Net zoals iedereen die jonger is dan 104, had ik de lineaire televisie al een hele tijd opgegeven. Goed voor wanneer de Duivels spelen of als het internet kapot zou gaan. Natuurlijk mis ik bij melancholische zonsondergangen, wanneer de oranjebloesemige geur van een bloeiende heester me tegemoet waait op een kalmerende zuidwester en de essentie van het bestaan heel even tastbaar lijkt, weleens de geruststellende voorspelbaarheid dat het dinsdagavond De drie wijzen is en dat op zondag Vlaanderen vakantieland wordt herhaald. Het oude televisielandschap, pre-internet, pre-streaming. Drie zenders en v...

Net zoals iedereen die jonger is dan 104, had ik de lineaire televisie al een hele tijd opgegeven. Goed voor wanneer de Duivels spelen of als het internet kapot zou gaan. Natuurlijk mis ik bij melancholische zonsondergangen, wanneer de oranjebloesemige geur van een bloeiende heester me tegemoet waait op een kalmerende zuidwester en de essentie van het bestaan heel even tastbaar lijkt, weleens de geruststellende voorspelbaarheid dat het dinsdagavond De drie wijzen is en dat op zondag Vlaanderen vakantieland wordt herhaald. Het oude televisielandschap, pre-internet, pre-streaming. Drie zenders en vijf programma's waar iedereen naar keek. Was dat een beter leven? Misschien wel. Waarschijnlijk niet. Ik weet het niet. Maar kijk. Als iemand zich al afvroeg of er misschien iemand moest sterven voor we weer samen voor de buis zouden gaan zitten en iemand nog eens dat verschrikkelijke 'de buis' zou gebruiken in een stukje: het antwoord is helaas 'ja'. Het is triest en cynisch maar helaas ook waar: pas wanneer er mensen sterven, zitten we voor tv. En ik moet zeggen dat de publieke omroep de voorbije weken meer dan ooit haar meerwaarde bewezen heeft. Het journaal vindt een uitstekende toon, die volgens mij het beste van de Vlaamse stijl in zich draagt: niet het opgeklopte nationalisme van Frankrijk, niet de absurde en op niets gebaseerde arrogantie van de Nederlanders. Serieus als het moet, licht als het kan. Net als de maatregelen zelf, in feite. Ook de andere dailies op Één lopen door en hebben zich snel aangepast, wat niet evident is en dus een gemeend applausje en respect verdient. Toch deze tip inzake mediagebruik: neem je nieuws maximaal tweemaal daags in, liefst op min of meer vaste tijdstippen, voor het ontbijt en voor het avondmaal. Er is een verschil tussen geïnformeerd blijven, wat volgens mij eerder een plicht dan een recht is in een democratisch systeem, en jezelf volproppen met de fastfoodversie van het nieuws tot je zo overloopt van cijfers en weetjes en drama's en stress dat je niet meer slaapt. Bij dat nieuwsdieet raad ik het opzoeken van natuurlijke en culturele tijdloosheid aan. Nu ja, er bestaat niet zoiets als echte tijdloosheid, maar voor een mens is tijdloos gelukkig erg relatief. Bomen en bossen kunnen tijdloos zijn voor een mens. Net als The Beatles en de boeken van de oude Russen en de Amerikaanse post-war-generatie. Of alle films die los van een plot ook over de condition humaine gaan en daar met mededogen over spreken, of het nu La strada, The Matrix of Blade Runner is. Nieuwsmedia zitten in de business van zo ver mogelijk in te zoomen op een zo kort mogelijk moment. Vroeger was dat een dag, intussen een uur. Sta jezelf toe om dat terug te dringen naar dat ritme van een dag. En zoek de zaken op die de tijd net lijken te overstijgen in de plaats van die zo strak mogelijk vast te houden, want zij leren ons: alles is tijdelijk, en onder de chaos zit vaste grond.