The Light between Oceans (Vrijdag 22/3, 22.30, NPO3)

Liefde op én naast het witte doek: op de set van The Light between Oceans (2016) vonden ook hoofdrolspelers Michael Fassbender en Alicia Vikander elkaar.

Ín de film moet hun relatie een stevige storm doorstaan. Fassbender is Tom, een Australische veteraan van de Slag aan de Somme, die terug thuis getraumatiseerd solliciteert voor een job als vuurtorenwachter op Janus Rock, een eiland op de grens van de Indische en de Stille Oceaan. Zijn eenzaamheid wordt doorbroken wanneer hij verliefd wordt Isabel, die ook al emotionele littekens heeft overgehouden aan de oorlog, waarin haar broers sneuvelden. Ze trouwen, dromen ervan om een gezin te stichten, maar kinderen krijgen wil niet lukken. Kort na Isabels tweede miskraam spoelt een roeiboot op hun eiland aan, met daarin een dode man en een huilende baby. Op Isabels aandringen besluiten ze het kind als het hunne op te voeden - anders zou het meisje, dat ze Lucy noemen, toch maar naar een weeshuis gestuurd worden. Wanneer ze Lucy op het vasteland willen laten dopen, ziet Tom een vrouw, Hannah (Rachel Weisz), knielen voor het graf van haar man en hun vermiste dochter Grace Ellen.

The Light between Oceans, een verfilming van de gelijknamige roman van M.L. Stedman (vertaald als Het licht van de zee), bulkt van de grote emoties, een voorliefde waar de Amerikaanse regisseur Derek Cianfrance ook al blijk van gaf in zijn indiedrama's Blue Valentine en The Place beyond the Pines. Nieuw is dat hij hier ook regelmatig bezwijkt voor grootse panorama's. 'Ik maak films over families, over relaties', aldus Cianfrance. 'Toen we deze film draaiden, dacht ik dat ik een soort Cassavetes-film in een David Lean-landschap probeerde te maken.'

Laten we zeggen: het is meer dat laatste dan het eerste geworden. De karaktertekeningen - Vikander trilt veelal van de emoties, Fassbender is een en al getormenteerde blik - worden te haastig afgehaspeld, of net iets te veel opgeofferd voor indrukwekkende zonsondergangen en beelden van de grillige kust, die dan ook nog eens benadrukt worden door de melancholische soundtrack van Alexandre Desplat. Houd in elk geval een doos zakdoeken bij de hand. En voor wie de boekskes niet leest: met Vikander en Fassbender lijkt alles nog steeds prima te gaan.

Confessions of a Dangerous Mind (Vrijdag 22/3, 23.35, Eén)

In mei duikt George Clooney op in de miniserieCatch-22, zijn eerste rol in een tv-serie sindsER. Gorgeous George regisseert ook twee afleveringen van die zesdelige reeks, al rijdt hij als cineast de laatste jaren geen foutloos parcours. Zijn regiedebuut, een biopic over de Amerikaanse tv-producent Chuck Barris uit 2002, werd wél enthousiast onthaald. Het deels verzonnen levensverhaal van Barris is allesbehalve alledaags: de'Ayatollah of Trasherola' bedacht tv-shows alsThe Dating GameenThe Gong Show, maar beweerde ook dat hij in zijn vrije tijd drieëndertig mensen vermoordde voor de CIA. Met een grandioze Sam Rockwell, die momenteel in de bioscoop te zien is als president George W. Bush inVice.

ReMastered: The Miami Showband Massacre (Vrijdag 22/3, Netflix)

De moord op drie leden van The Miami Showband, een succesvolle Ierse coverband, deed tal van muzikanten twee keer nadenken alvorens ze nog eens in Noord-Ierland zouden spelen. De Dubliners keerden op een nacht in juli 1975 huiswaarts van een concert aldaar, toen ze bij een grenscontrole oog in oog kwamen te staan met enkele als Britse soldaten vermomde leden van een protestantse terreurgroepering. Die plantten eerst een bom in hun tourbusje. Toen die vroegtijdig ontplofte en twee terroristen doodde, richtten de anderen hun geweren op de muzikanten. Drie van hen werden vermoord, gitarist Stephen Travers en saxofonist Des Lee overleefden het door te doen alsof ze dood waren. Zij zijn altijd blijven beweren dat bij de aanval ook een soldaat met een Brits accent betrokken was. Regisseur Stuart Sender spit de waarheid uit in het eerste deel van een nieuwe reeks historische Netflix-muziekdocumentaires.