Terwijl iedereen op een vervolg van Big Little Lies zat te wachten, leverde regisseur Jean-Marc Vallée vorige zomer een heel ander pakketje af: Sharp Objects, een donkere, visueel en tekstueel sterke psychologische thriller gebaseerd op de debuutroman van Gillian Flynn (Gone Girl).

Amy Adams is uitmuntend als de alcoholverslaafde journaliste Camille, die terugkeert naar het dorp van haar jeugd om een moord te verslaan en tegelijk de confrontatie met een legertje eigen demonen en haar dominante moeder (een doodenge Patricia Clarkson) moet aangaan.

Met Sharp Objects bewees Vallée andermaal dat de leuze 'één man, één visie' ook voor tv-series te verkiezen is boven het gangbare concept van 'één showrunner, tien schrijvers, achtendertig regisseurs'. Hij leverde voor de tweede keer op rij de serie van het jaar af, maar dus wel die van het jaar 2018.

Net als bij The Handmaid's Tale, Big Little Lies en (komend voorjaar) Chernobyl is Canvas dus alweer op achtervolgen aangewezen. Je kunt daar als millennial eens goed mee lachen, maar zolang niet iedereen zich op elke betaalzender kan abonneren, zou het nog veel belachelijker zijn als een openbare omroep spraakmakende reeksen als deze níét uitzendt.

Sharp Objects

Woensdag 4/9, 22.10, Canvas