Parijs, jaren twintig. In haar luxueuze kasteel etaleert Marguerite Dumont (Catherine Frot) voor een kleine kring van genodigden regelmatig haar zangkunsten, of eerder: haar complete gebrek aan zangtalent. Niet dat ze dat zelf doorheeft. Haar mecenaat is voor deze demi-monde zo belangrijk dat ze Marguerite in de waan laten dat ze een begaafde chanteuse is. Eigenlijk wordt ze gewoon geëxploiteerd door haar entourage: van enkele dadaïstisch geïnspireerde kunstenaars tot haar butler Madelbos (Denis Mpunga), die hoopt dat hij op een dag wereldberoemd zal worden door de foto's die hij van haar maakt. En wat Bianca Castafiore voor kapitein Haddock is, is Marguerite voor haar man Georges (André Marcon): hij kan haar gezang niet uitstaan. De hele situatie wordt nog gênanter wanneer Marguerite een tenor op zijn retour (Michel Fau) en een heuse recital in een zaal dreigt.

Voor dat optreden draagt Marguerite een stel engelenvleugels, een verwijzing naar een bekende foto van Florence Foster Jenkins, een Amerikaanse societyfiguur die in 1944 Carnegie Hall afhuurde om haar talent aan de buitenwereld te tonen. Jenkins, de inspiratie voor Marguerite, is ook wel eens de 'anti-Callas' genoemd. En Cole Porter, die zelden een gelegenheid miste om haar aan het werk te zien, moest naar verluidt zijn wandelstok in zijn voet rammen om niet in de lach te schieten wanneer ze zong. U kunt haar overigens ook kennen van de biopic Florence Foster Jenkins - met Meryl Streep in de titelrol - die Stephen Frears niet lang na Marguerite presenteerde.

Hoe goed het onderwerp zich er ook toe leent, regisseur Xavier Giannoli drijft nooit de spot met Marguerite in zijn door West-Vlaming Glynn Speeckaert fraai gefotografeerde tragikomedie. Het zijn de mensen rondom haar die hij veroordeelt. Samen met de frêle Catherine Frot, die een César won voor haar vertolking, maakt hij van Marguerite eerder een fabel over passionele toewijding en liefde.

Marguerite

Vrijdag 12/4, 22.00, Canvas