THE MARTIAN (zaterdag 2/9, 20.30, VTM)

Sire, er is maar één marsmannetje, en het lijkt heel hard op Matt Damon. The Martian (2015), Ridley Scotts sciencefictionversie van Robinson Crusoe, is een van de betere ruimtetrips die Hollywood de laatste jaren in de aanbieding had.
...

Sire, er is maar één marsmannetje, en het lijkt heel hard op Matt Damon. The Martian (2015), Ridley Scotts sciencefictionversie van Robinson Crusoe, is een van de betere ruimtetrips die Hollywood de laatste jaren in de aanbieding had. 'I'm gonna have to science the shit out of this', verzucht Mark Watney (Matt Damon). De botanist was lid van Ares III, de derde bemande missie naar Mars, in het jaar 2035. Toen tijdens veldonderzoek een hevige storm opstak, zat er voor de crew onder leiding van commandant Melissa Lewis (Jessica Chastain) niets anders op dan halsoverkop te vertrekken. Watney werd na een zware val voor dood achtergelaten, maar hij heeft het overleefd en moet nu moederziel alleen de elementen op de rode planeet trotseren. Met een beperkt rantsoen en zonder hoop op snelle hulp - het duurt nog vier jaar voor de volgende missie, Ares IV, arriveert, en dan nog op zo'n drieduizend kilometer van zijn huidige positie. Sir Ridley Scott, die zich in Blade Runner en drie Alien-films al een liefhebber van de toekomst betoonde, is niet het slag regisseur dat in metafysische excursies over leven en dood of de plaats van de mens in het universum vervalt. Een dure promoclip voor NASA is The Martian niet, maar Scott heeft dit ruimteavontuur - met de Jordaanse woestijn als stand-in voor Mars - wetenschappelijk onderbouwd ontworpen, net zoals Watney de problemen die zich stellen methodisch en met gezond verstand oplost. Onder meer door met eigen mest te tuinieren. Rode planeet, groene vingers! Een van de absolute parels in Netflix: Bojack Horseman, een animatiereeks over een egocentrisch, sprekend paard - jawel - dat de grote ster was in een nineties- sitcom, maar sindsdien in een neerwaartse spiraal van alcohol en zelfhaat is beland. De eerste drie seizoenen bewezen al dat dit een empathische en soms zelfs ontroerende satire is op Hollywood. Uitschieter: 'Fish Out of Water', die vreemde aflevering in seizoen drie waarin amper een woord gesproken wordt en onze paardman naar een première op een onderwaterfilmfestival moet. Over de plot van seizoen vier is bitter weinig bekend, maar gelukkig is er als zoethouder de Twitter-account van Bojack, die onder meer een foto loste waarop Bojack in bed ligt met Kanye West, een naakte vrouw en zijn kameraad, de enthousiaste labrador Mr. Peanutbutter.De jaren tachtig. Een blonde gangster met felblauwe ogen overvalt samen met zijn bende verschillende geldtransporten en ontvoert oud-premier Paul Vanden Boeynants. Het parcours van de Brusselse crimineel Patrick Haemers leest als het scenario van een actiethriller, maar in werkelijkheid pleegde hij met zijn bende enkele van de meest gewelddadige acties die België tot dan toe gekend had. Voor deze docu reconstrueerde Peter Boeckx in 2012 Haemers' misdaden aan de hand van enkele exclusieve getuigenissen. Onder meer Haemers' moeder Liliane Pieters, zijn weduwe Denise Tyack en zoon Kevin gaven hun kijk op zijn beruchte daden. Vier zendt de zesdelige reeks nu opnieuw uit.Nicolas Winding Refns existentiële neonoir staat bol van de seksuele spanning en hallucinante gewelduitbarstingen. Toch is deze negende film van de Deense cineast achter films als Drive en The Neon Demon ook de meest freudiaanse uit zijn markante filmografie. Ryan Gosling is Julian, een mysterieuze, zwijgzame expat die in Bangkok een muay-thaiboksclub runt als dekmantel voor zijn drugshandel. Tot zijn psychotische broer een minderjarige prostituee verkracht en vermoordt, hij vervolgens wordt geconfronteerd met een politiechef die een samoeraizwaard hanteert en zijn geschifte, dominante moeder (Kristin Scott Thomas) eist dat hij wraak neemt. Maak je klaar voor een labyrintische nachtmerrie in felle neonkleuren op dromerige, dreigende tonen van Cliff Martinez, ex-drummer van Captain Beefheart en Red Hot Chili Peppers.Drie zwaarbewapende, gemaskerde mannen stormen een metrostel binnen. Ze dwingen vijftien mensen de rails op, brengen hen naar een leegstaand station en houden hen daar vast. Worden hun eisen - vier miljoen euro plus vrijgeleide - niet ingewilligd, dan dreigen ze de gijzelaars te doden. Dat is het startschot van acht benauwende dagen die in Below the Surface - naar een idee van Søren Sveistrup (The Killing) en Adam Price (Borgen) - Denemarken in hun greep houden. Bovengronds debatteren politici en burgers en springt de pers lustig op het verhaal. Journaliste Naja (Paprika Steen) krijgt een exclusief interview met een gijzelaar in de schoot geworpen en ontpopt zich als tussenpersoon tussen daders en instanties. Tezelfdertijd probeert Philip Nørgaard de vijftien te bevrijden. Maar kan de chef van de antiterreurbrigade het hoofd koel houden wanneer hij persoonlijk betrokken blijkt en ook nog eens kampt met flashbacks van zijn eigen gijzeling?Twee dagen en een nacht, zoveel tijd heeft de fragiele fabrieksarbeider Sandra (een prachtrol van de Franse ster Marion Cotillard) om acht van haar zestien collega's te overtuigen om hun bonus van duizend euro te laten schieten zodat ze haar werk kan behouden. De broers Dardenne brengen opnieuw een beklemmend en heel actueel sociaal drama, dat pertinente vragen stelt over solidariteit en vechten voor waardigheid. Sandra's odyssee door een zomers Seraing wordt door les frères bovendien met veel zin voor vérité, moraliteit en snijdende spanning in beeld gezet. Een humaan kleinood waar Cesare Zavattini, de vader van het Italiaanse neorealisme, fier op zou zijn.'Godverdomme! Als iedereen zijn lat eens wat hoger zou leggen, zou de wereld dan geen betere plek zijn?' vloekte Trixie Whitley in 2015 nog in dit blad. Of die wereld volgens de in New York verblijvende Gentse songschrijfster ondertussen verbeterd is, verneemt u in de eerste aflevering van het vijfde seizoen van Alleen Elvis blijft bestaan. Thomas Vanderveken nodigt als vanouds acht weken lang een gast uit aan zijn tafel om te praten over hun passies en overpeinzingen. U kent het systeem intussen vast wel: aan de hand van negen zelfgekozen videobeelden hoort Vanderveken elke invité uit met een ongeëvenaarde interesse. Voor deze jubileumreeks kreeg de presentator bovendien een nieuw decor en logo cadeau. De lat ligt immers nooit hoog genoeg, toch?Kun je op je vijfentwintigste al opgebrand zijn? Jawel, zo bewijst de befaamde Oekraïense balletdanser Sergei Polunin, ook wel de 'James Dean van het ballet' genoemd. Sommige kenners zien het controversiële balletfenomeen - hij danste op cocaïne, op zijn afgetrainde lichaam staan talrijke tattoos en zelf aangebrachte littekens - als de erfgenaam van Nurejev en Barysjnikov. Toch liet de wonderboy weten dat hij met dansen wilde stoppen omdat de kunstenaar in hem aan het sterven was. Deze docu van Steven Cantor geeft een goed beeld van het parcours, het indrukwekkende talent en de demonen van Polunin, een Zwarte Zwaan die alles heeft van een sexy rockgod - zijn betoverende performance op Take Me to Church van Hozier is intusssen al meer dan 21 miljoen keer bekeken op YouTube.'Wat mij is overkomen, was geen film, het is waargebeurd', zo zegt de volwassen Elián González in een voice-over. Als vijfjarige knaap werd hij in 1999 door twee vissers uit het water gered nabij de kust van Florida. Hij was de enige van een groep Cubanen (onder wie zijn moeder) die de oversteek naar het Amerikaanse vasteland overleefde, maar kwam in een pr-storm terecht, aangewakkerd door de onstabiele politieke betrekkingen tussen de VS en het Cuba van oppermanipulator Fidel Castro. Makers Tim Golden en Ross McDonnell geven context aan het verhaal door archiefmateriaal af te wisselen met beelden van een volwassen en zelfzekere Elián, die nu nog steeds in Cuba leeft en Castro op handen draagt.Dat het geluk binnen de familie Moerman niet bepaald evenredig verdeeld is, werd al pijnlijk duidelijk in het eerste seizoen van de gesmaakte fictiereeks Spitsbroers. Dennis (Oscar Willems) schopt het tot in de A-kern van voetbalploeg KRC Genk, terwijl broerlief Alan (Joren Seldeslachts) wordt gearresteerd voor autodiefstal. Het tweede seizoen belooft nog meer in petto te hebben, verzekert scenarist Kristof Hoefkens. Lees: een Gouden Schoen en ontelbare champagnefeestjes versus een enkelband en een bijpassende avondklok.Kristof Hoefkens: In het eerste seizoen is de verlegen Dennis doorgebroken. Nu heeft hij voor zichzelf uitgemaakt dat hij niet gewoon wil meedraaien in eerste klasse A, maar een internationale toptransfer wil. Een contract als Eden Hazard of Kevin De Bruyne, zeg maar. En daar moet alles voor wijken. Het contrast met zijn broer kan niet groter zijn: Alan komt vrij uit de gevangenis, maar heeft niets om aan te beginnen.Hoefkens: Ik heb altijd al gezegd dat ik gewoon mijn ervaringen in het wereldje gebruikt heb. Write what you know. Ik ken heel veel van voetbal, onder meer dankzij mijn broer Carl, en heb dat gebruikt om die reeks zo goed mogelijk te maken. Ik kan je verzekeren dat ik nooit een problematische jeugd van me wilde afschrijven in een autobiografische reeks omdat Carl profvoetballer was.Hoefkens: Die druk leg je jezelf sowieso op. Het was een hele eer om tweede te worden op het Parijse televisiefestival Séries Mania, na Deutschland 83. Die serie heeft een budget dat ik zelfs niet wíl kennen omdat het mij jaloers zou maken. Ook de Vlaamse Televisiesterren waren een fijne bevestiging omdat we in de eerste plaats geen reeks voor recensenten wilden maken. Spitsbroers is geen Canvasserie, hè, het is een commerciële reeks die ook zo bedoeld is. Het doet deugd dat ze toch goed ontvangen is. Dan heb je én de kijkcijfers én de erkenning van mensen uit het vak.Hoefkens: Dat ligt vooral aan het voetbalgegeven. Het is niet eenvoudig om dat geloofwaardig in beeld te brengen. Ik denk dat we daar in het tweede seizoen ook veel beter in geslaagd zijn, omdat we lessen hebben getrokken uit het eerste. Wat we absoluut wilden vermijden, is dat mensen iets denken als 'Amai, die kunnen echt niet sjotten'. Geloofwaardigheid is alles. Bij Game of Thrones zou Daenerys Targaryen tenslotte ook niet moeten afkomen met drie kartonnen draken. (lacht)