Voor alle duidelijkheid: dit ruimteschip vaart niet onder de vlag van Star Wars of Marvel maar onder die van National Geographic, dat ook een plekje op Disney+ heeft gekregen. De onverschrokken helden die erin optreden, hebben namelijk echt bestaan. Ze werden bekend als de Mercury Seven: zeven luchtmachtpiloten die op grond van hun uitmuntende staat van dienst geselecteerd werden voor Project Mercury, het ruimtevaartprogramma waarmee de Verenigde Staten hun achterstand in de Space Race wilden goedmaken nadat de Sovjet-Unie in het najaar van 1957 een hond tot buiten de dampkring had geschoten.
...

Voor alle duidelijkheid: dit ruimteschip vaart niet onder de vlag van Star Wars of Marvel maar onder die van National Geographic, dat ook een plekje op Disney+ heeft gekregen. De onverschrokken helden die erin optreden, hebben namelijk echt bestaan. Ze werden bekend als de Mercury Seven: zeven luchtmachtpiloten die op grond van hun uitmuntende staat van dienst geselecteerd werden voor Project Mercury, het ruimtevaartprogramma waarmee de Verenigde Staten hun achterstand in de Space Race wilden goedmaken nadat de Sovjet-Unie in het najaar van 1957 een hond tot buiten de dampkring had geschoten. De zeven, met op kop de ideale schoonzoon John Glenn, werden nog voor hun eerste ruimtereis zelf sterren. Meer nog: samen met hun gezinnen, die niet aan de aandacht van pers en publiek ontsnapten, werden ze veertig jaar vóór Betty Owczarek de eerste realitysterren ter wereld. Hun populariteit inspireerde schrijver Tom Wolfe tot The Right Stuff (1979), dat in 1983 door Philip Kaufman (The Unbearable Lightness of Being) werd verfilmd. Het ruimteprogramma, het boek én de film zijn Amerikaans erfgoed geworden, zodat de vraag rijst wat een tv-reeks nog aan de mythe kan toevoegen. Showrunner Mark Lafferty heeft zich gelukkig dezelfde vraag gesteld en stuurt behendig weg van wat voorafging. Je ziet zijn gretig whiskey slurpende astronauten worstelen met de roem en de voortdurende aandacht van de pers, terwijl hun vrouwen thuis nagelbijtend de komst van het feminisme afwachten. The Right Stuff anno 2020 lijkt daardoor soms eerder een spin-off van een andere serie die een bepaald soort sixties fileerde. Welkom bij Mad Men in space! Hollywood schenkt ons de laatste jaren de ene reboot na de andere sequel. Heb je daar een verklaring voor? Mark Lafferty: Ik zou daar met gemak een longread over kunnen pennen, maar je bent meer gediend met de samenvatting, niet? Het is nu eenmaal zo dat de grote maatschappijen in Hollywood eigenaar zijn van een hoop geweldig materiaal. Op een moment dat er steeds nieuwe platformen verschijnen en er dus nood is aan almaar meer content, is het niet verwonderlijk dat ze hun eigen kluizen nog eens gaan inspecteren. En als je een goeie nieuwe invalshoek vindt en daarmee aan de slag gaat, waarom niet? Klinkt logisch. Pas dat eens toe op The Right Stuff. Lafferty: (lacht) Dat is net iets moeilijker. Ik hield veel van het boek van Tom Wolfe en ik had als jonge gast ook de film gezien, dus was mijn initiële reactie waarschijnlijk dezelfde als die van jou: 'Waarom? Alles is toch al gezegd?' Maar toen ik het boek opnieuw las, viel op dat er nog heel veel te vertellen viel. Ik wil absoluut geen afbreuk doen aan de film, die ik nog altijd fantastisch vind. Maar het was ook een product van zijn tijd, in dit geval de vroege eighties. Net zoals we van de show iets van deze tijd wilden maken. Omdat we over acht keer drie kwartier beschikten, konden we bovendien veel dieper gaan graven. Dan heb je twee keuzes. Je kunt uitzoomen en een breder beeld van de internationale betrekkingen uit die tijd schetsen, wat ongetwijfeld ook heel boeiend zou zijn. Maar omdat ik nu eenmaal van karakterdrama's hou, hebben we de focus niet op de Oval Office gelegd, maar op de keukentafel van de astronauten. Zodra ik wist dat we The Right Stuff in die richting konden sturen, was ik verkocht. Hoe dicht zijn jullie bij het boek gebleven? Lafferty: De reeks is zowel op het boek als de film gebaseerd. En zoals ik al heb gezegd: ik ben gek op het boek en Tom Wolfe in het algemeen. Ik hou enorm van zijn stijl, die we kennen als new journalism, maar het probleem is dat er niet altijd een eenduidige, dramatische verhaallijn uit het boek te destilleren valt. Om klaarheid te scheppen hebben we veel bijkomende research gedaan. Zo zijn we ook uitgekomen bij Loudon Wainwright Jr, de vader van singer-songwriter Loudon Wainwright III én de opa van Rufus. In het boek had hij slechts een kleine rol, maar die hebben we ter wille van de dramatische spanning gevoelig uitgebreid. Het portret dat hij destijds voor het weekblad Life van de zeven astronauten maakte, gaf ons de kapstok die we nodig hadden. De reeks is een product van deze tijd, zeg je. Wat is het voornaamste verschil tussen nu en de vroege sixties, toen de Mercury Seven voor hun missies werden klaargestoomd? Lafferty: Daar hebben we het in de writers' room vaak over gehad. Kijk, we zijn een land dat uit frictie en interne strubbelingen is geboren. Onze verschillen maken ons tot wat we zijn, maar er was een tijd waarin we konden samenwerken aan gemeenschappelijke projecten. Op belangrijke momenten keken we allemaal in dezelfde richting, en dat mis ik vandaag een beetje. Ik hoop dan ook dat er binnenkort iemand veel slimmer dan ik op het toneel verschijnt om het tij te doen keren. Als die onze energie, die we nu vooral in polarisatie steken, opnieuw in goede banen leidt, kunnen we samen misschien een antwoord vinden op de problemen die ons als soort bedreigen. Zowel in de States als wereldwijd. Tom Wolfe, die de film van Philip Kaufman naar verluidt geen onverdeeld succes vond, is in mei 2018 overleden. Heeft hij nog een mening over de reeks kunnen formuleren? Lafferty: Alleszins niet tegen mij. Hij stierf twee weken nadat ik aan boord was gekomen. Ik heb wel zijjn agent Bob Bookman leren kennen, en die heeft me zijn zegen gegeven. Dat betekende ook al heel wat. Ik hoop dat we de geest van het boek gehonoreerd hebben, en dat onze show representatief is voor de tijd en de plaats waarin het zich afspeelt. We hebben alleszins ons stinkende best gedaan.