Het grensoverschrijdende verhaal

Calabrië, Zuid-Italië. Een oude maffiabons maakt de lokale dons an offer they can't refuse. Hij vraagt hun om elk een grote som geld te doneren voor de groepsaankoop van vijfduizend kilo coke die vanuit Mexico naar Italië zal worden verscheept. De cash raakt echter 'zoek'. Dat heeft gevolgen voor alle betrokken partijen, zoals de Mexicaanse kartelbazen en de Amerikaanse redersfamilie die het transport regelt. En dan is er nog een sergeant van het Mexicaanse leger die in de mislukte deal een opportuniteit ziet om zichzelf te verrijken.

De geroutineerde makers

Scenaristen Mauricio Katz (Maniac) en Leonardo Fasoli ( Gomorrah, Maltese) en regisseur Stefano Sollima (Gomorrah, Suburra): het zijn grote namen uit de misdaadfictie die de lijnen van ZeroZeroZero uitzetten. Het resultaat mag er zijn: een vaak zinderend spannende serie met rake dialogen, personages die variëren van hebzuchtig tot ronduit sociopathisch en stuk voor stuk memorabele actiescènes.

De visuele aanpak

Stefano Sollima vertoefde een tijdje in Hollywood: in 2018 borduurde hij visueel dankbaar voort op Denis Villeneuves Sicario (2015) voor de sequel op die actiethriller: Sicario: Day of the Soldado. Daar heeft hij de vruchten van geplukt. Al in de openingsscène grijpt Sollima u naar de keel. Hij zal u gedurende meer dan acht uur amper nog loslaten. Met dank ook aan de sterke cast, met Dane DeHaan ( Life, The Stranger) en de Mexicaan Harold Torres als uitschieters.

De structuur

Non-lineair is het ordewoord bij ZeroZeroZero. Er wordt niet alleen vlotjes over grenzen gewipt maar ook duchtig in de tijd heen en weer gesprongen. Fasoli en Katz houden echter alles overzichtelijk.

De muziek

Het Schotse kwartet Mogwai heeft zich de afgelopen jaren dan wel vooral geconcentreerd op het verpatsen van whisky en rum, zijn gevoel voor intrigerende klanken is het niet kwijt. Dat bewijst het met zijn sfeerbepalende muziek bij ZeroZeroZero. Die houdt het midden tussen Mogwais postrock van weleer en de elektronische scores waarmee Trent Reznor en Atticus Ross ons de afgelopen jaren om de oren hebben geslagen.

ZeroZeroZero

Vanaf vrijdag 22/5 op lumiereseries.com

Calabrië, Zuid-Italië. Een oude maffiabons maakt de lokale dons an offer they can't refuse. Hij vraagt hun om elk een grote som geld te doneren voor de groepsaankoop van vijfduizend kilo coke die vanuit Mexico naar Italië zal worden verscheept. De cash raakt echter 'zoek'. Dat heeft gevolgen voor alle betrokken partijen, zoals de Mexicaanse kartelbazen en de Amerikaanse redersfamilie die het transport regelt. En dan is er nog een sergeant van het Mexicaanse leger die in de mislukte deal een opportuniteit ziet om zichzelf te verrijken. Scenaristen Mauricio Katz (Maniac) en Leonardo Fasoli ( Gomorrah, Maltese) en regisseur Stefano Sollima (Gomorrah, Suburra): het zijn grote namen uit de misdaadfictie die de lijnen van ZeroZeroZero uitzetten. Het resultaat mag er zijn: een vaak zinderend spannende serie met rake dialogen, personages die variëren van hebzuchtig tot ronduit sociopathisch en stuk voor stuk memorabele actiescènes. Stefano Sollima vertoefde een tijdje in Hollywood: in 2018 borduurde hij visueel dankbaar voort op Denis Villeneuves Sicario (2015) voor de sequel op die actiethriller: Sicario: Day of the Soldado. Daar heeft hij de vruchten van geplukt. Al in de openingsscène grijpt Sollima u naar de keel. Hij zal u gedurende meer dan acht uur amper nog loslaten. Met dank ook aan de sterke cast, met Dane DeHaan ( Life, The Stranger) en de Mexicaan Harold Torres als uitschieters. Non-lineair is het ordewoord bij ZeroZeroZero. Er wordt niet alleen vlotjes over grenzen gewipt maar ook duchtig in de tijd heen en weer gesprongen. Fasoli en Katz houden echter alles overzichtelijk. Het Schotse kwartet Mogwai heeft zich de afgelopen jaren dan wel vooral geconcentreerd op het verpatsen van whisky en rum, zijn gevoel voor intrigerende klanken is het niet kwijt. Dat bewijst het met zijn sfeerbepalende muziek bij ZeroZeroZero. Die houdt het midden tussen Mogwais postrock van weleer en de elektronische scores waarmee Trent Reznor en Atticus Ross ons de afgelopen jaren om de oren hebben geslagen.