ARGO (vrijdag 29/9, 21.15, Canvas)

Wie kan beter een geloofwaardig rookgordijn optrekken dan de droomfabriek bij uitstek, Hollywood? Zoiets moet de CIA gedacht hebben toen ze Amerikaanse diplomaten uit revolutionair Iran trachtte te krijgen als de crew van een sciencefictionfilm.
...

Wie kan beter een geloofwaardig rookgordijn optrekken dan de droomfabriek bij uitstek, Hollywood? Zoiets moet de CIA gedacht hebben toen ze Amerikaanse diplomaten uit revolutionair Iran trachtte te krijgen als de crew van een sciencefictionfilm. In november 1979, kort na de Islamitische Revolutie in Iran, wordt de Amerikaanse ambassade in Teheran bestormd, als represaille omdat de VS de afgezette sjah asiel hebben gegeven. De woedende menigte gijzelt het personeel, op zes diplomaten na, die ongemerkt kunnen vluchten naar de nabijgelegen woning van de Canadese ambassadeur. In Washington wordt meteen naarstig gezocht naar een manier om hen het land uit te krijgen. 'Stuur fietsen en landkaarten zodat ze tot aan de Turkse grens kunnen trappen', oppert men bij Buitenlandse Zaken. 'Dat is een tocht van meer dan 400 kilometer', repliceert CIA-specialist Tony Mendez (Ben Affleck, met baard) cynisch. 'Ze zullen een ondersteunend team met fietspomp nodig hebben.' Zijn oplossing, 'the best worst idea' zoals hij het noemt? Vermom de zes als leden van een Canadese filmcrew die naar exotische locaties zoekt voor een sciencefictionfilm, 'Argo'. Mendez neemt contact op met make-upspecialist John Chambers (vertolkt door John Goodman), die producent Lester Siegel (Alan Arkin) aan boord haalt. Samen creëren ze het rookgordijn van 'Argo'. Klinkt als een broodje aap, maar het is echt gebeurd. Min of meer toch: zelfs toenmalig Amerikaans president Jimmy Carter, die nota bene de dictatoriale sjah zelf in het zadel had geholpen, heeft al gezegd dat de rol van Canada en met name de Canadese ambassadeur Ken Taylor een stuk groter was dan de film voorwendt. En sommige Iraniërs vonden dat ze bepaald stereotiep worden voorgesteld, al is de film in Iran ook populair (op bootleg-dvd's) omdat hij de gruwelijke excessen van de politiek van ayatollah Khomeini toont. President Carter zette enkele maanden later een militaire missie op touw om de gegijzelde Amerikanen uit de ambassade te krijgen. De operatie mislukte en de gijzelingscrisis zorgde er mee voor dat Ronald Reagan in 1980 de presidentsverkiezingen won. Wat Washington niet lukte, had Hollywood dus wel voor elkaar gekregen. Misschien daarom - Hollywood ziet zichzelf graag in de heldenrol - dat Argo vijf jaar geleden de Oscar voor beste film voor de neus van Zero Dark Thirty, Lincoln, Django Unchained en Amour wegkaapte, ook al leverde regisseur-hoofdrolspeler Ben Affleck in se gewoon een ouderwetse, zij het bijwijlen zenuwslopende thriller af. Zelfs indien u nooit het Oude Testament hebt gelezen, doet Gomorra weleen belletje rinkelen. De Italiaanse hitreeks biedt, net als de gelijknamige film gebaseerd op de bestseller van Roberto Saviano, een rauwe, hyperrealistische inkijk in de camorra, de Napolitaanse maffia. Ook het tweede seizoen maakt u zo'n offer you can't refuse. Vorig seizoen liet Don Pietro, toen de machtigste maffiabaas, zijn urine nog door zijn rechterhand Ciro opdrinken. Nu heeft die koele machiavellist, die zelfs het vuur opende tijdens een concert van zijn eigen dochter, Pietro's imperium overgenomen. Genny, de naar Honduras gevluchte zoon van Pietro, staat Ciro naar het leven. Ook Don Pietro zelf, die net uit de gevangenis is ontsnapt, eist zijn positie als hoofd van de camorra opnieuw op. Een gewelddadige, nietsontziende driestrijd breekt los.Mike Judge, het brein achter Beavis and Butt-Head, King of the Hill en Silicon Valley, heeft een nieuwe animatiereeks. In Tales from the Tour Bus portretteert Judge - ooit basgitarist bij een bluesband - Amerika's kleurrijkste countryfiguren, onder wie Blaze 'The Duct Tape Messiah' Foley, het koppel George Jones-Tammy Wynette en Johnny Paycheck. Die laatste kunt u kennen van hits als Take This Job And Shove It en Old Violin. Maar dat het alcoholverslaafde outlawidool een man bijna door de schedel schoot na een ruzie over schildpaddensoep, dát wist u nog niet. Ook rock-'n-rolllegende Jerry Lee Lewis krijgt een plaats in Judges tourbus. 'The Killer' reed niet enkel, straalbezopen en met een pistool op het dashboard, naar Graceland om Elvis Presley te tonen wie de échte King was, hij versleet ook zes vrouwen, onder wie zijn dertigjarige achternicht. Goodness gracious!Jim Bennett (Mark Wahlberg) is een gokverslaafde die tegen beter weten in denkt dat zijn kansen aan de speeltafel zullen keren. De trotse, zelfdestructieve literatuurdocent werkt zich zelfs zo diep in de schulden dat zijn lot volledig in de handen van woekeraars en schimmige onderwereldfiguren komt te liggen - u herkent een dreigende John Goodman. Regisseur Rupert Wyatt (Rise of the Planet of the Apes) levert een energieke, gepolijste remake van de gelijknamige film uit 1974 af, maar zonder de mysterieuze gelaagdheid van het origineel. Voor een genuanceerd beeld van gokverslaving moet u niet bij dit stijlvolle thrillerdrama zijn, maar de machistische dialogen van William Monahan (The Departed) bijten gemeen.Wat als hemel en hel echt zouden bestaan? Waar zou je dan terechtkomen? In de comedyserie The Good Place belandt Eleanor Shellstrop (Kristen Bell uit Veronica Mars) na haar dood in de Goede Plek, maar dat kan niet anders dan een administratieve fout zijn van Hij Die Alles Regelt (Ted Danson uit Cheers en Fargo). De egoïstische blondine verdient het niet om voor eeuwig tussen wereldverbeteraars te vertoeven, en dat beseft ze zelf maar al te goed. Omdat ze niet naar de Slechte Plek verbannen wil worden, besluit ze om een beter mens te worden. Chidi (William Jackson Harper), de soulmate die haar in de hemel wordt toegewezen - ja, ook dat blijkt dus echt te bestaan - helpt haar om haar plekje in het hemelse hiernamaals te vrijwaren. Al zal snel blijken dat dat een helse klus wordt.Angelina Jolie verfilmde voor Netflix de memoires van Loung Ung. Die leefde als kind met haar familie onder het schrikbewind van de Rode Khmer, de communistische beweging die in de jaren zeventig een kwart van de Cambodjaanse bevolking uitroeide. Om de gruwel die kinderen in oorlogstijd ondergaan aanschouwelijk te maken, wordt First They Killed My Father verteld vanuit het perspectief van de toen vijfjarige Loung. De Amerikaanse recensenten zijn overwegend positief - Indiewire spreekt zelfs van 'Jolies beste film tot op heden'. Nochtans werd Jolie op sociale media zélf beschuldigd van wreedheden en psychologische spelletjes, omdat ze audities hield in Cambodjaanse weeshuizen en sloppenwijken en de kinderen vroeg om toneeltje te spelen - ze moesten geld stelen en daarna een smoes voor hun vergrijp bedenken. Jolie verdedigde zich door haar castingproces een 'improvisatieoefening' te noemen. Haar uit Cambodja geadopteerde zestienjarige zoon Maddox kreeg een credit als executive producer, dus noem het gerust een passieproject.In 1991, voor hij internationaal bekend werd met Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, knutselde Jean-Pierre Jeunet met Marc Caro al dit poëtisch morbide sprookje in elkaar. In een postapocalyptisch Parijs is eten een schaars goed. De eigenaar van een appartementencomplex, tevens een slager, heeft er niets beters op gevonden dan zijn huurders in zijn koopwaar te verwerken. Jeunets liefde voor het poëtisch realisme van regisseurs als Marcel Carné en Jacques Prévert, de strip en nodeloos complexe Rube Goldbergmachines spat ervan af in deze bizarre fantasy vol maffe ideeën, barokke cameratrucjes en gestoorde personages. 'Alsof de redactie van Vogue zich aan een David Lynchfilm waagt', zoals The Guardian het ooit samenvatte.Teresa Mendoza (Alice Braga uit Cidade de Deus en Predators) moet Mexico ontvluchten nadat haar vriend, een drugsdealer, is vermoord en ontpopt zich gaandeweg tot een welgestelde drugsbarones. Lady Narcos, dus? Komt in de buurt. Net als Narcos is dit een drugsdrama dat feit en fictie vermengt. De reeks is namelijk gebaseerd op La Reina del Sur, een romanvan Arturo Pérez- Reverte, die zich baseerde op het leven van Marllory Chacon Rossell, een Guatemalteekse drugstrafikante. Zodra de voice-over plaatsmaakt voor kinetische actie wordt Queen of The South een behoorlijk verslavende rit. Fascinerend om te zien is hoe Teresa zich met beperkte middelen uit de hachelijkste situaties probeert te redden - een beetje als een latinaversie van MacGyver, maar dan met een beter kapsel. Kers op de taart: de pulserende soundtrack van electronicapionier Giorgio Moroder.Ook als je enorm van elkaar houdt, kun je elkaar flink pijn doen, zoals in deze intrigerende debuutfilm van de Nederlandse Paloma Aguilera Valdebenito. Het is liefde op het eerste gezicht tussen Varya en Nikolai, twee jonge nieuwkomers in Amsterdam, maar al snel komen ook de twijfels en knetterende aanvaringen. De rusteloze vertelstijl, de camera die de personages dicht op de huid zit, de abrupte tempo- en sfeerwisselingen: dit liefdesverhaal draait en keert even passioneel als een tango. U herkent in Varya overigens het Belgisch-Griekse theatertalent Naomi Velissariou.'Ik ga een paar woorden noemen en ik wil dat u het eerste woord zegt dat in u opkomt.' De Nederlandse politicus Geert Wilders, topman van de rechtse Partij voor de Vrijheid, rolt net niet met de ogen wanneer regisseur Stephen Robert Morse hem aanwijzingen geeft.'Bent u klaar?' vraagt Morse.'Europese Unie.''Die haat ik', antwoordt Wilders vastberaden.'Immigranten.''Te veel.''Islam.''The worst.'Het kostte de Amerikaanse documentairemaker Morse en zijn coregisseur Nick Hampson slechts één tweet en enkele e-mails om Wilders voor de camera te krijgen. Dat is opmerkelijk, aangezien hij de pers niet erg genegen is. Het resultaat is Wilders, een exclusieve inkijk in de ideeën en het privéleven van de beruchte rechtse politicus met het Mozartkapsel.Stephen Robert Morse: Wilders vindt dat de media hem doorheen de jaren niet eerlijk hebben behandeld. Daarom vermoed ik dat hij niet snel een Nederlander een film over hem zou laten maken. Hij vond het leuk dat ik een outsider was. Wilders heeft ook Amanda Knox (te zien op Netflix, nvdr.) gezien, een film die ik heb geproducet. Ook daarin wordt een controversiële figuur op een eerlijke manier voorgesteld - Knox zat vier jaar in de gevangenis voor de moord op haar flatgenote, maar werd in hoger beroep vrijgesproken. De film velt geen oordeel over haar, en Wilders wilden we op dezelfde manier aanpakken. Ik denk dat dat hem overtuigd heeft. De filmlaat zien wie hij is als persoon. Al gaan we uiteraard niet enkel in op zíjn opvattingen. We spraken ook met mensen die het grondig oneens zijn met hem.Waarom wilde je deze documentaire maken?Morse: Omdat Donald Trump net de Amerikaanse verkiezingen gewonnen had. Ik was verrast en geschokt dat zoiets écht mogelijk was. (lacht) Ik bestudeerde waar ter wereld eenzelfde scenario mogelijk was, en Nederland leek als volgende aan de beurt. Op dat moment lag Geert Wilders op kop in de peilingen voor de Tweede Kamerverkiezingen. Er was een reële kans dat hij zou winnen. En hij is daar ook deels in geslaagd. Hij eindigde tweede op 28 kandidaten. Hij is aan een opmars bezig. Iedereen die denkt dat hij in maart verloren heeft, is fout.Voldeed hij aan uw verwachtingen?Morse: Ik had een monster verwacht. Nu blijkt dat hij dat niet is. Integendeel, Wilders is best een grappige kerel. Hij gelooft echt in zijn politieke uitspraken. He's the real deal. Terwijl Donald Trump draait met de wind, weet Wilders perfect waar hij naartoe wil. In de docu krijgt hij ook de tijd om zijn visie uit te leggen. Dat is belangrijk, aangezien klaarblijkelijk heel veel mensen zich in zijn standpunten kunnen vinden. Dat wil niet zeggen dat ik akkoord ga met zijn discours. Ik ben behoorlijk rechtuit geweest toen ik hem ontmoette: 'Ik ben het niet eens met u, maar we zullen een faire film over u maken.' Hij vertrouwde me, en dat zie je aan het resultaat.Laten we het eens omdraaien: u zegt het eerste woord dat in u opkomt. Partij Voor de Vrijheid.Morse:(grijnst) Wel, Wilders.Wilders.Morse:(wikt zijn woorden) Interessant.