nu true crime dankzij Making a Murderer, The Jinx, Evil Genius en andere docuseries over hallucinante misdaden en rechtszaken zowat een genre op zich is geworden, kan het geen kwaad om terug te kijken op hoe men het vroeger aanpakte.Daarom dook Netflix in de tv-archieven en duikelde daar The Staircase op, een Frans-Amerikaanse productie uit 2004 over de lotgevallen van auteur Michael Peterson, een Vietnamveteraan die zich rijk heeft geboerd met oorlogsverhalen en beschuldigd wordt van de moord op zijn tweede echtgenote. De streamingdienst kocht de achtdelige serie en de special uit 2013 aan en breide er een vervolg in drie delen aan.Wanneer Peterson in 2001 zijn Kathleen bewusteloos aantreft aan de voet van een trap in zijn villa, belt hij de noodcentrale. Tegen de tijd dat politie en hulpdiensten zijn aangekomen, is de vrouw al overleden. Ze ligt in een grote plas bloed en heeft diepe wonden in het achterhoofd. Volgens de openbaar aanklager en de door hem aangeduide experts gaat het niet om een ongeval, maar om kwaad opzet, en dus moord.Peterson ontkent dat hij er iets mee te maken heeft, maar zijn verleden pleit niet in zijn voordeel. Jaren eerder stierf een vriendin van hem in soortgelijke omstandigheden. Hij zou kort daarna haar kinderen adopteren. Dat hij biseksueel is, helpt ook niet echt in het oerconservatieve North Carolina. Hoewel de bewijzen tegen Peterson grotendeels indirect zijn, belooft het een moeilijk proces te worden.Terwijl veel hedendaagse true crime-docu's worden aangedikt met ensceneringen, weidse droneshots van landschappen en pittoreske stadjes en perfect gekadreerde interviews, ogen de acht originele afleveringen van The Staircaserauw en groezelig, zoals dat bij een fly-on-the-wall-documentaire hoort. Regisseur Jean-Xavier de Lestrade en zijn team laten de protagonisten geen moment los, zowel in de rechtszaal als bij Peterson thuis.Zo registreert de camera hoe Peterson - vrij op borgtocht - een roerei bakt voor zijn broer, in zijn veranda een pijp opsteekt of de kleine geneugten des levens deelt met zijn twee zoons en twee geadopteerde dochters. U ziet ook hoe zijn advocaat foetert op een IT'er die er maar niet slaagt om net voor de eerste procesdag een deugdelijke powerpointpresentatie in elkaar te steken. Daarnaast is The Staircase een boeiend document over hoe in de VS recht wordt gesproken, of net niet.Hoewel de drie afleveringen die Netflix produceerde weinig aan de originele serie toevoegen en soms wat artificieel en zelfs geënsceneerd ogen, is deze update een meeslepend geheel. De tagline 'Did he do it?' is zowel verkoopargument als waarschuwing: wie vertrouwd is met true crime, weet intussen dat de waarheid niet altijd aan het licht komt. Of dat ook met de zaak-Peterson het geval is, weet u na een kleine dertien uur. Het is geenszins vergooide tijd.