CAFÉ DERBY (zaterdag 1/4, 20.30, VTM)

Leven ván God in Vlaanderen: het is de droom van Georges (knuffelbeer Wim Opbrouck) in Café Derby, een tedere familiekroniek over groeipijnen en zakelijke mirakels die op een fiasco uitdraaien.
...

Leven ván God in Vlaanderen: het is de droom van Georges (knuffelbeer Wim Opbrouck) in Café Derby, een tedere familiekroniek over groeipijnen en zakelijke mirakels die op een fiasco uitdraaien. Wanneer Georges, een marktkramer met financiële problemen, verneemt dat de populaire paus Johannes Paulus II op vrijdag 17 mei 1985 op het voormalige vliegveld van Sint-Denijs-Westrem, de plek waar nu Flanders Expo is, een openluchtmis zal geven voor meer dan honderdduizend gelovigen, vat hij het wilde plan op om daar munt uit te slaan. Hij huurt het enige café in de buurt, sleept zijn Nederlandse vrouw Renée (Monic Hendrickx) en zijn vijf jonge kinderen mee in zijn avontuur en maakt ook collega-marktkramers warm om er standjes op te trekken. Want al dat volk, dat moet toch eten en drinken! Voor die overmoed zal Georges een hoge prijs betalen want zowel privé, financieel als organisatorisch loopt er van alles mis. Regisseur Lenny Van Wesemael baseerde zich voor haar debuut op haar eigen jeugd: ze groeide echt op in Café Derby en haar inmiddels overleden vader zag het pausbezoek effectief als een kans om grof geld te verdienen. Van Wesemael, die amper vier was toen de paus naar België kwam, focust echter niet op de zakelijke mislukking, maar concentreert zich via de band tussen Georges en zijn jongste dochtertje (revelatie Cloë Daxhelet) op de vader-dochterrelatie. De elfjarige Sarah verliest immers de illusie dat haar vader een onfeilbare held is. Die tragiek weet de cineaste met veel warmte te vangen. In dat opzicht is Café Derby een postume liefdesbrief aan haar vader. Van Wesemael is evenwel geen Caroline Strubbe, Patrice Toye of Fien Troch, daarvoor is haar vertelstijl te conventioneel en valt ze te snel terug op de muziek om sentimentaliteit te evoceren. Met deze authentieke Vlaamse milieuschets in charmante retroverpakking (de fotografie is van Ruben Impens) toont ze vooral dat je met een bescheiden budget een geloofwaardig drama kunt vertellen dat rechtstreeks in het hart mikt. Dit indringende Poolse drama, over een jonge novice die met de waarheid over haar tijdens de Tweede Wereldoorlog verdwenen ouders wordt geconfronteerd won meer dan zestig filmprijzen, waaronder de Oscar voor beste buitenlandse film. Toch lokte Ida in het thuisland van regisseur Pawel Pawlikowski een heuse controverse uit. De in mysterieus zwart-wit gedraaide film exploreert immers het lot van de Poolse Joden tijdens de nazibezetting en schetst geen fraai plaatje van het Poolse oorlogsverleden. Het straffe aan deze als een sobere roadmovie verpakte odyssee is ongetwijfeld de beknellende manier waarop die harde geschiedenis en het verrassende parcours van Ida verbeeld worden.Dieter Coppens duikt weer de wondere wereld van de fauna in, op zoek naar uitdagingen die hij samen met enkele uitverkoren dieren wil aangaan. Zo probeert hij in de eerste aflevering te infiltreren in een ganzengezin. Die vogels laten je enkel in hun omgeving toe als je hun vertrouwen van jongs af weet te winnen. Slaagt Coppens erin de rol van vadergans op zich te nemen? Samen met zijn nieuwe familie wil hij namelijk over de haven van Antwerpen vliegen. Coppens probeert in dit tweede seizoen ook een uil op te leiden tot meesterdief, tracht samen met een sidderaal een grote kerstboom te doen oplichten en zet muggen in om DNA te stelen van zijn proefkonijnen Staf en Mathias Coppens.Het muurbloempje uit deze fijngevoelige dramady is Charlie, een emotioneel beschadigde boekenwurm van vijftien die niet langer aan de zijlijn van het leven hoeft toe te kijken wanneer hij door een hippe kliek wordt opgenomen. Dankzij de vrolijke homo Patrick en de leuke Sam ontdekt hij in het Pittsburgh van de vroege jaren negentig het plezier van jointjes roken en mixtapes maken, maar ook de beslommeringen van de vriendschap, de liefde en zelfs die van gelukkig zijn. Stephen Chbosky vertaalde niet alleen zijn eigen boek naar het scherm, hij ontlokte ook meeslepende vertolkingen aan Emma Watson, Ezra Miller en Logan Lerman.Kiefer 'Jack Bauer' Sutherland vertolkt in deze reeks minister van Huisvesting Tom Kirkman, die een bomaanslag in het Capitool overleeft, maar in tegenstelling tot 24 moet hij daarna niet de president beschermen. Die kan het namelijk, net als alle andere leden van zijn regering, niet navertellen. De sullige maar goedhartige Kirkman wordt daarop zelf ingezworen als president van de VS. Dit tweede deel van het eerste seizoen pikt de draad op waar die half december bleef liggen: een sluipschutter neemt Kirkman in het vizier bij de eedaflegging van de nieuwe vicepresident MacLeish, die al meteen de presidentiële honneurs mag waarnemen. Toch? En wat weten we allemaal nog niet over MacLeish?'The Get Down is géén televisie. Het is géén film. Het is een nieuwe vertelvorm', zo vertelde regisseur Baz Luhrmann - u kent hem van The Great Gatsby en Moulin Rouge! - vorig jaar in dit blad. Maar de echte magie van deze reeks over de opkomst van hiphop en disco in de Bronx zit 'm in de beelden, in hoe het groepje tieners om wie het draait de verloederde straten letterlijk en figuurlijk meer kleur geven: met graffiti, met dj-battles.Dit tweede deel van het eerste seizoen gaat verder in 1978. De prille relatie van dichter Zeke en zangeres Mylene heeft het moeilijk: hij is een beetje hiphop, zij een beetje disco. Allebei blijven ze hun artistieke dromen najagen in een bankroet New York, vol meedogenloze gangsters en op geld beluste platenbonzen.Over Bobby Sands, het IRA-lid dat in 1981 in een Noord-Ierse gevangenis stierf na een hongerstaking van 66 dagen, is al een aangrijpende film gemaakt: Hunger van Steve McQueen, met een imposante Michael Fassbender als de uitgemergelde Sands. Met de echte Sands, en zijn strijd om als politiek gevangene erkend te worden (hij kreeg veertien jaar voor het bezit van een wapen dat bij een terroristische aanslag werd gebruikt), maak je kennis in deze documentaire van Brendan J. Byrne. De docu plaatst Sands' actie in een bredere politieke en historische context en verkent ook de impact van zijn daad op de evolutie van het IRA en het vredesproces. De familie van Sands weigerde om mee te werken, maar via voorgelezen fragmenten uit zijn op wc-papier geschreven geheime dagboek krijg je een uniek inzicht in de man en zijn overtuigingen.Louis C.K. maakte vorig jaar de webserie Horace and Pete, met hemzelf en Steve Buscemi als uitbaters van een bar in Brooklyn die brompotten allerhande van bier en een luisterend oor voorzien. De reeks, geschreven, geregisseerd én gefinancierd door C.K. zelf, groeide in korte tijd uit tot een indiehit. Daarvoor zag u C.K. al aan het werk in de sitcom Louie, over een vader van twee dochters die probeert rond te komen als komiek. Wat C.K. in het echte leven ook in de eerste plaats is en blijft: een stand-upcomedian, eentje die op even ongemakkelijke als grappige wijze vertelt over de absurde banaliteit van deze wereld. In zijn nieuwste comedyspecial legt hij andermaal de ups en downs van zijn eigen leven bloot.Een nieuwe serie gebaseerd op de gelijknamige sciencefictionfilm van Terry Gilliam uit 1995, die Brad Pitt zijn eerste Oscarnominatie opleverde. Ook hier reist James Cole vanuit de toekomst terug naar onze tijd. Ook hier moet hij verhinderen dat het enigmatische Army of the Twelve Monkeys een dodelijk virus verspreidt dat meer dan 90 procent van de mensheid zal besmetten en doden. Ook hier neemt Cole in zijn queeste viroloog Cassandra Railly en de lichtjes gestoorde wiskundige Goines op sleeptouw, maar die laatste is nu geen man meer en niet meer Brad Pitt. Bruce Willis, die destijds het hoofdpersonage speelde in de film, is er overigens ook niet meer bij. Om het goed te maken, krijgt u wel nóg meer intriges, leugens en verwarrende tijdreizen.Netflix werpt in juni al het vijfde seizoen van Orange Is the New Black, de hitserieover het leven in een Amerikaanse vrouwengevangenis, en nu lijken ook Telenet en Vier een graantje van de hype rond Piper Chapman en haar criminele vriendinnen te willen meepikken. Het Vlaamse antwoord op die reeks heet Gent-West en is een remake van het Australische gevangenisdrama Wentworth. Met onder meer Gilda De Bal, Els Olaerts en Evelien Bosmans pakt de serie uit met een indrukwekkende vrouwelijke cast.Ruth Becquart kruipt in de huid van hoofdpersonage Veronique Dockx. Nadat Veroniques stoppen doorslaan door het terreurbewind dat haar echtgenoot binnenskamers voert, belandt ze in de celblokken van Gent-West op verdenking van poging tot doodslag. Tijdens haar eerste dagen in de gevangenis merkt ze al snel dat ze het ook daar zwaar te verduren zal krijgen.RUTH BECQUART: Ik ben gaan praten met een vrouw die in de gevangenis van Antwerpen heeft gezeten en iets gelijkaardigs heeft meegemaakt als mijn personage. Luisteren naar haar relaas was behoorlijk heftig, want je krijgt ineens een gedetailleerde inkijk in het gevangenisleven. Ze was in mijn ogen ook een heel normale vrouw die helemaal niets crimineels of marginaals had, maar door omstandigheden in de Begijnenstraat was beland.BECQUART: Daarom besloot ik ook om me te focussen op isolement en eenzaamheid. Binnenkomen in een gevangenis geeft je echt een afschuwelijk gevoel. Tijdens de eerste weken van de opnames heb ik me heel erg op mezelf gericht om ervoor te zorgen dat we niet een té leuk groepsgevoel creëerden. Ik wilde me eenzaam voelen. Door de fijne collega's was een toffe sfeer echter onvermijdelijk. Gelukkig was het decor zo realistisch dat je vrijwel meteen depressief werd. (lacht)BECQUART: Ik heb lang getwijfeld of ik de rol wel zou spelen. Meedoen aan commerciële dingen of in een remake, is dat wel oké? Maar ik was zo ontroerd door het personage en haar situatie. Beeld je eens in dat dat jou overkomt! Ik werd er heel intuïtief door geraakt. Gent-West verschilt ook enorm van de originele serie, terwijl de Nederlandse remake bijna een exacte kopie is van het Australische origineel. Dat vond ik heel belangrijk.BECQUART:(beslist) Nee. Alhoewel ... Ik weet het eigenlijk niet. Ik sta er altijd van versteld hoe sterk een mens kan zijn tijdens existentiële crisismomenten. Hoe dan ook: van je vrijheid beroofd worden, is echt een gruwelijke straf. Het maakt de ziel van mensen kapot. Ik denk trouwens dat heel wat vrouwen onterecht vastzitten, en dat ze zelf vaak slachtoffers zijn, die misdaden pleegden in naam van een man. Enfin, niet allemaal, hé. Sommige gedetineerden hebben het ook echt verdiend.