Het is er 1985 geworden, maar verder is Hawkins, het fictieve stadje waar Stranger Things zich afspeelt, niets veranderd. Walkietalkies hebben er nog altijd een onrealistisch bereik. Ouders tonen er nog altijd geen interesse in waar hun tieners 's nachts uithangen. Zeventienjarigen zien er nog altijd uit alsof ze door 32-jarige acteurs gespeeld worden. Overheden beweren er nog altijd dat ze zeker geen geheime ondergrondse labs verborgen houden waar mensen in hazmat suits experimenteren met portalen naar parallelle universa. Het is een verbazende vaststelling, maar voor een wereld die een telepathisch monster herbergde dat gemaakt is van rotte rattenlijken, voelt Stranger Things 3 opmerkelijk sterk als thuiskomen.
...