Toen Alfred Hitchcock in 1957 Vertigo begon te draaien, was hij geobsedeerd door de dood - hij was dat jaar al twee keer onder het mes gemoeten. Door het succes van Henri-Georges Clouzots thriller Les diaboliques had hij in die periode ook het werk van het Franse misdaadschrijversteam Pierre Boileau en Thomas Narcejac leren kennen. Hun roman D'entre les morts zou als basis dienen voor een van Hitch' engste films, een macaber liefdesverhaal dat tegenwoordig geldt als een van de beste films aller tijden.

Een tegendraads gecaste James Stewart speelt John 'Scottie' Ferguson, een detective die met vervroegd pensioen gaat omdat hij last heeft van hoogtevrees. Wanneer hij door een oude studievriend wordt ingehuurd om diens suïcidale vrouw Madeleine (Kim Novak) in de gaten te houden, wordt hij verliefd op de mysterieuze blondine, die kort daarna op een tragische manier aan haar einde komt. Enkele maanden later ontmoet hij toevallig Judy (opnieuw Novak), die verbazend goed op Madeleine lijkt. Scottie valt als een blok voor de bruinharige winkelbediende die hij, als een moderne Pygmalion, begint te pushen om er volledig als Madeleine uit te zien.

Het is een van Hitchcocks meest poëtische films.

Van alle films die de master of suspense in zijn meest creatieve periode heeft gedraaid - die tussen 1954 en 1964, met klassiekers als Rear Window, North by Northwest, Psycho en The Birds - wordt Vertigo het hoogst ingeschat. Hij verwerkt er niet alleen virtuoos zijn eigen angsten, erotische obsessies en fantasieën in, maar profiteert ook maximaal van de schitterende spiraalgeneriek van Saul Bass, de soundtrack van Bernard Herrmann en het elegante kostuumdesign van Edith Head.

Het is ook een van zijn meest poëtische films. Zowel het kleurgebruik in het VistaVision-widescreenformaat (waarin het groen domineert) als de camerabewegingen zijn briljant en spookachtig ambivalent. Neem nu de magnifieke scène die zich afspeelt tussen de mammoetbomen, of het fameuze shot in het Empire Hotel waarin Judy en Scottie elkaar voor het eerst kussen en de achtergrond langzaam verandert in een locatie die voor Scottie onlosmakelijk met Madeleine verbonden is. Zelden zag een filmkus er zo passioneel én tragisch uit.

Vertigo

Zaterdag 15/2, 22.55, Canvas

Toen Alfred Hitchcock in 1957 Vertigo begon te draaien, was hij geobsedeerd door de dood - hij was dat jaar al twee keer onder het mes gemoeten. Door het succes van Henri-Georges Clouzots thriller Les diaboliques had hij in die periode ook het werk van het Franse misdaadschrijversteam Pierre Boileau en Thomas Narcejac leren kennen. Hun roman D'entre les morts zou als basis dienen voor een van Hitch' engste films, een macaber liefdesverhaal dat tegenwoordig geldt als een van de beste films aller tijden. Een tegendraads gecaste James Stewart speelt John 'Scottie' Ferguson, een detective die met vervroegd pensioen gaat omdat hij last heeft van hoogtevrees. Wanneer hij door een oude studievriend wordt ingehuurd om diens suïcidale vrouw Madeleine (Kim Novak) in de gaten te houden, wordt hij verliefd op de mysterieuze blondine, die kort daarna op een tragische manier aan haar einde komt. Enkele maanden later ontmoet hij toevallig Judy (opnieuw Novak), die verbazend goed op Madeleine lijkt. Scottie valt als een blok voor de bruinharige winkelbediende die hij, als een moderne Pygmalion, begint te pushen om er volledig als Madeleine uit te zien. Van alle films die de master of suspense in zijn meest creatieve periode heeft gedraaid - die tussen 1954 en 1964, met klassiekers als Rear Window, North by Northwest, Psycho en The Birds - wordt Vertigo het hoogst ingeschat. Hij verwerkt er niet alleen virtuoos zijn eigen angsten, erotische obsessies en fantasieën in, maar profiteert ook maximaal van de schitterende spiraalgeneriek van Saul Bass, de soundtrack van Bernard Herrmann en het elegante kostuumdesign van Edith Head. Het is ook een van zijn meest poëtische films. Zowel het kleurgebruik in het VistaVision-widescreenformaat (waarin het groen domineert) als de camerabewegingen zijn briljant en spookachtig ambivalent. Neem nu de magnifieke scène die zich afspeelt tussen de mammoetbomen, of het fameuze shot in het Empire Hotel waarin Judy en Scottie elkaar voor het eerst kussen en de achtergrond langzaam verandert in een locatie die voor Scottie onlosmakelijk met Madeleine verbonden is. Zelden zag een filmkus er zo passioneel én tragisch uit.