Van een film over een wereldberoemd dichter die bejubeld wordt om zijn verbeeldingsrijke poëzie mag je hopen dat die dezelfde verbeeldingskracht aan de dag legt. Missie volbracht: Neruda is een inventieve biopic die dichter-politicus Pablo Neruda volgt terwijl een door de Chileense president gestuurde politiechef jacht op hem maakt.

Santiago de Chile, 1948. De communistische senator en dichter Pablo Neruda (Luis Gnecco) beschuldigt president Gabriel González Videla ervan een vazal van de VS te zijn. Videla dient een klacht in wegens laster en smaad, communisme wordt illegaal en het Hooggerechtshof beschuldigt Neruda van 'landverraad'. Neruda duikt samen met zijn vrouw Delia del Carril (Mercedes Morán) onder. Hij krijgt daarbij Óscar Peluchonneau (Gael García Bernal) achter zich aan, een onvermoeibare politiechef - 'half sukkel, half klootzak' - die vastbesloten is om Neruda in de boeien te slaan.

De Chileense regisseur Pablo Larraín kent u onder meer van Jackie (2016), over first lady Jackie Kennedy. Ook hier stoeit hij met de grenzen van de biopic. Zelf gewaagt hij van 'antibiografie'. In Neruda wordt de toon almaar surrealistischer door de speelse manier waarop Chili's grootste dichter aan zijn achtervolgers probeert te ontsnappen, van de valse identiteit die hij in een bordeel aanneemt tot de detectiveromans met inscripties die Neruda telkens voor Peluchonneau in zijn schuilplaatsen achterlaat. Hoe meer de film vordert, hoe meer je ook aan de identiteit van de rechercheur - hij fungeert als de mysterieuze verteller van de film - gaat twijfelen: is hij echt of is hij een verzinsel van de dichter?

Neruda is zowel een lyrisch eerbetoon aan deze latere Nobelprijswinnaar als een ontmaskering van diens mythe. De pen van de dichter blijft het verzet voeden via clandestien geschreven gedichten, zoals de prachtige scène bij het epische Canto General laat zien . Maar tegelijk is Neruda, van wie vrouwen geloofden dat hij de liefde bedreef met een roos tussen de tanden, hier een pompeuze ijdeltuit die vrouwen onderdrukt en een hedonistische saloncommunist die niet per se bekommerd is om het leed van het volk.

Neruda

Zaterdag 29/2, 23.00, Canvas

Van een film over een wereldberoemd dichter die bejubeld wordt om zijn verbeeldingsrijke poëzie mag je hopen dat die dezelfde verbeeldingskracht aan de dag legt. Missie volbracht: Neruda is een inventieve biopic die dichter-politicus Pablo Neruda volgt terwijl een door de Chileense president gestuurde politiechef jacht op hem maakt. Santiago de Chile, 1948. De communistische senator en dichter Pablo Neruda (Luis Gnecco) beschuldigt president Gabriel González Videla ervan een vazal van de VS te zijn. Videla dient een klacht in wegens laster en smaad, communisme wordt illegaal en het Hooggerechtshof beschuldigt Neruda van 'landverraad'. Neruda duikt samen met zijn vrouw Delia del Carril (Mercedes Morán) onder. Hij krijgt daarbij Óscar Peluchonneau (Gael García Bernal) achter zich aan, een onvermoeibare politiechef - 'half sukkel, half klootzak' - die vastbesloten is om Neruda in de boeien te slaan. De Chileense regisseur Pablo Larraín kent u onder meer van Jackie (2016), over first lady Jackie Kennedy. Ook hier stoeit hij met de grenzen van de biopic. Zelf gewaagt hij van 'antibiografie'. In Neruda wordt de toon almaar surrealistischer door de speelse manier waarop Chili's grootste dichter aan zijn achtervolgers probeert te ontsnappen, van de valse identiteit die hij in een bordeel aanneemt tot de detectiveromans met inscripties die Neruda telkens voor Peluchonneau in zijn schuilplaatsen achterlaat. Hoe meer de film vordert, hoe meer je ook aan de identiteit van de rechercheur - hij fungeert als de mysterieuze verteller van de film - gaat twijfelen: is hij echt of is hij een verzinsel van de dichter? Neruda is zowel een lyrisch eerbetoon aan deze latere Nobelprijswinnaar als een ontmaskering van diens mythe. De pen van de dichter blijft het verzet voeden via clandestien geschreven gedichten, zoals de prachtige scène bij het epische Canto General laat zien . Maar tegelijk is Neruda, van wie vrouwen geloofden dat hij de liefde bedreef met een roos tussen de tanden, hier een pompeuze ijdeltuit die vrouwen onderdrukt en een hedonistische saloncommunist die niet per se bekommerd is om het leed van het volk.