D'ARDENNEN (zondag 14/1, 20.35, VTM)

'Ik wil thuiskomen, patatten opzetten, naar Blokken kijken, gewoon fucking saai zijn.' Maar het zal niet voor vandaag zijn. Er dient eerst nog met een lijk door d'Ardennen gezeuld.
...

'Ik wil thuiskomen, patatten opzetten, naar Blokken kijken, gewoon fucking saai zijn.' Maar het zal niet voor vandaag zijn. Er dient eerst nog met een lijk door d'Ardennen gezeuld. Na een mislukte carjacking vliegt Kenny De Swaef (Kevin Janssens) achter de tralies. Hij alleen, want hij weigert zijn trawanten te verraden. Een van zijn handlangers die de dans ontspringen, is zijn jongere broer Dave (Jeroen Perceval), bijgenaamd 'de smalle'. Wanneer Kenny vier jaar later vrijkomt, is er veel veranderd. Kenny's ex Sylvie (Veerle Baetens) - een ex-junkie, met chihuahua, die haar leven weer op de rails probeert te krijgen - verwacht ondertussen een kind van Dave. De opvliegende Kenny, die na zijn vrijlating Sylvie opnieuw voor zich tracht te winnen, weet zelfs nog niet dat de twee iets met elkaar hebben. Het juiste moment, weet u wel, dat maar niet lijkt aan te breken. Integendeel, het gaat van kwaad naar erger, en uiteindelijk dus naar de besneeuwde bossen bezuiden de taalgrens, met een hoop problematische bagage, figuurlijk en letterlijk. D'Ardennen was een van de weinige aangename verrassingen van het Vlaamse filmjaar 2015. Oorspronkelijk was het verhaal bedoeld als een theaterstuk, bedacht door Perceval. Dan zou het de film na Rundskop worden van regisseur Michaël Roskam. Toen die moest passen, kwam de jonge Robin Pront, in wiens kortfilms Perceval al meegespeeld had, in het vizier. Oorspronkelijk zou Matthias Schoenaerts Kenny vertolken, maar toen diens internationale carrière plots een hoge vlucht nam, moest ook hij passen. De innerlijke johnny die Kevin Janssens tevoorschijn tovert, maakt dat ruimschoots goed. D'Ardennen is overigens over de hele lijn prima vertolkt: naast Janssens, Baetens en Perceval zult u met plezier onder meer Viviane De Muynck, Jan Bijvoet en Sam Louwyck herkennen - die laatste twee doen iets met pannekoekskes, Tombe la neige en travestie, buiten bij Ardens winterweer. Ook niet te versmaden: de Bonzai-techno op de soundtrack die ooit al even fout was als Kenny's kapsel en daar goed bij paste. In de discotheek waar de broers na het kerstdiner belanden, knalt The House of House van Cherrymoon Trax door de speakers. Wanneer ze in de Ardennen aankomen - vanzelfsprekend in een Toyota Supra - boenkt The First Rebirth van Jones & Stephenson. D'Ardennen heeft zo ongetwijfeld meegewerkt aan de conservatie van dit verguisde stukje Vlaamse erfgoed. Pront voert zijn film, in de ijskoude grijs- en blauwtinten van cameraman Robrecht Heyvaert, trefzeker van een naargeestig familiedrama naar een groteske neonoir. Daarbij waait duidelijk ook de spirit van Amerikaanse auteurs als Tarantino en de Coen-broers door D'Ardennen, maar de filmgekke Pront weet er altijd een Vlaamse draai aan te geven. Een discussie over Eddy Merckx en Jean-Claude Van Damme blijkt zo even boeiend te zijn als een gesprek over een royale with cheese in een Parijse McDonald's. En zelfgemaakte frieten met stoofvlees zijn lekkerder. Nè. Liters bloed, aartslelijke demonen en een klunzige protagonist die doldwaze oneliners debiteert: yep, alles wat leuk was in de eighties-horrorklassiekers The Evil Dead en Evil Dead II, is aanwezig in Ash vs Evil Dead, de serie. Cultacteur Bruce Campbell maakt zijn comeback als Ash, die in de films zijn lief en zijn beste vrienden moest ombrengen om zijn hachje te redden. Vandaag leidt hij een troosteloos bestaan in een trailerpark. De Necronomicon Ex-Mortis, het boek dat destijds al die ellende veroorzaakte, heeft hij domweg bewaard. Omdat Ash niet op de voorste rij stond toen de hersenen werden uitgedeeld, leest hij tijdens een lsd-trip voor uit het boek, waarna de hel op aarde losbarst. Ash laadt dan maar zijn tweeloop, schuift een kettingzaag over het stompje dat ooit zijn rechterhand was en bindt de strijd aan met een horde deadites. Sam Raimi, de maker van de originele films, regisseerde de eerste aflevering van deze even ranzige als hilarische serie, en met onder meer Lucy Lawless (Xena) en Lee Majors (The Six Million Dollar Man) passeren enkele oude schermhelden de revue. Minder groovy: om alle afleveringen te kunnen bekijken, moet u uw taalinstellingen even op Engels zetten. Een probleempje met de rechten, volgens Netflix.Het eerste seizoen van de nogal donkere Amerikaanse HBO- comedyserie Divorceleverde Sarah Jessica Parker (Sex and the City) een Golden Globe-nominatie op. In het tweede seizoen probeerthaar personageFrances recht te krabbelen na haar pijnlijke scheiding van Robert (Thomas Haden Church). Al snel beseft ze dat het niet zo eenvoudig is om je leven weer op de rails te krijgen wanneer je hebt beslist om de kinderen 'seperately together' op te voeden.In januari 1996 zorgde onderzoeksjournalist Gary Webb voor ophef met een serie stukken in The San Jose Mercury News. Daarin beweerde hij dat een door de CIA ondersteunde Nicaraguaanse guerrillagroep op grote schaal drugs verkocht in de VS om hun oorlog tegen de Sandinista's te financieren. Webb werd in diskrediet gebracht, beschuldigd van sensatiezucht en uit de journalistiek verdreven, waarna hij zelfmoord pleegde. Regisseur Michael Cuesta (Homeland) bouwt de spanning heel gestaag op in deze intelligente variant op jarenzeventigklassiekers als All the President's Men en The Parallax View. Jeremy Renner, met sikje, maakt een goede beurt als de heethoofdige, volhardende reporter die zijn stukken op muziek van The Clash schrijft.Een Chinese man jammert dat hij geen goede vader is, en een goede burger evenmin. 'Nee, je bent wél goed', schreeuwt zijn dochtertje hem toe. De Deense documentairemaker Kaspar Astrup Schröder volgde het meisje, haar broer en haar tweelingzus twee jaar lang tijdens hun verblijf in Sun Village. Dat opvangtehuis in Peking herbergt kinderen van wie de ouders voor lange tijd naar de gevangenis moeten. Verstoten door de maatschappij voor een misdaad die ze niet hebben begaan worden de kinderen samen met verschillende andere 'wezen' opgevoed in een uithoek van de Chinese hoofdstad. 'Niemand wil me nog', zegt een meisje. Net als alle andere kinderen droomt ze van een zonnig en gelukkig leven met haar familie, het liefst zo ver mogelijk van Sun Village.In deze komische biopic kruipt lachebek Jack Black in de huid van Jan Lewan, de Poolse immigrant die in de jaren negentig een muzikaal imperium uitbouwde als polkazanger - zijn bijnaam: The Polka King of Pennsylvania. Van de gelegenheid maakte hij gebruik om zijn - voornamelijk oudere - fans op te lichten door hun Oostblokprullaria tegen hoge prijzen aan te smeren. Zonder het zelf echt te willen creëerde de showman zo een soort piramidespel dat uitmondde in een wereldwijd schandaal. Lewan viel uit de gratie, ging failliet en belandde uiteindelijk in de cel wegens ponzifraude. Black blaast leven in de exuberante Lewan, een zwendelaar met een tomeloos charisma en een blind geloof in de American dream. Maya Forbes (Infinitely Polar Bear) en Wallace Wolodarsky injecteren elk frame met een aanstekelijke dosis kitsch en hoempapa-optimisme.In een driftbui schopt de vijftigjarige weduwnaar Joseph (Peter Mullan) zijn eigen hond dood. Vervolgens terroriseert hij enkele Pakistanen en jonge biljartspelers en vernedert hij Hannah (Olivia Colman), een katholieke vrouw die een handeltje in tweedehands spullen runt maar ook zelf met haar demonen worstelt. Voor wie er mocht aan twijfelen: net zoals veel antihelden in de Britse sociaalrealistische film drijft het hoofdpersonage in het grimmige langspeeldebuut van acteur Paddy Considine (Hot Fuzz, In America) op woede en frustratie. Denk aan rauwe, hondsbrutale films over de zelfkant van Engeland zoals Naked en Dead Man's Shoes en je krijgt een aardig idee van de toon van dit krachtig vertolkte drama. Zelfs de ballads op de soundtrack klinken ongemeen hard.In deze beklijvende miniserie van vier afleveringen komt David Collins (Lee Ingleby), die veroordeeld werd voor de moord op zijn vrouw, na zeven jaar vrij door een procedurefout. Voor zijn omgeving blijft David echter de baarlijke duivel. Terwijl hij achter de tralies zat, hebben zijn schoonzus Alice (Hermione Norris) en haar man Rob (Adrian Rowlins) zich over de opvoeding van zijn kinderen ontfermd. Dankzij de erfenis van zuster zaliger zagen zij hun levenskwaliteit er behoorlijk op vooruitgaan. David probeert zijn leven herop te bouwen, maar weet niet wie hij kan vertrouwen. Intussen heropent de politie de zaak om te bepalen of de zelfverklaarde zondebok wel zo onschuldig is als hij beweert.Disney probeert al een enige tijd een volwassener, modern publiek mee te zuigen in zijn sprookjeswerelden. Dat lukte alvast in 2014 met Into the Woods,een speelse musical van Chicago-regisseur Rob Marshall waarin verschillende personages uit de sprookjes van de gebroeders Grimm - Assepoester, Roodkapje, Rapunzel en vele anderen - rondwaren in een donker bos. Het Huis van de Muis baseerde zich op de gelijknamige Broadwaymusical uit 1987 van het vermaarde duo Stephen Sondheim en James Lapine, die ook het scenario van de film schreef. Geen wonder dus dat de musical vol aanstekelijke songs zit. Ook de cast mag gezien worden: naast Meryl Streep en Johnny Depp persen ook Emily Blunt, Anna Kendrick en Chris Pine enkele aardige songs uit hun stembanden.'Mijn neef gaf een speech op een bruiloft waarin hij per ongeluk toegaf dat hij als tiener een kind had misbruikt, en dat was minder gênant dan jouw optreden daarnet', zegt collega-komiek Artie Lange tegen Pete Holmes in de eerste aflevering van de HBO-reeks Crashing. Even daarvoor heeft Pete zijn vrouw - die hem financieel ondersteunde - betrapt in bed met een langharige hippie. Aangezien hij plots dakloos is, probeert de naïeve goedzak dan maar zijn kost te verdienen als stand-upcomedian in de grote stad. Zijn onbetaalde optredens in vrijwel lege comedykelders worden steevast op hoongelach onthaald. Keer op keer moet hij de nacht doorbrengen op de sofa van bevriende komieken, nadat hij overvallen werd in de metro of zijn auto werd weggetakeld. Tragische toestanden.Comedy als balsem voor de pijn van het zijn staat centraal in Crashing, een samenwerking tussen comedygod Judd Apatow (The 40-Year-Old Virgin, Knocked Up) en komiek Pete Holmes, die de reeks bedacht en schreef. Hij speelt een twintigjarige versie van zichzelf, en put uit eigen misère. Ook hij maakte op die leeftijd al een scheiding mee. Ook hij droomde aanvankelijk van een carrière als pastoor. En ook hij schuimde vervolgens de stand-uppodia af en ging keer op keer op zijn bek. Miniem verschil: de echte Pete betrapte zijn vrouw met een kleine Italiaan genaamd Rocco en het vergaat hem in het echte leven minder slecht dan zijn alter ego.Voor hij Crashing maakte, oogstte Holmes immers succes met de podcast You Made It Weird, waarin hij met topkomieken als Sarah Silverman, T.J. Miller en Bill Burr discussieerde over comedy, seks en religie. Later kreeg kreeg hij zijn eigen talkshow op TBS, The Pete Holmes Show, al werd die na een tijdje afgevoerd wegens matige kijkcijfers. Met Crashing loopt het beter: de serie werd warm onthaald en kreeg van HBO een tweede seizoen. Daarin zal Pete zijn scheiding leren te aanvaarden, maar blijft hij platzak. Hij ontmoet ook een nieuwe vriend: Ali Reissen, een amalgaam van mensen die Holmes in de loop der jaren comedy-advies hebben gegeven, onder wie Bill Burr en Jim Gaffigan.Ook de bijzonder geestige Artie Lange, die zich in het eerste seizoen opwierp als Petes mentor, keert terug. De echte Lange, die met zijn drugs- en alcoholverslaving en twee zelfmoordpogingen het schoolvoorbeeld van de schaduwzijde van de lach is, werd vorig jaar gearresteerd wegens drugsbezit. Op Twitter beweerde hij ontslagen te zijn door Apatow, maar de dag daarna ontkrachtte hij dat in een podcast. In een tweet verklapte hij zelfs wat hij zou verdienen: 'Mijn salaris voor seizoen 1 was 15.000 dollar per aflevering, voor het tweede kreeg ik 17.500 dollar. 2500 meer!!!' 't Zijn dingen.