De zeventienjarige Simon is zot van surfen. Vroeg in de ochtend laat hij zijn warme bed en liefje achter om samen met twee vrienden aan de Normandische kust op zoek te gaan naar de perfecte golf. Op de terugweg, enkele uren nadat hij op zijn plank de dood heeft uitgedaagd, raakt hij in een zwaar ongeval betrokken.

Niet veel later staan Simons gescheiden ouders (Emmanuelle Seigner en Kool Sehn) voor een moeilijke beslissing. Hun zoon is in comateuze toestand aangekomen op de intensive care van het ziekenhuis van Le Havre, waar een arts (Bouli Lanners) heeft vastgesteld dat Simon hersendood is. Zijn collega (Tahar Rahim) hoopt hen ertoe te bewegen het hart van hun tienerzoon te doneren. Er kan namelijk een levensreddende operatie worden uitgevoerd op Claire (Anne Dorval), een hartpatiënte van middelbare leeftijd en moeder van twee jonge zonen, maar dan mag er niet worden getalmd.

Mis zeker de eerste tien minuten van deze prachtige verfilming van de bestseller van de Franse schrijfster Maylis de Kerangal niet. Zo lyrisch dat zo goed als dialoogloze begin is, zo realistisch is alles wat nadien volgt. De openharttransplantatie bijvoorbeeld, die door Quillévéré strak en hyperrealistisch in beeld wordt gebracht - inspiratie voor die scène vond ze bij Steven Soderberghs tv-serie The Knick.

Quillévéré bespeelt ook vlot het emotionele register. Ondersteund door de broze pianoscore van Alexandre Desplat en met veel aandacht voor licht en duisternis laat de cineaste de verschillende personages elkaar kruisen, van Simons liefje en de verpleegkundigen tot de geheime liefde van Claire. Daarbij kruipt ze telkens onder de huid van de betrokkenen. Dat levert soms intieme (de door verdriet en schuldgevoel overmande ouders), soms bijzondere (een discussie over de geslachtsverandering van clownvissen) maar nooit pathetische scènes op.

Réparer les vivants is een must-see, een aangrijpend drama over de angst voor de dood, de kracht van de liefde en het mysterie van het leven.

Réparer les vivants

Vrijdag 6/11, 21.20, Canvas

De zeventienjarige Simon is zot van surfen. Vroeg in de ochtend laat hij zijn warme bed en liefje achter om samen met twee vrienden aan de Normandische kust op zoek te gaan naar de perfecte golf. Op de terugweg, enkele uren nadat hij op zijn plank de dood heeft uitgedaagd, raakt hij in een zwaar ongeval betrokken. Niet veel later staan Simons gescheiden ouders (Emmanuelle Seigner en Kool Sehn) voor een moeilijke beslissing. Hun zoon is in comateuze toestand aangekomen op de intensive care van het ziekenhuis van Le Havre, waar een arts (Bouli Lanners) heeft vastgesteld dat Simon hersendood is. Zijn collega (Tahar Rahim) hoopt hen ertoe te bewegen het hart van hun tienerzoon te doneren. Er kan namelijk een levensreddende operatie worden uitgevoerd op Claire (Anne Dorval), een hartpatiënte van middelbare leeftijd en moeder van twee jonge zonen, maar dan mag er niet worden getalmd. Mis zeker de eerste tien minuten van deze prachtige verfilming van de bestseller van de Franse schrijfster Maylis de Kerangal niet. Zo lyrisch dat zo goed als dialoogloze begin is, zo realistisch is alles wat nadien volgt. De openharttransplantatie bijvoorbeeld, die door Quillévéré strak en hyperrealistisch in beeld wordt gebracht - inspiratie voor die scène vond ze bij Steven Soderberghs tv-serie The Knick. Quillévéré bespeelt ook vlot het emotionele register. Ondersteund door de broze pianoscore van Alexandre Desplat en met veel aandacht voor licht en duisternis laat de cineaste de verschillende personages elkaar kruisen, van Simons liefje en de verpleegkundigen tot de geheime liefde van Claire. Daarbij kruipt ze telkens onder de huid van de betrokkenen. Dat levert soms intieme (de door verdriet en schuldgevoel overmande ouders), soms bijzondere (een discussie over de geslachtsverandering van clownvissen) maar nooit pathetische scènes op. Réparer les vivants is een must-see, een aangrijpend drama over de angst voor de dood, de kracht van de liefde en het mysterie van het leven.