Woensdag 3 februari, 9 uur 's ochtends.
...

Woensdag 3 februari, 9 uur 's ochtends. Patrick, een van de bewoners die later in het Big Brotherhuis zijn toegekomen en die ik intussen Patje noem, zit in zijn onderbroek zijn benen te scheren in de woonkamer. Hij ziet dat graag, gladde benen. Het toont slanker, en hij is het gewend van toen hij nog wielrenner was. Het afgeschoren beenhaar steekt hij in een plastic zakje. Medebewoner Zoey vraagt waarom hij zijn benen niet in de badkamer scheert, zoals iedereen. 'Daar is het te druk, en ik ben hier gemakkelijk een halfuur mee bezig', aldus Patje. Wanneer hij aan zijn bilregio arriveert, vraagt hij Nick, een van zijn maatjes in het huis, om eens te komen kijken of hij geen plukje haar vergeten is. Nick zegt dat hij nog nooit zo'n mooie benen gezien heeft. De camera zoomt in op de benen van Patje. Het is intussen mijn vaste ochtendroutine geworden: de livestream van Big Brother opzetten om te kijken of de bewoners al wakker zijn. Ik heb hen de voorbij weken meer gezien dan al mijn vrienden samen in een jaar tijd. Dat zegt veel over het voorbije coronajaar, maar ook over de vreemde verslaving die de livestream wordt van zodra je de extreme saaiheid ervan hebt omarmd. Voor wie het heeft gemist: op 31 december 2020 betrokken vier Nederlanders en vier Vlamingen het gloednieuwe Big Brotherhuis, ergens op een Amsterdams industrieterrein, in de hoop er honderd dagen te blijven en met de geldpot naar huis te gaan. Twintig jaar nadat John de Mol televisiegeschiedenis heeft geschreven met zijn realityshow annex psychologisch experiment, vonden RTL 5 en Play4 namelijk dat het tijd was voor een reboot. Al is De Mol er deze keer niet bij betrokken en uitte hij zijn bedenkingen bij de nieuwe versie. De eerste week van hun verblijf mochten de bewoners nog doorbrengen zonder het constante voyeurisme van de kijker. Pas op 4 januari presenteerden Peter Van de Veire en Geraldine Kemper de eerste liveshow, die met 1,3 miljoen Nederlandse en een half miljoen Vlaamse kijkers een succes genoemd mag worden. De ochtend nadien ging ook de livestream van start op GoPlay en kanaal 247 van Telenet. Sindsdien kun je de bewoners 24 uur per dag, zeven dagen per week bekijken. Mocht u zich afvragen wie zich daar anno 2021 mee bezighoudt: ik, bijvoorbeeld. Na een halve dag streamen liepen de eerste klachten al binnen op sociale media. De bewoners zouden te weinig opdrachten krijgen, te veel in de zetel hangen en te saai zijn. Kritiek die de voorbije maanden alleen maar is toegenomen. Niet onterecht. Er valt effectief weinig te beleven in het Big Brotherhuis. De weinige opdrachten die ze moeten volbrengen, zijn vaak verbijsterend banaal. (Ooit al zes uur lang naar breiende mensen gekeken? Ik wel.) Of ze zijn simpelweg niet te zien: van zodra het te spannend wordt, gaat de livestream tijdelijk op slot en krijg je beelden van het dak of de lege tuin te zien, zodat je toch nog naar de tv-afleveringen moet kijken om alles mee te krijgen. Het gros van de tijd zijn de bewoners dus aan het puzzelen of schaken, wandelen ze heen en weer in de tuin, roddelen ze over hun medebewoners, verschrompelen ze in de hottub of staren ze voor zich uit in de zetel. Een beetje zoals een familieweekend in de Ardennen. Spannende televisie is dat niet. Mensen een boterham met choco zien smeren is iets minder vernieuwend dan in 2000. Dat blijkt dan ook al snel de grootste zwakte van Big Brother 2.0 te zijn: het format is nauwelijks gewijzigd. Er is één livestream. (In Nederland zijn het er twee.) Als kijker heb je geen enkele mogelijkheid om te switchen tussen de 115 camera's, en ben je verplicht de keuze van de regie te volgen. De tv-afleveringen lopen dan weer vaak enkele dagen achter op de livestream, waardoor kandidaten die al dagenlang te zien zijn in de livestream nog niet zijn voorgesteld op tv. Dat zorgt geregeld voor verwarring. Vooral in de Facebookgroepen, op Twitter en op het officieuze Big Brother-forum Fok, waarop uitgebreid verslag wordt gedaan van de realityreeks. De makers lijken vooral een nostalgietrip naar 2000 te willen maken. Toen verveelden de kandidaten zich ook dood. Alleen vergeten ze daarbij dat de kijker niet langer te entertainen is met louter voyeurisme. De meeste kijkers althans. Er gebeurt zelden iets in de livestream van Big Brother. Het vreemde is: na enkele weken bijna voltijds streamen begin je daar de schoonheid van in te zien. Net zoals mensen tot rust komen door ASMR-video's van fluisterende mensen die mochi eten, is het op de een of andere manier fijn om bewoners Nick en Jowi te zien schaken. Zeker in tijden van isolatie is het geruststellend om te weten dat je op eender welk moment van de dag en op een legale manier wildvreemde mensen kunt observeren. Mensen die bovendien in een artificiële omgeving leven waarin covid niet lijkt te bestaan. Dat is geen onbelangrijk detail: in normale omstandigheden had de Big Brother-livestream allicht nog minder kijkers getrokken. Wanneer je in pyjama voor je laptop zit terwijl de bewoners een karaokeavond houden, lijkt het bijna alsof je er zelf bij bent. Dat is een beetje zielig, maar ergens ook mooi. Toch? Na twee maanden livestream ben ik zelfs mijn dagelijkse routine beginnen aan te passen. Met mijn lief heb ik een beurtrol afgesproken om te kijken, zodat we de zeldzame maar euforische momenten waarop er effectief iets gebeurt zeker niet missen. Het gebeurt net iets te vaak dat ik pas ga slapen wanneer de bewoners ook hun tanden beginnen te poetsen. En koken doe ik tegenwoordig al rond 17 uur. Het moment waarop 'Koken met Nick' gewoonlijk begint, Nicks fictieve kookshow met souschef Michel en Rudy. Rudy is een camera waartegen Nick geregeld praat. Ik ben dat volstrekt normaal gaan vinden. Waar de kandidaten van de eerste editie ruim twintig jaar geleden het huis nog binnentraden zonder te weten waar ze aan begonnen, kent iedereen intussen de geheimen van reality-tv. Alleen: Big Brother blijkt naar hedendaagse normen behoorlijk saaie reality. Dat hadden ook de bewoners niet verwacht. Theo, een grofgebekte Nederlander vermomd als Mr. Proper, besloot al na twee weken vrijwillig te vertrekken. Naar eigen zeggen kon hij het spel wel winnen, maar verveelde hij zich te hard. Niet veel later volgde Jowi, een favoriet, die vooral de buitenlandse versies van Big Brother kende, waar deelnemers meer opdrachten krijgen en kijkers geen probleem hebben met tactische spelers. Daniëlle en Nathalie besloten op het laatste nippertje mee naar huis te gaan met Jowi, doordat ze te fanatiek het spel speelden, de Vlamingen er een voor een uit wilden kegelen en hun bondje zich uiteindelijk tegen hen begon te keren. Theo, Daniëlle en Nathalie zorgden dan wel voor de spannendste momenten, maar de overgebleven kijkers leken daar niet naar op zoek te zijn. De bewoners die het wel lijken uit te houden, zijn niet toevallig diegenen die zich kunnen vervelen en zelf bezigheden verzinnen. Elke avond Weerwolven van Wakkerdam spelen? Allee dan. Een puzzel twee keer maken? Geen probleem! Een dag zonder opdrachten? Laten we een WK petanquen houden of alweer elkaars haar knippen! Patje wordt weken na zijn eliminatie nog steeds gemist omdat hij vaak mysterieus voor zich uit staarde en vreemde turnoefeningen deed. Dat is niet het gedrag van een typische realityster. De meeste kijkers zijn intussen afgehaakt. De tv-uitzendingen halen in Vlaanderen nog maar zelden de top 20 van best bekeken programma's die avond. In Nederland schommelt het aantal kijkers rond de 300.000, een miljoen minder dan bij de eerste liveshow. En toch wordt een kleine groep livestreamkijkers alleen maar fanatieker. Er ontstaat meer en meer een wij-zijverhaal tussen de livestream- en de tv-kijker, met eindeloze discussies over de tv-montage en waarom Michel al dan niet een dominante gek is. Mijn lief is minder beginnen te kijken omdat hij er stress en fysieke klachten van kreeg. Een twitteraar genaamd Rosanna fotoshopt op eenvoudig verzoek een roze bril met daarop de naam van je favoriete bewoner op je profielfoto. Wanneer de makers vragen kaartjes te sturen voor Nicks verjaardag, wordt afgesproken hoe we er een geheime boodschap in kunnen verweven. En nog steeds doet een harde kern uitvoerig verslag van elke minuut van de livestream. Big Brother loopt op 9 april ten einde. Ik ben nu al bang voor het zwarte, Big Brother-loze gat. Het programma was dan wel geen succes, maar ik heb wél bechamelsaus leren maken dankzij Nick. Ik ben wakker gebleven om naar Thomas' hallucinante gesnurk te luisteren. Ik heb gelachen met Els en haar fluorescerende crocs. Ik heb vol spanning ruzies over boodschappenkeuzes zoals Red Bull en vegan kaas gevolgd. Ik heb vol trots foto's van Nicks hardstylecupcake laten zien aan mijn vrienden. Die banale momenten behoren tot mijn hoogtepunten van honderd dagen Big Brother. Dat is allicht niet wat de makers in gedachten hadden.