Voor wie de reeks nog niet kent: How To with John Wilson is een verrassingshit van vorig jaar waarin documentairemaker John Wilson je in zes als tutorials opgevatte afleveringen evenveel dagdagelijkse obstakels leerde te overwinnen: hoe sla je een praatje? Hoe maak je de perfecte risotto? Hoe deel je de rekening op restaurant? Zijn merkwaardige uitgangspunt werd nog eens onderstreept door een al even bijzondere vorm: Wilson illustreerde zijn levenslessen met een constante stroom aan vreemde, ontregelende of anderszins ...

Voor wie de reeks nog niet kent: How To with John Wilson is een verrassingshit van vorig jaar waarin documentairemaker John Wilson je in zes als tutorials opgevatte afleveringen evenveel dagdagelijkse obstakels leerde te overwinnen: hoe sla je een praatje? Hoe maak je de perfecte risotto? Hoe deel je de rekening op restaurant? Zijn merkwaardige uitgangspunt werd nog eens onderstreept door een al even bijzondere vorm: Wilson illustreerde zijn levenslessen met een constante stroom aan vreemde, ontregelende of anderszins grappige beelden die hij in zijn thuisstad New York City had vastgelegd. The New Yorker omschreef het resultaat als de blik van een Marsman op het leven en de gewoontes van de homo sapiens. How To with John Wilson was komisch, vreemd en barstte vooral van het inzicht. Als chroniqueur van de kleine geschiedenis van dit tijdsgewricht hoeft de gastheer weinig gevestigde waarden naast zich te dulden. Een eerste, geruststellende vaststelling bij dit tweede seizoen is dat er aan de formule niet werd gemorreld. Een tweede is dat HBO niet slecht betaalt. In de eerste aflevering, How to Invest in Real Estate, koopt Wilson voor 900.000 dollar het huis in Queens waar hij in het vorige seizoen een verdieping betrok. In de pakkende finale kookte hij toen de perfecte risotto voor zijn oude huisbazin, die hem nu overhaalt haar eigendom over te nemen. Zijn zorgen daarbij zijn in de eerste plaats sociaal: hoe moet hij zich als nieuwe huisbaas gedragen tegenover eventuele toekomstige huurders? Antwoorden vindt hij - net als in het vorige seizoen - bij een reeks ongewone getuigen, van een man met een zaak in uithuiszettingen (dat bestaat in Amerika) tot een politiek incorrecte buikspreker die hij op een overzetboot ontmoet. Dit seizoen leert je onder andere nog de kortste weg naar spontaniteit, wat je met gebruikte batterijen moet doen en hoe je je dromen kunt onthouden. De tweede episode heet How to Appreciate Wine en begint met New Yorkers die met de meest onwaarschijnlijke cadeaus naar een feestje hollen. Er zit een man in die soldatenrantsoenen uit voorbije oorlogen verzamelt - en opeet. Maar tussen alle ongemakkelijke interviews en van de pot gerukte shots uit het New Yorkse straatleven, heet de vreemdste vogel in deze zes nieuwe afleveringen opnieuw John Wilson. Het mooie aan de ideeën die hij met dat vervelende stemmetje van hem declameert, is dat je gaandeweg het gevoel bekruipt dat vreemd zijn verdacht alledaags is, en dat er niet zoiets bestaat als de norm - niet in de Big Apple, en niet hier. We zijn allemaal freaks.