SICARIO (Vrijdag 23/3, 20.35, Q2)

In het fraaie Sicario - kartelslang voor 'moordenaar' - exploreert Denis Villeneuve het brutale geweld en de morele implicaties van de war on drugs, een van de dodelijkse conflicten ter wereld.
...

In het fraaie Sicario - kartelslang voor 'moordenaar' - exploreert Denis Villeneuve het brutale geweld en de morele implicaties van de war on drugs, een van de dodelijkse conflicten ter wereld. Tijdens een inval in een huis in Arizona doen FBI-agent Kate Macer (Emily Blunt) en haar collega's een macabere ontdekking: achter de gyprocwanden van de woning vinden ze een groot aantal lijken, vermoedelijk slachtoffers van een Mexicaans drugskartel. Nadat hun actie volledig in de soep is gedraaid, wordt Macer door CIA-specialist Matt Graver (Josh Brolin) als enige vrouw gerekruteerd voor een taskforce die in het geheim de strijd moet aanbinden met een Mexicaanse kartelbaas. Samen met een bont gezelschap van Navy SEALs, Texas Rangers en de mysterieuze Alejandro (Benicio Del Toro) steken ze de grens met Mexico over om in Ciudad Juárez een belangrijke kartelspeler te kidnappen voor verhoor. Hun illegale intrede in Ciudad Juárez, in geblindeerde zwarte wagens geflankeerd door het Mexicaanse leger - dat al dan niet betrouwbaar is - verwordt dankzij het talent van regisseur Denis Villeneuve (Incendies, Prisoners, Arrival en Blade Runner 2049), het inventieve camerawerk van kersverse Oscarlaureaat Roger Deakins en het beangstigende sound design van de vorige maand overleden IJslandse componist Jóhann Jóhannsson tot een suspensetrip van om en bij het halfuur. Net als de gedesoriënteerde Macer word je als kijker lang in het ongewisse gehouden over de echte reden van de missie. Informatie wordt slechts mondjesmaat gelost. Taylor Sheridan, die ook verantwoordelijk was voor het scenario van Hell or High Water, maakt de intriges tussen de betrokken overheidsinstellingen en contractanten haast tastbaar, terwijl Villeneuve elke vorm van propagandaretoriek mijdt. Hij kiepert zelfs de conventies van de misdaadthriller overboord en schoeit Sicario op de leest van een moderne oorlogsfilm, met een avondscène in en om een onderaardse tunnel als visuele climax. Een spannende, verbluffend mooi in beeld gebrachte film is het resultaat.In Le monde nous appartient vertelde Brusselaar en RTBF-voetbalanalist Stephan Streker over een voetbaltalent dat in de criminaliteit afglijdt. In zijn recentse film Noces richt de regisseur-scenarist zijn pijlen op heikeler thema's: gearrangeerde huwelijken en vastgeroeste tradities. De achttienjarige Zahira, een Belgische van Pakistaanse afkomst, heeft haar twijfels over uithuwelijking, maar om haar ouders een plezier te doen kiest ze via Skype toch een bruidegom in Pakistan. Naarmate het huwelijk nadert, komt ze steeds meer in opstand. Streker toont eens te meer zijn neus voor strakke thrillerdrama's maar heeft het, zonder een oordeel te vellen, evengoed over de dilemma's van een immigrantenfamilie. Debutante Lina El Arabi is een echte revelatie als de vrijgevochten Zahira.De ultieme knotsgekke vampierfilm is Roman Polanski's The Fearless Vampire Killers (1967), maar ook deze Nieuw-Zeelandse mockumentary is behoorlijk maf. Vier bloedzuigers, tussen de 183 en 8000 jaar oud, delen een huis in Wellington en worden gevolgd door een met crucifixen behangen cameracrew. Behalve foto's van zonsopgangen googelen en ruzie maken over de afwas zetten dandy Viago, de Slavische tiran Vladislav en hun kornuiten ook al eens een stapje in het lokale nachtleven, op zoek naar maagden. De sketchstructuur krijgt het regisserende acteursduo Jemaine Clement en Taika Waititi er niet uit, maar dankzij de enthousiaste vertolkingen en de doldwaze humor is dit een uitermate geestige film.Al in het eerste kwartier van Requiem krijgt u niet een maar twee gruwelijke zelfmoorden voorgeschoteld. Een man, schijnbaar bezeten, slaat spiegels aan diggelen en springt van het dak van een afgelegen landhuis. In Londen ziet de beloftevolle celliste Matilda Gray (Lydia Wilson) met lede ogen aan hoe haar ma zichzelf de keel oversnijdt. Tussen de bezittingen van moederlief vindt ze krantenknipsels over een peuter die in 1994 spoorloos verdween in een Welsh dorpje. Er is natuurlijk een link tussen de twee zelfdodingen, en het duurt niet lang voor Matilda haar biezen pakt richting dat landhuis, waar de lijn tussen droom en realiteit flinterdun blijkt. Als u af en toe denkt dat u naar The Omen zit te kijken: dat is best mogelijk, al spelen de makers van Requiem ook leentjebuur bij Don't Look Now,Rosemary's Baby én bij de Hammer-horrorfilms.Alle waakhonden in de omtrek blaften op het moment dat Hugo Claus, tien jaar geleden, uit eigen beweging ophield met leven. Het was 19 maart 2008 en de kwajongen Claus stookte met zijn euthanasie nog een laatste vuurtje. Hoe het nu ook alweer zat met die rebel, maar ook met de minnaar en de dichter (en de romancier?), kunt u nog eens nagaan dankzij Hugo Claus, dichter, minnaar, rebel. Daarin schetsen vrienden, familie, bewonderaars als Thomas Claus, Arthur Kristel en Veerle Claus-De Wit, Cees Nooteboom, Piet Piryns, Marc Didden, Hilde Van Mieghem en Roger Raveel een liefdevol portret van de auteur.Dat Ruben Van Gucht gepassioneerd is door de wielersport, maakte hij vorig jaar al duidelijk door twee dagen voor de Ronde van Vlaanderen bijna elf uur lang live door het beeld te fietsen. In het derde seizoen De kleedkamer pikt hij de draad weer op. Geen voetballers dus dit keer, wel zes afleveringen waarin de sportjournalist praat met vier wielrenners over een specifieke koers waarin zij een hoofdrol speelden. Onder meer Johan Museeuw, Tom Boonen, Peter Van Petegem en Nick Nuyens nemen plaats in het peloton. Van Gucht interviewt hen en neemt hen mee naar unieke locaties zoals de Kapelmuur in Geraardsbergen en de Kemmelberg.Toen in januari bekend werd dat de Nederlandse inlichtingendienst de Amerikanen succesvol getipt had over Russische hacks, gaf premier Mark Rutte toe 'waanzinnig trots' te zijn op de AIVD. Hij pleit sindsdien voor de zogenaamde 'sleepwet', die de geheime diensten nog ruimere bevoegdheden moet geven. Er is namelijk geen ontkennen aan: Rusland voert een oorlog tegen Europa via het wereldwijde web. Documakers Jacco Versluis en Luuk Mulder onderzochten wat deze internetstrijd juist betekent en hoe de Russen ons in gevaar kunnen brengen. Wat blijkt? Poetin dringt via verschillende kanalen door in onze contreien en hackt informatie waar nodig. Ruttes optimisme klinkt plots behoorlijk naïef wanneer ook Nederlandse servers sporen van Russische hacks vertonen.Deze uitmuntende documentaire over een Bulgaarse postbode kon er op geen beter moment komen. De verdeeldheid over de opvang van vluchtelingen is immers ook de inzet van de burgemeesterverkiezingen in een gehucht aan de Turkse grens. Postbode Ivan heeft een idee: waarom die vluchtelingen geen onderdak geven in een leegstaand huis? Dat is niet naar de zin van zijn tegenstander, die ervoor pleit om het huis om te bouwen tot een internetcafé. En net als elders in Europa steken ook extreemrechtse bewegingen er de kop op. Regisseur Tonislav Hristov liet de camera's niet gewoon draaien maar zette de realiteit deels in scène. Resultaat: een spannende, tragikomische studie van de verkiezingsstrijd binnen een minigemeenschap, die perfect weerspiegelt wat in de rest van de wereld leeft.Truman is een boxer met astma waarvoor plots een nieuwe thuis moet gevonden worden wanneer zijn baas, de terminale kankerpatiënt Julián (Ricardo Darín) zijn behandeling wil stopzetten. De Catalaanse cineast Cesc Gay gebruikt het lot van de trouwe viervoeter als opstapje naar een innemend, rustig verteld melodrama over afscheid nemen en de vriendschap tussen twee kwetsbare mannen, Julián en zijn speciaal uit Canada overgevlogen vriend Tomás (Javier Cámara). Vormelijk is deze meermaals bekroonde film geenszins opmerkelijk, maar de vertolkingen zijn voortreffelijk.3D-geprinte huizen, matrassen tegen overspel of zenders als menselijk extern geheugen: het gaat snel met de technologie. Heel snel. En zeg niet dat de zelfverklaarde nerd en technofiel Lieven Scheire u niet gewaarschuwd heeft. In het nieuwe VTM-programma Kan iedereen nog volgen? onderzoekt de presentator samen met vier bekende Vlamingen welke ontwikkelingen de komende jaren onze levens moeten verbeteren.'Er zit nog héél veel aan te komen', verzekert Scheire. 'Daarom is dit programma gemaakt voor een breed publiek, dat niet elke dag de tijd heeft om met de technologische vooruitgang bezig te zijn. Voor oudere mensen ligt het al helemaal niet voor de hand. De vraag was dus: hoe krijgen we dat op een verteerbare manier uitgelegd aan de mensen?'Het antwoord: alweer een panelshow.Lieven Scheire: De panelshow is inderdaad een genre op zich geworden. Maar da's gewoon het format. Het is het onderwerp dat je programma maakt, net zoals een sitcom uniek is door zijn personages. Het format is dan misschien verre van nieuw, ons onderwerp is dat wel. In Kan iedereen nog volgen? staan toekomst en technologie centraal. We hebben er ook enkele frisse rondes ingestoken.Het is niet je eerste programma rond wetenschap. Zijn Vlamingen daar nog in geïnteresseerd?Scheire:(hevig) Die interesse is nooit weggeweest! Het enige dat me telkens weer verbaast is hoe blind tv-zenders daar vaak voor zijn. Dit programma is eigenlijk een uitzondering. In de media werken voornamelijk mensen die uit de kunsten of humane wetenschappen komen. Daar zitten heel weinig geeks en technofielen bij, en dat zie je aan de programmering. Op YouTube doen wetenschapskanalen het net bijzonder goed.En daar zal Lieven Scheire iets aan veranderen.Scheire: Sinds ik niet meer exclusief voor de VRT werk, kan ik uit meer projecten kiezen. Dat heeft natuurlijk ook zijn nadelen: op dit moment heb ik geen stabiel huis. Maar voorlopig zijn er gelukkig meer kansen dan onzekerheden. Momenteel ben ik aan het filmen voor een nieuw Canvasprogramma. (enthousiast) Met een team van wetenschappers bouwen we uitvindingen voor mensen met een specifiek probleem, zoals een fysieke beperking. We combineren creativiteit en technologie om gepersonaliseerde toestellen te ontwikkelen. Het is heel fijn om op die manier een verschil te kunnen maken.