Nieuwsanker Hanne Decoutere heeft knobbelvoeten. Zo, dat weet u dan ook alweer. Knobbelvoeten krijg je van lang en intens ballet te dansen en dat is precies wat Decoutere als jong meisje heeft gedaan. Dansen was haar lust en haar leven. En als ze eerlijk is, dan moet ze toegeven dat het dat nog altijd is. Ze zou er veel voor opgeven om te mogen dansen.

Toen mevrouw Decoutere nog gewoon Hanne heette, nam ze deel aan het toelatingsexamen voor de Koninklijke Balletschool in Antwerpen. Wat niet velen gegeven is, gebeurde: ze was geslaagd, maar haar ouders oordeelden dat het naar aloude Vlaamse traditie beter was eerst een serieus diploma te halen voor ze zich volledig op dat dansen zou storten. Naar een andere aloude Vlaamse traditie luisterde Hanne gedwee naar de wijze raad van haar ouders, ze borg haar pointes op, studeerde flink, trouwde, kreeg kinderen en werd nieuwsanker. 'Een droomjob', zoals ze het zelf omschrijft.

Straks zal nieuwsanker Hanne Decoutere Het zwanenmeer dansen. En dan?

Maar - zoals ze dat in een scenario van een melige Hollywoodfilm zouden schrijven - de dansdroom bleef knagen. Diep in haar hart voelt Decoutere zich nog steeds dat danseresje en o, wat zou ze graag Het zwanenmeer dansen. Niet zomaar een voorstelling maar, zo leerde ons de educatief medewerker van Hanne danst, de allermoeilijkste voorstelling om te dansen. Het nascholingsprogramma van de VRT legt de lat graag hoog. Want dat geluk heeft Decoutere, natuurlijk: in tegenstelling tot de kleine tweeduizend medewerkers van Proximus die ontslag boven het hoofd hangt, werkt zij voor een bedrijf dat wel investeert in nascholing en vorming. Het is niet omdat De droomfabriek al meer dan twintig jaar geleden de deuren heeft gesloten dat de VRT niet langer geïnteresseerd is in dromen of het vervullen ervan. Voor haar eigen werknemers is ze tijdelijk weer heropend.

Eerst mocht Thomas Vanderveken zichzelf laten filmen terwijl hij zich opwerkte tot het niveau van een concertpianist, nu is het aan Decoutere om haar knobbelvoeten in pointes te wringen en te doen wat ze nooit heeft gedaan: professioneel dansen. En aan wie nu denkt 'En dat met ons belastinggeld!' kan ik klaar en duidelijk zeggen: ja, maar onderschat de moeilijkheidsgraad niet van gerateerde dromen.

Want Decoutere, zo bleek uit de eerste aflevering van dit egodocument, is bereid om pijn te lijden voor haar ambitie. Veel pijn. Meer nog: dansen zonder pijn is niet mogelijk. Ballet is een vorm van masochisme. In de kleedkamer ritste Wim Vanlessen, grote man bij hetBallet Vlaanderen, zijn sporttas open en haalde er een voorraad pillen en poeders uit. Zonder pijnstillers lukt het hem na een kwarteeuw Ballet Vlaanderen niet meer. Wacht, vroeg ik me af, waar zijn we hier mee bezig? Zijn we niet iets aan het promoten dat lichamelijk en mentaal niet zo gezond is? Want waarop is dat hele schoonheidsideaal van die balletwereld gebaseerd? Op poppetjes die zo weinig mogelijk vlees om het lijf hebben zodat ze door de lucht kunnen zweven? 'Pijn zal een deel van mijn leven worden', besloot Decoutere. Ook hiermee bevestigde ze dat oeroude Vlaamse cliché, dat je enkel door pijn te lijden iets kunt bereiken.

Mij werd het steeds minder duidelijk waarom een mens eigenlijk ballerina wil worden. Een kind van vijf, tot daaraan toe, maar een vrouw van bijna veertig? Ik heb altijd enige argwaan gekoesterd voor bezigheden waarbij je permanent keurend naar jezelf in de spiegel moet turen. Voor welk ideaal dan ook. Om het kort te houden: ik vind er niets aan, aan die personencultus waarin de VRT onder het mom van dromenmakelaar investeert. Straks zal Decoutere Het zwanenmeer dansen. En dan?

Hanne Danst

Dinsdag 15/1, 21.20, Canvas