David Lynch: The Art Life van Jon Nguyen, Olivia Neergaard-Holm & Rick Barnes.
...

Donald Lynch zou zijn zoon David ooit hebben doen beloven dat hij nooit aan kinderen zou beginnen. Zó ongerust was vader Lynch soms over de ziekelijke ziel van de man die door filmcritica Pauline Kael 'de eerste populaire surrealist' werd genoemd. Maar natuurlijk was Lynch' eerste vrouw Peggy op dat moment al zwanger van hun eerste kind. Het is slechts een van de vele vreemde anekdotes waarmee Lynch in de documentaire David Lynch: The Art Life een inkijk geeft in zijn artistieke vorming. Zonder te vervallen in simpele interpretaties van zijn eigen werk vertelt de regisseur met die nasale stem van hem hoe hij in zijn jeugdjaren via schilderkunst en animatie bij zijn eerste langspeelfilm Eraserhead (1977) is uitgekomen. Het met Lynch eigen muziek doorspekte portret dat momenteel in Cinema Galeries in Brussel loopt, is dus het perfecte voorafje bij de filmcyclus die op 1 juni met zijn debuut in Flagey van start gaat om daarna als een koortsdroom uw zomer te kleuren. Alles wat men later lynchiaans is gaan noemen, zit al in het in een schuur van zijn filmschool opgenomen donkere sprookje over een jongeman in een industriële woestenij die vader wordt van een monsterlijk kind: de macabere verbeeldingskracht, de onverklaarbare droomlogica en de oorsprong van beide fenomenen in kleinsteeds en alledaags Amerika. Lynch komt er in enigmatische films als Blue Velvet (1986), Lost Highway (1997), Mulholland Drive (2001) en Inland Empire (2006) voortdurend op visueel indrukwekkende wijze op terug. Maar het idee dat er steeds een zekere dreiging uitgaat van het banale, sluimert ook onder de oppervlakte van zijn meer rechtlijnig vertelde en door de mainstream opgepikte prenten als The Elephant Man (1980), Wild at Heart (1990) of The Straight Story (1999). Want zelfs als er geen seks of satanische figuren aan te pas komen, krabt Lynch aan het korstje dat we beschaving noemen tot de wonde eronder weer bloedt. Waar anderen er hun levenswerk van maakten om de American dream op film, schildersdoek of in literatuur te vatten, doet David Lynch al meer dan veertig jaar lang hetzelfde met de Amerikaanse nachtmerrie.