In de VS is Amy Schumer een grote ster. De comédienne staat er bekend voor haar, zoals The New Yorker het ooit omschreef, 'dirtbag sexual nihilism'. Haar geheim is dat ze niet alleen moppen verkoopt, maar haar hele persoon. Amerikanen die zelden of nooit comedy kijken, kennen haar van de sketchshow Inside Amy Schumer, haar filmrollen en de grote talkshows waarin ze onvermoeibaar opdraaft. Flapuit Amy is een merk. Ze zette zichzelf net zo lang te k...

In de VS is Amy Schumer een grote ster. De comédienne staat er bekend voor haar, zoals The New Yorker het ooit omschreef, 'dirtbag sexual nihilism'. Haar geheim is dat ze niet alleen moppen verkoopt, maar haar hele persoon. Amerikanen die zelden of nooit comedy kijken, kennen haar van de sketchshow Inside Amy Schumer, haar filmrollen en de grote talkshows waarin ze onvermoeibaar opdraaft. Flapuit Amy is een merk. Ze zette zichzelf net zo lang te kijk tot het publiek haar in de armen sloot, en dat doet ze ook in Expecting Amy. De driedelige docureeks over haar eerste zwangerschap ging vorige zomer in première op HBO Max en krijgt nu van Streamz een Belgische release. Mensen die wél comedy kijken, weten dat de Netflix-special Growing (2019) ook al Schumers zwangerschap als onderwerp had. In Expecting Amy passeert die show onvermijdelijk de revue - in één scene krijgt ze groen licht van Netflix terwijl ze thuis zit te eten -, maar de reeks speelt zich goeddeels weg van de spotlights af, en voorbij de moppen. We maken onder andere van dichtbij - té dichtbij - kennis met de ziekte hyperemesis gravidarum, die bij zwangere vrouwen leidt tot extreem braken, uitdroging en gewichtsverlies. We zien Schumer ook voor het eerst worstelen met haar roem, als ze tijdens die helse zwangerschap aangeklampt wordt door de fans. Maar terwijl die dingen naast knap lastig ook dankbaar materiaal zijn als je een docusoap draait, herbergt Expecting Amy voor de comédienne ook een paar onverwachte emotionele momenten. Wanneer bij haar echtgenoot Chris Fischer, terwijl de camera's draaien, de diagnose van autismespectrumstoornis wordt gesteld, zie je vanaf de eerste rij hoe een koppel daarmee omgaat. Je gaat de man die tot dan toe een bijrol heeft gespeeld, zelf ook in een ander licht bekijken: zijn eerlijkheid, de soms aparte antwoorden die hij geeft, het gebrek aan aandacht voor sociale conventies. En je doet het op hetzelfde moment als Schumer en Fischer zelf, die van de ene aha-erlebnis in de andere vallen. Zo wordt Expecting Amy méér dan het egodocument dat de ster voor ogen had, met de obligate lach en traan. Het wordt een manier om taboes te doorbreken en het publiek een beetje begrip bij te brengen.