De making-of

Bestsellerauteur Stephen King en het kleine scherm: het blijft een moeilijke combinatie. De tv-adaptaties van Under the Dome en The Mist waren doffe ellende en ook die van 11.22.63, nochtans een peperdure productie van en met James Franco, bleef onder de verwachtingen. Toch wat vreemd, want al zijn hele carrière geeft King producenten en scenaristen de pap in de mond.
...

Bestsellerauteur Stephen King en het kleine scherm: het blijft een moeilijke combinatie. De tv-adaptaties van Under the Dome en The Mist waren doffe ellende en ook die van 11.22.63, nochtans een peperdure productie van en met James Franco, bleef onder de verwachtingen. Toch wat vreemd, want al zijn hele carrière geeft King producenten en scenaristen de pap in de mond. David E. Kelley besefte dat. De scenarist/producent/showrunner die hits had met Ally McBeal en The Practice las Mr. Mercedes, het eerste deel van de trilogie over de gepensioneerde rechercheur Bill Hodges, en besefte dat hij goud in handen had. Hij schreef zelf een paar afleveringen, huurde goed volk als auteur Dennis Lehane ( Mystic River, Shutter Island) in en castte met de Ierse karakterkop Brendan Gleeson en de Brit Harry Treadaway acteurs die de serie met de vingers in de neus dragen. Het is vroeg in de ochtend in een naamloos stadje in Ohio. Enkele tientallen mensen schuiven in de bittere koude aan voor een jobbeurs die pas een paar uur later zal openen. Plots worden ze opgeschrikt door de koplampen van een grijze Mercedes SL500. Nog voor de werklozen zich de bedenking kunnen maken dat zo'n luxeauto daar niets te zoeken heeft, scheurt de wagen door de menigte. Acht mensen, onder wie een moeder en haar baby, sterven. De dader wordt niet gevat. Net als King kiest Kelley voor het schokeffect, met een scène die herinneringen oproept aan de Promenade des Anglais in Nice, de kerstmarkt in Berlijn en - toen Mr. Mercedes al op de Amerikaanse tv liep - de protestmars in Charlottesville, Virginia. Controverse genoeg, moet de showrunner gedacht hebben, en hij schrapte een scène waarin dezelfde psychopaat een bomaanslag pleegt tijdens een popconcert. Ook Manchester zat nog te vers in het geheugen. De brutale proloog staat haaks op de rest van het eerste seizoen, dat het vooral van minutieus opgebouwde spanning en clevere dialogen moet hebben. Centraal staat Bill Hodges (Brendan Gleeson), de volledig uit rimpels, vet en baard opgetrokken rechercheur die destijds het onderzoek naar de aanslag leidde, maar nu met pensioen is. De onopgeloste zaak zit hem dwars, en alleen de contacten met zijn alleenstaande buurvrouw Ida (Holland Taylor), die vindt dat haar kelder lang genoeg droog heeft gestaan, en de zwarte whizzkid Jerome (Jharrel Jerome) verhinderen dat hij in een depressie wegglijdt. Wanneer de moordenaar via het internet contact met hem opneemt, krijgt zijn leven plots weer zin. Mr. Mercedes is geen moordmysterie. Al in de eerste aflevering wordt duidelijk dat het allesbehalve prettig gestoorde IT-wonder Brady Hartsfield achter de aanslag zit, al tasten we in het duister over waar al die woede vandaan komt. Zijn het de miserabele omstandigheden waarin hij opgroeide? De net iets té fysieke liefde die zijn moeder (Kelly Lynch) voor hem koestert? Wat dat betreft, is Mr. Mercedes eerder een whydunit dan een whodunit. Feit is dat Kelley het hart van Kings boek heeft bewaard en vooral iets zegt over de groeiende ongelijkheid en vereenzaming in de VS - de serie speelt zich af in een door armoede geteisterde voorstad, Hartsfield werkt in een IT-shop die door grotere spelers uit de markt wordt geduwd. Dan hoeft het niet te verbazen dat de moordenaar een peperdure auto als wapen kiest. Mr. Mercedes bevat, net als het oeuvre van Stephen King, meer lagen dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Aan u om ze eraf te pellen.