ET DIEU... CRÉA LA FEMME (zaterdag 24/6, 22.35, Canvas)

Wat Beyoncés booty teweegbrengt, is klein bier in vergelijking met wat Brigitte Bardots billen in 1956 bewerkstelligden met Et Dieu... créa la femme. Et Bardot créa le scandale!
...

Wat Beyoncés booty teweegbrengt, is klein bier in vergelijking met wat Brigitte Bardots billen in 1956 bewerkstelligden met Et Dieu... créa la femme. Et Bardot créa le scandale! Bardot speelt in die film Juliette Hardy, een duivelse, pas uit het weeshuis ontslagen gamine die de hele stad - en vooral de broers Michel (Jean-Louis Trintignant) en Antoine Tardieu (Christian Marquand) plus nachtclubeigenaar Éric Carradine (Curd Jürgens) - tot waanzin drijft met haar kokette gedrag. Terwijl ze de mambo danst, scheurt haar split. En voor een naakt zonnebad op het strand schroomt ze al evenmin. Behoorlijk preuts naar hedendaagse maatstaven, maar destijds sprak heel Frankrijk over de zwoele Bardot, over haar wespentaille, haar tuitlippen, haar katachtige ogen. Zelfs verzetsheld en toekomstig president Charles de Gaulle roemde BB, als een 'eenvoudig iemand van goede kwaliteit'. Tot ver buiten de Franse grenzen zorgde de film voor schandaal. In de VS noemde de Catholic Legion of Decency Et Dieu... créa la femme 'een gevaar voor mannen' - zo'n veroordeling betekende dat een Amerikaanse katholiek zondigde als hij toch ging kijken. In Dallas werd de film verboden met als excuus dat hij 'te opwindend is voor zwarten en tot rellen zou kunnen leiden'. Op de wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel maakte het Vaticaan het nog bonter: in het roomse paviljoen prijkte Bardots beeltenis in een zaal gewijd aan de hel. Regisseur Roger Vadim en zijn 22-jarige echtgenote Bardot spraken op slag evenzeer tot de verbeelding als Orson Welles en Rita Hayworth, Roberto Rossellini en Ingrid Bergman, Arthur Miller en Marilyn Monroe. Wat Et Dieu... créa la femme nog geen meesterwerk maakt. 'Uiteraard is de film niet perfect', zoals François Truffaut schreef in Les Cahiers du Cinéma. 'Het scenario kon beter, er is geen ritme en de acteursregie is onevenwichtig. Maar belangrijk is dat wat goed is ook echt goed is: Brigitte Bardot is magnifiek. Zie hoe heftig haar lippen trillen na de vier klappen die Trintignant haar geeft.' Het naar hem genoemde antivirusprogramma maakte hem stinkend rijk en wereldberoemd. Om maar te zeggen: John McAfee is geen stereotiepe nerd. Als 63-jarige verkaste hij naar Belize, waar hij zijn fortuin opsoupeerde aan drugs, een harem en kruidenmedicijnen. Tot hij verdacht werd van moord, op de vlucht sloeg en in buurland Guatemala gearresteerd werd. Hij beweerde stellig dat hij er door de politie werd ingeluisd, en na wat juridisch getouwtrek trok hij als vrije man door naar de VS, waar hij zich zelfs opwierp als presidentskandidaat voor de Libertarische Partij. Regisseur Nanette Burstein doet zijn bizarre levenswandel uit de doeken en mocht aan den lijve ondervinden hoe gevaarlijk McAfee kan zijn. Zo is in de docu te zien hoe ze per e-mail en sms werd afgedreigd door zijn entourage.'Got a secret. Can you keep it?' Dat zingt de groep The Pierces nu al zeven seizoenen aan het begin van iedere aflevering van Pretty Little Liars. In die serie maakt een anonieme stalker - A - het leven van enkele tieners zuur, een jaar na de verdwijning van hun beste vriendin waarover ze blijkbaar het een en ander te verbergen hebben. De serie heeft zijn succes voor een groot deel te danken aan de online speculaties over de identiteit van A die aan elke nieuwe aflevering voorafgaan. Hoewel de serie geen tv-geschiedenis zal schrijven door baanbrekende beelden of spitsvondige dialogen, is de zoektocht naar de boeman zo zenuwslopend en verslavend dat je blijft kijken.Harmony Korine, de regisseur van Gummo (1997) en Mister Lonely (2007), doet zijn reputatie van provocateur met deze orgie van drank, drugs, seks en geweld weer alle eer aan. U herkent met enige moeite James Franco als een rappend stuk white trash met duur gebit. U herkent iets makkelijker twee tieneridolen uit de Disneystal (Selena Gomez en Vanessa Hudgens). Onder het uitzinnige spring break-bacchanaal waaraan Amerikaanse studenten zich jaarlijks overgeven, herkent u ook Korines commentaar op de psyche van de Amerikaanse jeugd. Het explosieve neonkleurpalet is overigens van de Belgische cameraman Benoît Debie, bekend van zijn samenwerkingen met Gaspard Noé en Ryan Gosling.De premisse van de docu Finders Keepers is zodanig van de pot gerukt dat zelfs fictiescenaristen er niet op zouden komen. Een man verliest een been bij een ongeval en mummificeert het eigenhandig, waarna het door een bizarre samenloop van omstandigheden in een barbecuetoestel belandt. Een ondernemer die het ding koopt op een veiling ontdekt het lichaamsdeel en weigert het terug te geven aan zijn rechtmatige eigenaar. Het is het startschot van een pittige vete tussen twee mannen die om een been vechten - 'beenverliezer' John Wood en 'beenvinder' Shannon Whisnant. De zonderlinge ruzie kreeg veel media-aandacht en de mannen werden bekendheden. Goed voor bijna anderhalf uur absurdisme.Vijftig jaar geleden weerklonk de oerknal van de popmuziek: The Beatles brachten Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uit. Volgens velen is dat de invloedrijkste plaat aller tijden, een album dat de studio - voordien nog een duur hok waarin bands louter hun livesound registreerden - veranderde in een klanklaboratorium. In Sgt. Pepper's Musical Revolution graaft componist Howard Goodall in zeven songs van die plaat en legt hij het proces erachter bloot. De lyrics van Being for the Benefit of Mr. Kite? John Lennon die in een antiekwinkeltje wegdroomde bij een poster uit 1843. De circussfeer in dat nummer? De verknipte en willekeurig opnieuw aaneengeplakte tonen van een stoomorgel. De aanstekelijk enthousiaste Goodall slaat u dan wel om de oren met termen als 'aleatorische compositie' en 'modaliteit', zijn uitleg blijft te allen tijde helder. Bovendien bedient hij zich van opnames en gesprekken die Abbey Road nooit eerder hebben verlaten.Deens enfant terrible Lars von Trier filmde zijn mentale instorting van zich af met zijn depressietrilogie, die hij begon met Antichrist (2009) en afsloot met Nymphomaniac (2013). Dit volledig op zich staande middenluik speelt zich af in een kasteel met golfbaan en park waar het huwelijksfeest van Justine (Kirsten Dunst) en Michael (Alexander Skarsgård) met een sisser afloopt. Ondertussen dreigt de planeet Melancholia met de aarde te crashen? Dunst en Charlotte Gainsbourg, in de rol van Justines zus, zetten de gevoelens van ontreddering prima neer, maar het is Von Trier die de meeste complimenten verdient: hoe hij in deze apocalyptische symfonie de clash tussen de kosmos en het intieme verbeeldt - tussen doem en vreugdevolle vervoering - is soms overweldigend mooi.Mike (Patrick J. Adams) heeft geen diploma, maar is wel een genie met een bijzonder fotografisch geheugen. Dat leverde hem eerder toevallig een job op bij een prominent advocatenkantoor. Daar mocht hij blufpoker spelen samen met Harvey Specter (Gabriel Macht), dé rijzende ster aan het firmament van het New Yorkse ondernemingsrecht. In het vierde seizoen heeft Mike ontslag genomen bij Pearson Specter. Hij werkt nu als investment banker en wil zijn nieuwe baas bewijzen wat hij waard is door hem te helpen bij de overname van een bedrijf. Net op dat moment wordt Harvey ingeschakeld door een nieuwe cliënt die op diezelfde onderneming aast. Het begin van een gevecht in maatpak tussen leerling en meester, met amusante pingpongdialogen als belangrijkste wapen.'Onze missie is protest, onze wapens zijn blote borsten', zo luidt de leuze van het Oekraïense Femen, dat met zorgvuldig georkestreerde mediastunts topless opkomt voor vrouwenrechten. De Australische regisseuse Kitty Green trok voor dit onthullende portret veertien maanden met de groep op. Zo toont haar docu dat er gedurende jaren een man achter de Femen-acties zat: Viktor Svjatski. Green is niet blind voor de branie en het organisatorische talent van de charismatische Svjatski, maar stelt zich wel vragen bij zijn invloed op de organisatie. Een fascinerende blik op de paradoxen van Femen, de drijfveren van deze jonge vrouwen en hun lef.Van appelsienenverkoper tot de machtigste drugsbaas aller tijden: Joaquín 'El Chapo' Guzmán is, ondanks zijn 1,68 meter, een man van mythische proporties. En dat al lang voor Netflix een reeks over hem besloot te maken.Met een vloot onderzeeërs en via tientallen complexe tunnelsystemen smokkelde El Chapo, het hoofd van het beruchte Sinaloa-cartel, cocaïne naar de VS. Vijfhonderd ton, meer bepaald. En dat is alleen nog maar wat de Amerikaanse overheid kon onderscheppen. Daarnaast dealde El Chapo in marihuana, heroïne, methamfetamines en MDMA. Zijn fortuin wordt geschat op ruim een miljard dollar. En geen succesvol drugsimperium zonder excessief geweld. El Chapo beschikte over een leger sicarios die altijd in waren voor een partijtje moord, kidnapping of marteling. Hij zou zelfs een rivaal met zoveel kogels hebben laten doorzeven dat zijn hoofd er net niet afvloog.El Chapo heeft zich ook een Houdini betoond. De Mexicaanse drugsbaron ontsnapte tot twee keer toe uit een maximum security-gevangenis. In 1993 werd hij voor het eerst opgepakt. Acht jaar kocht hij bewakers om en koos het hazenpad. In 2015, een jaar na zijn tweede arrestatie, scheurde hij weg op een motorfiets door een ondergrondse tunnel van anderhalve kilometer lang. Vorig jaar is hij andermaal opgepakt, in januari werd hij overgeleverd aan de VS. Nu wacht hij in een New Yorkse isolatiecel op zijn proces, dat in 2018 moet voorkomen.Dat zijn zaak lopende is en dat op dit moment een bloedige oorlog in Mexico woedt om de heerschappij over het Sinaloa-cartel giet een controversieel sausje over deze reeks. Ook al omdat El Chapo's advocaten ermee dreigen klacht in te dienen als Netflix hun cliënt niet vergoedt, omdat hij nooit het groene licht heeft gegeven voor dit portret. Dat groene licht kreeg de Mexicaanse actrice Kate del Castillo overigens wél. Del Castillo is de vrouw die de beruchte geheime ontmoeting en tequiladate tussen acteur Sean Penn en El Chapo regelde. El Chapo was toen net op zijn motorfiets ontsnapt, de klopjacht was nog volop aan de gang.En een spannende tv-reeks over een gewelddadige en rebelse bandiet, maakt dat geen held van een schurk? Zoals Narcos, Netflix' Robin Hood-verhaal over Pablo Escobar. Bedenkster Silvana Aguirre denkt dat El Chapo die fout niet zal maken, want de serie is gebaseerd op uitvoerig journalistiek werk. Het wordt geen soap, maar een macrostudie over de internationale drugshandel sinds de jaren tachtig, zo beweert ze. Inbegrepen: de systematische corruptie van de Mexicaanse én Amerikaanse overheid, die figuren als El Chapo voortbrengt.