DOG DAY AFTERNOON (vrijdag 4/8, 22.15, Canvas)

Sonny (Al Pacino) en Sal (John Cazale) overvallen een bank. Niet uit louter winstbejag, veeleer uit liefde. Leon (Chris Sarandon), het vriendje van de biseksuele Ronny, wil immers dolgraag vrouw worden, maar beschikt niet over het nodige geld om een operatie te financieren. Klinkt vergezocht? Toch is Hollywoodklassieker Dog Day Afternoon op ware feiten gebaseerd.
...

Sonny (Al Pacino) en Sal (John Cazale) overvallen een bank. Niet uit louter winstbejag, veeleer uit liefde. Leon (Chris Sarandon), het vriendje van de biseksuele Ronny, wil immers dolgraag vrouw worden, maar beschikt niet over het nodige geld om een operatie te financieren. Klinkt vergezocht? Toch is Hollywoodklassieker Dog Day Afternoon op ware feiten gebaseerd. Frank Pierson vertrok voor zijn scenario - goed voor de enige Oscar die de film binnenhaalde - van een artikel dat in september 1972 in LifeMagazine verscheen. Het stuk is een nauwkeurig verslag van wat er enkele weken voordien op een hete dag in Brooklyn gebeurde: de 27-jarige Vietnamveteraan John Wojtowicz en de achttienjarige Salvatore Naturale stapten toen gewapend een filiaal van de Chase Manhattan-bank binnen, hielden er gedurende veertien uur acht bankbedienden gegijzeld en kregen de politie na een helse onderhandelingsronde zover om hen naar de JFK-luchthaven te escorteren. In hun bagage: 37.951 dollar in cash en 175.150 dollar in reischeques. En dat dus allemaal om de genderingreep van Wojtowicz' lief te bekostigen - de homoseksueel Ernest Aron, die later bekend zou worden als mevrouw Liz Debbie Eden. Al Pacino, toen nog aan het vervellen van zijn rol als maffiabaas Michael Corleone in The Godfather: Part II, is verbluffend goed als Sonny, een hypernerveuze antiheld die tegen beter weten in deel wordt van een heuse circusact. Voor het bankgebouw zijn niet alleen de politie, de FBI en de media massaal opgedaagd, ook de inwoners zijn er samengetroept, gretig om te zien wat er gebeurt. Het spektakel krijgt een onverwachte draai wanneer Sonny dat publiek als een echte performer gaat bespelen: 'Attica! Attica!', roept hij ze toe vanaf de stoep. Het is een verwijzing naar de brutaal onderdrukte opstand die in 1971 in de New Yorkse Attica-gevangenis plaatsvond. Deze kruising van thriller, humanistisch misdaaddrama en zwarte komedie geldt als een toonbeeld van de zenuwslopende spanning en het grauwe realisme waarmee regisseur Sidney Lumet zijn New Yorkse stadsfilms doorgaans injecteerde. Het meest revolutionaire aspect van Dog Day Afternoon schuilt echter in het feit dat Lumet Sonny's biseksualiteit nooit uitlegt of motiveert, maar gewoon als een voldongen feit presenteert. Dat was in die tijd vrij uitzonderlijk, maar paste perfect binnen de anti-establishmentgeest van New Hollywood. Exploderende pastoors, dronken vampiers, tot de tanden gewapende engelen: welkom in het universum van Preacher, een tv- serie gebaseerd op de cultcomics van Garth Ennis en Steve Dillon en mee ontwikkeld door komiek Seth Rogen. De premisse: God verdwijnt uit de hemel, en op aarde barst bijgevolg de hel los. Jesse, de Texaanse dominee uit de titel, gaat samen met zijn zus Tulip en een Ierse vampier de hort op, op zoek naar de Heer. Onderweg krijgen ze te maken met een demonische cowboy bijgenaamd The Saint of Killers. Sommigen zullen aanstoot nemen aan de krankzinnige mix van gore en gitzwarte humor - zo wordt in een scène een menselijke schedel gebruikt om een rollende autoband tegen te houden - , maar wie hunkert naar het tv-equivalent van een zomerblockbuster moet Preacher beslist een kans geven.Bij de release in 2001 werd het debuut van de toen zesentwintigjarige Richard Kelly nogal lauwtjes onthaald. Ondertussen is zijn bijzonder originele mix van sciencefiction, horror, zwarte komedie en coming of age tot een heuse cultfilm uitgegroeid. Jake Gyllenhaal (in zijn doorbraakrol) speelt een gekwelde tiener in een Amerikaanse buitenwijk die in visioenen wordt bezocht door een manshoog konijn. Het dier vertelt hem dat de wereld zal vergaan in 28 dagen, 6 uur, 42 minuten en 12 seconden, en spoort hem op de koop toe aan om een reeks misdaden te plegen. Bereid u voor op een geflipte nachtmerrie vol paranoia, tienerangsten, alternatieve universums en hoogst bizarre sociale commentaar - zelfs over de seksuele gewoontes van smurfen wordt druk gediscussieerd.Kunst is lijden. Dat is althans het betoog van de controversiële Franse schrijver Michel Houellebecq in Leven, lijden, schrijven / methode, een essay dat hij begin jaren negentig schreef, toen hij helemaal nog niet bekend was. Dat pamflet is nu verfilmd door de Nederlandse documentairemaker Erik Lieshout, in een coregie met Arno Hagers en Reinier van Brummelen én met een opvallende voice-over: die van punklegende Iggy Pop, zowel fan als idool van de zwartgallige schrijver. Pop en Houellebecq komen ook zelf in beeld, net als drie onbekende Parijse kunstenaars die praten over hun psychische en artistieke worstelingen. Goed voor een warme, mijmerende en zelfs vrolijke docu over de kwetsbaarheid en de drive van de kunstenaar, want 'je kunt niet tegelijk van de waarheid en de wereld houden'.De broers Mark en Jay Duplass tekenden met Togetherness, een serie zo banaal en normaal dat het in deze tv-tijden van schokkende geweld- en seksscènes bijna een statement was, voor een van de beste indiereeksen van de voorbije jaren. Met Room 104laten ze hun innerlijke weirdo los. De twaalf afleveringen van de HBO-anthologieserie spelen zich af in dezelfde motelkamer. Elke episode focust telkens op andere - en meestal zeer vreemde - mensen die er verblijven. Passeren onder meer de revue: een vrouw die op een wel héél akelig kind moet passen, een religieuze gek die een vrouw de toegang tot een andere dimensie belooft en de enige overlevende van een vliegtuigcrash in 1969. En dan is er nog James Van Der Beek (Dawson's Creek), die een bijzonder dansje uit zijn benen schudt.Ellen (Lily Collins, dochter van zanger Phil) is een jongedame die al jaren kampt met anorexia en geobsedeerd is door de omvang van haar armen. In een poging om de ziekte te overwinnen gaat ze in therapie bij een dokter (Keanu Reeves) die er nogal onconventionele methodes op na houdt. Bij de première op het Sundance ?film?festival werd de Netflixfilm overstelpt met lovende recensies, met name omdat regisseuse Marti Noxon, die zelf met de eetstoornis worstelde, de zware materie behandelt met bijtende zwarte humor. To the Bone zorgde evenwel voor heftige discussies over Collins?'? eigen gewichtsverlies - ook zij leed aan anorexia en voor de film moest ze liefst vijftien kilo afvallen. Sommigen menen dat de film anorexia romantiseert. 'Pure pro-ana porno', aldus een twitteraar. 'Eerst 13 Reasons Why en nu dit', tweette een andere. 'Netflix moet stoppen met psychische problemen uit te melken.'Wie deze uitmuntende gangsterreeks gemist heeft op BBC Two, kan de schade inhalen op Netflix: de eerste drie seizoenen staan er klaar om in één hap verorberd te worden. Peaky Blinders speelt zich af in het Birmingham van het interbellum, en draait om de maffiabendes die er de plak zwaaien. Tussen de karakteristieke petten ontwaart u ene Tommy Shelby (Cillian Murphy), een gangsterbaas met een getroebleerd verleden die zich gaandeweg ontpopt tot de lokale Michael Corleone. Bruut geweld, ijzersterke personages, visuele pracht en praal en een dijk van een soundtrack (met onder meer Tom Waits en Nick Cave): Peaky Blinders heeft het allemaal. Bijkomende motivator: het derde seizoen werd geregisseerd door de Vlaming Tim Mielants (Cordon, Code 37).'Ik beleef mijn American dream', zegt dokter Geoffrey Sher, een pionier van de in-vitrofertilisatie die een penthouse in Las Vegas en meerdere kleinkinderen heeft. Het is een straffe uitspraak in een documentaire die opgedragen is aan de ontelbare Amerikanen die met onvruchtbaarheid te maken hebben. Hun enige hoop? Een jaarlijkse videowedstrijd die door Sher werd bedacht. Het koppel met de meeste stemmen krijgt een gratis ivf-behandeling ter waarde van 15.000 dollar. De docu volgt de winnaars en nog drie andere deelnemers (onder wie een Lady Gaga- imitator uit New York). Het zijn stuk voor stuk mensen die tot het uiterste gaan om hun kinderdroom in vervulling te laten gaan. Vegas Baby wordt nooit sentimenteel of manipulatief, en onderzoekt de tragische kanten van de Amerikaanse vruchtbaarheidsindustrie met veel empathie.'Redford acteert in deze film meer dan in al zijn vorige films samen', schreef een recensent over All Is Lost. Typerend, want Robert Redford (intussen 80) heeft in zijn carrière vaak te horen gekregen dat hij het meer van zijn looks dan van zijn talent moest hebben. In deze overlevingsthriller uit 2013 raakt hij als solozeiler in de problemen wanneer zijn jacht door een drijvende container wordt geramd. Echt hachelijk wordt het pas wanneer een gigantische storm de kop opsteekt. Straf: de film telt amper dialogen. J.C. Chandor, de regisseur van Margin Call en A Most Violent Year, maakte er toch een intieme maar meeslepende karakterstudie van.Een tv-adaptatie van de laatste, onafgewerkte roman van F. Scott Fitzgerald, over de beginjaren van de Hollywoodstudio's en de machtsstrijd tussen een filmproducent en zijn mentor: The Last Tycoon heeft alles in huis om het nieuwe kijkcijferkanon van streamingdienst Amazon Prime te worden. We belden met een van de acteurs, en die blijkt gewoon Nederlands te spreken.Koen De Bouw: Een straatvechter die door zijn baas, gespeeld door Kelsey Grammer, bekend van Frasier, onder de vleugels is genomen. Hij mag allerlei klusjes voor hem opknappen. Vaak onschuldige dingen, maar als dat nodig zou zijn zelfs mensen uit de weg ruimen. De Hollywoodstudio's hadden écht zulke veiligheidsploegen, want al die grote sterren moesten natuurlijk uit de schijnwerpers gehouden worden, en dan gebeurden er weleens dingen die het daglicht niet mochten zien.De Bouw: Ik weet nog dat ik de eerste dag amper naar adem kon happen van de stress. Heel onaangenaam was dat. Vier maanden werken in zo'n legendarische studio, in Los Angeles, een stad die ik helemaal niet kende, naast iemand als Kelsey Grammer, een van mijn jeugdidolen. 'Waarom dóé ik dit?' spookte het door mijn hoofd. En ook acteren in een vreemde taal is eerder een handicap dan een troef. Ik moest echt terugvallen op mijn ervaring. In Amerikaanse reeksen teken je meteen een contract van zes jaar, maar één seizoen leek me wel genoeg, dan mocht het wel stoppen. Maar na een maand of twee voelde ik me perfect thuis, daar aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Dus nu denk ik: laat het tweede of derde seizoen maar komen.De Bouw: Toffe kerel. Het waren een hoop fijne acteurs bij elkaar. Dat geluk had ik wel. Voor hetzelfde geld werd de set door een etter geterroriseerd.De Bouw: Het is niet makkelijk om mensen naar een serie over de jaren dertig te laten kijken. Over de pilot was men alvast enthousiast. Het is geen serie vol moord, seks en geweld, Amazon mikt eerder op een familiepubliek. Het voordeel van een grote afzetmarkt als de VS is dat je dingen kunt maken voor een nichepubliek en toch nog hoge kijkcijfers kunt halen. Al weet ik niet of Amazon ook zo redeneert. Dit zijn dure series, er móéten gewoon veel mensen naar kijken.De Bouw: Op een Vlaamse set zie ik meestal dezelfde acteurs. In LA komen acteurs elkaar zelden of nooit tegen. Dus heb ik toch wat meer tijd in mijn trailer doorgebracht dan als stand-upcomedian op de set.(lacht)