STOKER (zaterdag 14/10, 22.35, Vitaya)

U bent niet alleen als u bij de titel Stoker aan vampieren moet denken, maar met Bram Stoker of diens Dracula heeft deze film niets van doen - alhoewel -, maar des te meer met ene Alfred Hitchcock.
...

U bent niet alleen als u bij de titel Stoker aan vampieren moet denken, maar met Bram Stoker of diens Dracula heeft deze film niets van doen - alhoewel -, maar des te meer met ene Alfred Hitchcock. 'Say hello to your uncle Charlie.' Een beetje Hitchcockfan kent dat zinnetje uit het klassieke Shadow of a Doubt (1943), waarin een meisje ontdekt dat haar teergeliefde oom Charlie een duister geheim heeft. Ook in Stoker draait alles om een jonge vrouw, India Stoker (Mia Wasikowska), wier vader op haar achttiende verjaardag sterft. Op zijn begrafenis ontmoet ze een mysterieuze vreemdeling die een bijzondere interesse voor haar heeft. 'Uncle Charlie' (Matthew Goode) dus, die noch India, noch haar moeder Evie (Nicole Kidman) ooit heeft ontmoet. Charlie weet de beide vrouwen echter in te palmen en trekt bij hen in op hun afgelegen landgoed. En zelfs wanneer mensen beginnen te verdwijnen, zoals de achterdochtige tante Gin, blijft India's bizarre fascinatie voor Charlie overeind. Stoker (2013) is de eerste Hollywoodfilm van Park Chan-wook, de Zuid-Koreaanse regisseur van eigenzinnige films als de gruwelijke wraakthriller Oldboy (2003) en recent nog de erotische thriller The Handmaiden (2016). Hij maakte destijds duidelijk dat hij maar wat graag de biopic Hitchcock (2012) geregisseerd had, maar allicht heeft hij aan Stoker een dankbaarder speeltuin gehad. Het verhaal mag dan gelijkaardig zijn aan dat van Shadow of a Doubt, Park heeft er onmiskenbaar zijn stempel op gedrukt, met zijn barokke montage, zijn fraaie kleurenpalet, zijn bijzondere oog voor detail en zijn aparte visuele symboliek - van een spin die langs India's been omhoogkruipt, over een allusie op wurgseks tot India die in een ring van dozen met zadelschoenen ligt. En waar het tienermeisje in Hitchcocks film in al haar naïviteit de ware aard van Uncle Charlie moest ontdekken, lijkt India - haar favoriete boek is The Encyclopedia of Funerals - op een bepaalde manier net op zoek naar een man die dingen doodt. In Parks gotische update is overigens plaats voor nog meer Hitchcockreferenties, met name aan Psycho (1960): die fameuze douchescène, natuurlijk, maar ook opgezette vogels en een lijk in de kelder. Dracula is uiteindelijk ook niet zo ver weg. Kijk naar het incestueuze pianoduet waarin Charlie als een volleerde vampier smachtend in de nek van zijn nichtje hangt. In een brief schreef hij jaren geleden al aan Charlie: 'Weet dat ik bij je ben, want we delen hetzelfde bloed.' Is Charlie toch niet een beetje de prooi van die mysterieuze bezoeker? 'Dit is geen grap, Moonlight wint de Oscar voor beste film', stamelde de producer van La La Land tijdens de Oscaruitreiking begin dit jaar. Zijn consternatie was begrijpelijk: enkele minuten was de musical van Damien Chazelle abusievelijk uitgeroepen als winnaar van het gegeerde beeldje. Dat ging dus wel degelijk naar deze coming of age van Barry Jenkins over de zwarte, homoseksuele Chiron, die worstelt met zijn geaardheid binnen de machocultuur van Liberty City, Miami, en uitgroeit tot een beruchte drugsdealer. Jenkins vertelt Chirons aangrijpende verhaal in drie delen.Ken Loach, Brits monument van de sociaal geëngageerde cinema, won in 2006 de Gouden Palm met The Wind That Shakes the Barley, over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd. Dit historische drama is thematisch en ideologisch een soort vervolg daarop. Het decor is opnieuw het landelijke Ierland maar dan tien jaar later, begin jaren 1930. Dit keer draait alles om Jimmy Gralton, een zelfverklaarde communist die een danszaal opent waar al snel ook over politiek wordt gediscussieerd, tot ongenoegen van kerk en staat. Dit warmhartige eerherstel van een lang vergeten historische figuur is soms wat didactisch, maar zoals zo vaak bij Loach is zijn vertelstijl eenvoudig en elegant.De Rolls-Royce van de primetimesoaps: zo kondigt Netflix de reboot van Dynastyaan. Producent CBS blies de successerie uit de jaren tachtig nieuw leven in en stak de welgestelde familie Carrington in een modern jasje. Wanneer energiemagnaat Blake Carrington zijn zoon Steven en dochter Fallon op zijn domein uitnodigt, verwacht die laatste dat ze zal worden aangesteld als COO van haar vaders bedrijf. Papalief heeft andere plannen: hij stelt zijn kinderen voor aan Cristal, hun stiefmoeder in spe. Fallon is ervan overtuigd dat de vrouw op het familiekapitaal uit is, en wil de schaamteloze golddigger ontmaskeren.Niet alle heldenverhalen van het internet lopen goed af, zo laat deze documentaire zien. Aaron Swartz is een jonge Amerikaanse activist die vindt dat informatie op het internet door iedereen gedeeld moet kunnen worden. In 2011 downloadt hij miljoenen academische papers die sowieso al vrij toegankelijk waren voor iedereen die aangesloten was op de academische databank JSTOR. Swartz, die volgens WikiLeaks 'een mogelijk bron' van hen was, wordt beschuldigd van computerfraude. Er hangt hem een gevangenisstraf van vijftig tot vijfennegentig jaar boven het hoofd. Drie maanden voor zijn rechtszaak, op zijn zesentwintigste, pleegt hij zelfmoord.Van de bomaanslag tijdens de Boston Marathon (Patriots Day) over de olieramp in de Golf van Mexico (Deepwater Horizon) tot terrorisme in het Midden-Oosten (The Kingdom): regisseur Peter Berg kickt op heroïsche films met een actuele politieke insteek. Dat geldt ook voor deze bikkelharde, op feiten gebaseerde oorlogsthriller over een Navy SEAL-team (u herkent onder meer Mark Wahlberg en Emile Hirsch) dat in 2005 in Afghanistan achter de vijandelijke linies wordt gedropt om talibanleider Ahmad Shah uit te schakelen. Berg heeft de propagandistische insteek van ooggetuige Marcus Luttrell wat afgezwakt maar net als Ridley Scotts Black Hawk Down is dit een eerbetoon aan de heroïek van de Amerikaanse soldaat.Geen groter drama dan een tienerdrama. Terwijl het fictieve stadje Riverdale nog maar net bekomen is van de dood van de populaire Jason Blossom, dient zich alweer een nieuwe tragedie aan. Wanneer Fred (Luke Perry) neergeschoten wordt tijdens een overval, vreest Archie (K.J. Apa) voor het leven van zijn vader. Wat als de overvaller terugkomt om alle getuigen het zwijgen op te leggen? Daarnaast komen bij enkele schoolgenoten van Archie enkele onverwachte duistere kantjes naar boven.De geheime ontmoeting tussen acteur Sean Penn en de voortvluchtige Mexicaanse drugsbaron Joaquín 'El Chapo' Guzman, die zich op dat moment nog schuilhield in de jungle na zijn ontsnapping uit een zwaarbewaakte gevangenis, deed flink wat stof opwaaien. De Mexicaanse actrice Kate del Castillo, die de ontmoeting mee op poten zette, doet nu haar relaas in een driedelige biografische tv-reeks. De makers beloven nooit eerder vertoonde beelden en exclusieve details over de aanleiding tot de beruchte meeting, die kort na El Chapo's arrestatie werd beschreven in Rolling Stone. Het contact met El Chapo legde Del Castillo geen windeieren: zij werd gecast in de Mexicaanse Netflixreeks Ingobernable. De opnames daarvan gebeurden evenwel in San Diego, omdat Del Castillo dreigde gearresteerd te worden op Mexicaans grondgebied.Met Blade Runner 2049 is de Canadese cineast Denis Villeneuve er wonderwel in geslaagd een sf-blockbuster - een sequel dan nog - tot moderne kunst te verheffen. Het is dus niet oninteressant om 's mans vorige film Arrival nog eens te bekijken. Ook dat is een opzettelijk beheerste en traag opgebouwde scifiprent waarin het de maker van Incendies, Prisoners en Sicario meer te doen is om ideeën, sfeer en emoties dan om explosies en special effects. Amy Adams speelt Louise Banks, een professor linguïstiek die door de Amerikaanse regering wordt ingeschakeld om te communiceren met de aliens die in ellipsvormige ruimtetuigen boven het aardoppervlak hangen. Haar missie: erachter komen wat hun bedoeling is voor de wereldleiders beslissen om de buitenaardse indringers de oorlog te verklaren. Arrival is als sf-trip stukken minder bombastisch dan we van de Emmerichs en Bays van deze wereld gewoon zijn. De soundtrack van de IJslander Jóhann Jóhannsson, het fraaie camerawerk en de dito montage zorgen voor extra sfeer.Op zijn zeventigste lijkt Stephen King even alomtegenwoordig als weleer. In 2017 werden met It en The Dark Tower niet alleen twee van zijn boeken naar het grote scherm vertaald, de master of horror beleeft ook streaminghoogdagen. Netflix waagde zich aan een tv-reeks én twee tv-films gebaseerd op zijn werk.Gerald's Game(nu in Netflix)In 1992 publiceerde King Gerald's Game, een behoorlijk absurd verhaal. Gerald (Bruce Greenwood) sterft in een zomerhuisje tijdens een seksspelletje. Zijn vrouw Jessie (Carla Gugino) blijft aan het bed geketend achter, praat langdurig met zichzelf - of toch met een ingebeelde versie van zichzelf - en ziet rare dingen, zoals een wilde hond die een stuk uit de arm van haar dode man bijt en een misvormde figuur die opdoemt uit de schaduwen. Gerald's Game leek geen makkelijk boek om te verfilmen. Toch puurt horrortalent Mike Flanagan (Oculus, Ouija: Origin of Evil) er een tamelijk doeltreffende tv-horrorfilm uit, waarin een intrigerend spel wordt gespeeld met thema's als kindermisbruik, verdrongen herinneringen en misogynie. De groteske finale moet u er wel bijnemen.1922 (vanaf vrijdag 20/10 in Netflix)'Het deed me denken aan There Will Be Blood', aldus de huivermeester zelf in Vulture over de Netflixverfilming van 1922, naar een kortverhaal uit zijn bundel Full Dark, No Stars (2010). Een vergelijking die kan tellen. Thomas Jane (die al opdook in de Kingverfilmingen Dreamcatcher en The Mist) speelt een boer die zijn vrouw vermoordt om te verhinderen dat zij de familieboerderij verkoopt, en daarvoor de hulp inschakelt van zijn tienerzoon. Wanneer hij wordt gebeten door een rat, raakt de wonde gruwelijk geïnfecteerd. Zijn overleden eega terroriseert hem kennelijk vanuit het graf. Indiewire noemde 1922 de beste Kingadaptatie van het jaar: 'Alsof Terrence Malick zich heeft gewaagd aan The Tell-Tale Heart, met een mentaal gestoorde protagonist die recht uit The Shining lijkt te komen.'The Mist (nu in Netflix)Een dikke mist trekt over een onooglijk dorpje, slokt bewoners op en laat anderen vertwijfeld achter. Van deze tv-serie, gebaseerd op Kings gelijknamige novelle uit 1980, hebben de makers enkel de premisse behouden. De boel wordt gerokken met een pak nieuwe verhaallijnen, subplots en personages. Amerikaanse recensenten hebben de serie niet zo goed onthaald - de felste critici namen vooral het ongeïnspireerde scenario en de karikaturale vertolkingen op de korrel. 'Toch maar een dun mistlaagje', schreef een recensent. De uitstekende bioscoopfilm van Frank Darabont uit 2007 (her)bekijken is dus ook een optie.