Ooit werkte Ricky (Kris Hitchen) in de bouw, nu is hij zelfstandig pakjesbezorger. En een vrije keuze kun je dat niet echt noemen. Zijn baan in de bouw (en het vooruitzicht op een hypotheek) raakte hij kwijt door de financiële crisis van 2008 en sindsdien is het voor zijn gezin eigenlijk een voortdurend gevecht tegen de schulden geweest. Hij kan aan de slag als pakjesbezorger, maar moet daarvoor wel zijn eigen voertuig financieren, en dat kan alleen door de auto te verkopen waarmee zijn vro...

Ooit werkte Ricky (Kris Hitchen) in de bouw, nu is hij zelfstandig pakjesbezorger. En een vrije keuze kun je dat niet echt noemen. Zijn baan in de bouw (en het vooruitzicht op een hypotheek) raakte hij kwijt door de financiële crisis van 2008 en sindsdien is het voor zijn gezin eigenlijk een voortdurend gevecht tegen de schulden geweest. Hij kan aan de slag als pakjesbezorger, maar moet daarvoor wel zijn eigen voertuig financieren, en dat kan alleen door de auto te verkopen waarmee zijn vrouw, verpleegster Abby (Debbie Honeywood), naar de oudjes en gehandicapten rijdt die ze thuis verzorgt. Ricky koopt dus een bestelwagen op afbetaling, Abby doorkruist voortaan met de bus de stad. Die offers lonen eerst ook, maar al snel klopt Ricky dagen van twaalf uur om zijn steeds hogere targets te halen en komt ook de toegewijde Abby almaar later en vermoeider thuis, waardoor het gezinsleven met hun tieners Liza Jane (Katie Proctor) en Seb (Rhys Stone) flink onder druk komt te staan. Pensioenopbouw? Ziekteverzekering? Betaalde vakantie? Het zijn zaken waar Ricky alleen maar van kan dromen. De tijdsdruk die zijn scanner hem voortdurend oplegt - het toestel geeft aan wanneer alweer het volgende pakje geleverd moet zijn - maakt dat hij in zijn wagen zelfs een plastic fles heeft liggen, om toch enkele seconden te winnen met plassen. En als hij ziek is, moet hij zelf voor een vervanger zorgen of hij krijgt een boete. Voor Sorry We Missed You (2019) - de titel verwijst naar het kaartje dat Ricky achterlaat wanneer bestemmelingen van zijn pakjes niet thuis zijn - liet regisseur Ken Loach zich inspireren door hardwerkende arbeiders met nulurencontracten die hij bij de voedselbank in Newcastle ontmoette. Loach - dankzij The Wind That Shakes the Barley (2006) en I, Daniel Blake (2016) lid van het selecte clubje van tweevoudige Gouden Palm-winnaars - was al 83 toen hij Sorry We Missed You draaide. Het vuur en de verontwaardiging waarmee hij dit urgente pamflet over moderne slavernij vertelt, maakt het zonder meer een van de betere films uit zijn sowieso al imposante filmografie. De beelden zijn van Robbie Ryan, die lof oogste voor zijn werk aan de Nick Cave-concertfilm Idiot Prayer (2020) en aan prijzenpakkers als American Honey (2016) en The Favourite (2018). Is het u overigens opgevallen dat Ricky en Abby, al dan niet toevallig, beroepen hebben die het bepaald niet makkelijk hadden tijdens de coronacrisis?