'I dreamed I saw Joe Hill last night / Alive as you and me.'
...

'I dreamed I saw Joe Hill last night / Alive as you and me.'Toen Stephen King en zijn vrouw Tabitha in 1972 hun tweede kind verwelkomden, doopten ze het Joseph Hillström King, naar de Zweedse immigrant Joe Hill (die zich soms ook Joseph Hillström liet noemen). Hill sloot zich in de VS aan bij de Industrial Workers of the World (IWW), schreef politieke gedichten en songs en trok van stad naar stad om arbeiders onder de IWW-vlag te verenigen, tot hij in 1914 na een kort schijnproces terechtgesteld werd voor de moord op een kruidenier in Salt Lake City. In de decennia die volgden, kreeg zijn naam Joe Hill almaar meer gewicht. Joan Baez zong haar versie van de folkklassieker I Dreamed I Saw Joe Hill Last Night in 1969 op Woodstock. Hills uitspraak 'Don't mourn, organize' was in 2017 nog een strijdkreet bij straatprotesten tegen Donald Trump. 'Mijn ouders zijn linkse rakkers, Joe Hill was voor hen een idool', zegt de ondertussen volwassen Joseph Hillström King, die net als zijn vader schrijver is geworden maar zijn vaders naam daarbij achterwege laat: zijn boeken ondertekent hij met Joe Hill. Niet dat hij zijn afkomst verloochent. De Kings waren een hecht gezin. Toen vader Stephen begin jaren tachtig wegens een staking van het luchthavenpersoneel elke week 900 kilometer over en weer tussen Maine en Pittsburgh moest rijden voor de opnames van de film Creepshow, lazen de kinderen audioboeken in voor onderweg - pa betaalde 5 dollar per cassette. Toen Joe op zijn zestiende voor een schoolproject een boek moest schrijven, gaf hij zijn vader elke dag vijf pagina's om te redigeren, waarna ze samen de aanpassingen bespraken. Maar er was ook een schaduwzijde. Stephen King heeft toegegeven dat The Shining, waarin een alcoholverslaafde, gewelddadige schrijver vrouw en kind terroriseert, deels autobiografisch is. 'Als jonge vader was ik doodsbang voor de woede die ik soms tegenover mijn kinderen voelde. Er waren momenten dat ik hen echt pijn wilde doen.' Slaan deed hij niet, zuipen des te meer. En toen de verfilmingen van zijn boeken hem meer en meer op Hollywoodfeestjes brachten, ontdekte hij ook cocaïne. Stoppen deed hij pas nadat Tabitha eind jaren tachtig onder aan de trap in hun huis een stapel van zijn bierblikjes, peuken, cocaïnerestjes, lege flessen hoestsiroop, xanax, valium en marihuana had gemaakt en King daar op een morgen met enkele vrienden en de kinderen had opgewacht. Hij kreeg de keuze: zijn snoepgoed of zijn huwelijk. King kickte af en ontdekte dat hij warempel ook nuchter kon schrijven. Een klein rekensommetje leert dat Joe toen 16, 17 moet zijn geweest en dat zijn vader dus gedurende zijn hele kindertijd een alcoholist en junkie was. Maar sinds Hill, na het succes van zijn debuutroman Heart-Shaped Box (2007), zijn ware identiteit heeft onthuld, heeft hij in interviews nooit een kwaad woord over zijn ouders gelost. Zelf raakte Hill voor het eerst al gepubliceerd op zijn twaalfde, toen de Bangor Daily News een essay van hem onverkort aanvaardde. 'Ik was apetrots,' zo herinnerde hij zich in The New York Times, 'tot het stuk effectief in de krant stond en ik zag hoe slecht het geschreven was. Bovendien stond onderaan: "Joseph Hill is de zoon van bestsellerauteur Stephen King."' Dat was een van de redenen om later onder pseudoniem te schrijven: hij wilde de publiciteit die met zijn familienaam verbonden was vermijden. Met succes: hij kreeg zijn eerste manuscripten aan de straatstenen niet verkocht. 'Als beginneling schreef ik kortverhalen in de stijl van The New Yorker, maar die liepen voor geen meter', aldus Hill. 'Dat kwam omdat ik dat soort verhalen zelf niet voor mijn plezier las, zo weet ik nu. Ik las macabere, zieke horrorverhalen. En comics.' Helemaal zijn ouwe. Ook fysiek, trouwens: Joe lijkt sterk op de jonge Stephen King, met een mespunt Dave Grohl. Het tij keerde toen Hill voor Marvel Comics, dat een workshop had opgezet om nieuw talent te ontdekken, een Spider-Man-verhaal van elf pagina's mocht pennen. Zot van glorie pitchte hij ook zijn idee voor een huis vol magische sleutels: Marvel was niet geïnteresseerd. Nadat Heart-Shaped Box een hit was geworden, vond het idee onderdak bij de jonge uitgever IDW. Hill werd gekoppeld aan tekenaar Gabriel Rodriguez en in 2008 verscheen het eerste deel van Locke & Key, waarin drie kinderen na de moord op hun vader in diens ouderlijke woning sleutels vinden die de eigenaar ervan superkrachten geven. Ze krijgen er helaas ook een pak demonen bij, die de sleutels koste wat het kost willen bemachtigen. De comic was een instantsucces, groeide al snel uit tot een moderne klassieker die schreeuwde om een tv-bewerking. (Terzijde: de versie van Netflix is een stuk familievriendelijker, verwijst de horror naar het achterplan ten faveure van fantasy en avontuur, als een makkelijk weg kijkende greatest hits van successen als Stranger Things en The Umbrella Academy.) Hill probeert net als zijn vader de enge grenzen van de horror te overstijgen, al heeft hij vrede met het feit dat hij nooit zo hoog zal vliegen. 'Er zijn niet zo veel schrijvers als mijn vader. Hij is een icoon geworden, bijna zoals Agatha Christie en Charles Dickens. Dat dat voor mij niet is weggelegd, vind ik niet erg. Ik kan met schrijven mijn brood verdienen, en dat is meer dan genoeg.' Dit nog: de moeder van de kinderen in Locke & Key is de met alcohol en haar eigen demonen worstelende Nina Locke, die voor haar kinderen door het vuur gaat. Joe Hill beweert dat hij zijn vrouwelijke personages leerde creëren door zijn moeder en haar vijf zussen te observeren. Toch is het moeilijk om in de moedige strijd van Nina niet de vroegere worsteling van Hills eigen vader te herkennen. Heeft hij dan toch iets over zijn eigen familiegeschiedenis gelost?