De Brits-Amerikaanse Emily Beecham stapelt de rollen op sinds ze is doorgebroken met de hoofdrol in Daphne (2017), een knap portret van een jonge Londense hulpkok uit Londen. Eerder dit jaar dook ze zo nog op in Outside the Wire, een matige oorlogsfilm op Netflix, en ze heeft een rolletje aan de zijde van Emma Stone en Emma Thompson in Disneys Cruella. 'De fun staat voorop maar voor een Disney-film belooft die erg edgy te zijn. De kostuums zijn een spektakel op zich. Ik had niet gedacht dat er op zo'n grote productie zo veel vrijheid zou zijn voor regisseur en acteurs om er iets fris van te maken.'
...

De Brits-Amerikaanse Emily Beecham stapelt de rollen op sinds ze is doorgebroken met de hoofdrol in Daphne (2017), een knap portret van een jonge Londense hulpkok uit Londen. Eerder dit jaar dook ze zo nog op in Outside the Wire, een matige oorlogsfilm op Netflix, en ze heeft een rolletje aan de zijde van Emma Stone en Emma Thompson in Disneys Cruella. 'De fun staat voorop maar voor een Disney-film belooft die erg edgy te zijn. De kostuums zijn een spektakel op zich. Ik had niet gedacht dat er op zo'n grote productie zo veel vrijheid zou zijn voor regisseur en acteurs om er iets fris van te maken.' Hét klapstuk in haar carrière blijft vooralsnog haar hoofdrol in Little Joe (2019), een strak gestileerde, eigenaardige sf-film van Jessica Hausner. Beecham werd in 2019 in Cannes gelauwerd als beste actrice voor haar vreemde vertolking van een laborante die een genetisch gemanipuleerde plant heeft gefabriceerd die mensen gelukkig maakt. 'Ik was in shock toen ik dat nieuws vernam. Ik was bij mijn ouders in Hertfordshire en het was een race tegen de tijd om op tijd weer in Cannes te raken. Ik vrees dat ik er de hele avond overdonderd bij liep. Ik had het echt niet verwacht. De eerste keer dat ik de film zag, schrok ik er zelf van hoe vreemd en stijf ik daarin overkom. Hoe je het ook draait, acteurs zijn voorgeprogrammeerd om zo natuurlijk mogelijk te spelen. Maar naturel is niet altijd de beste keuze. Het was een geweldige ervaring om met een artieste als Jessica Hausner samen te werken. Werkelijk alles was doordacht en nauwgezet gechoreografeerd. Een figurant moet exact op de juiste seconde door het beeld lopen. Ze bepaalde na hoeveel tellen je aan je tekst moest beginnen. Als het kon, bepaalde ze zelfs wanneer je met wie oogcontact had of met welke intonatie je iets zei. Dat had ik nog nooit meegemaakt.' Een stevig stuk naturalistisch is Beechams rol in The Pursuit of Love op BBC First. 'Het is een vorm van escapisme, zo'n BBC-kostuumserie, niet?' zegt ze zachtjes via het zelden zachte Zoom. 'De timing is volgens mij perfect. Ik geloof dat The Pursuit of Love de kijkers zal opvrolijken na de moeilijke maanden die we allemaal achter de rug hebben. Het was in ieder geval heel erg leuk om te maken, om overgeheveld te worden naar de jaren 1930. ' The Pursuit of Love is gebaseerd op Nancy Mitfords gekoesterde roman uit 1945 met dezelfde titel (vertaald als Op jacht naar de liefde). Het is een trouwe adaptatie, tenzij je struikelt over het anachronistische gebruik van nummers van Sleater-Kinney, Le Tigre en New Order om de serie toch zo kwiek mogelijk te maken. Over de jaren heen volgen we twee boezemvriendinnen uit een aristocratisch milieu waar sommigen nog schande spreken over vrouwen die willen studeren. De flamboyante, impulsieve Linda Radlett (Lily James uit Mamma Mia! Here We Go Again, Cinderella en Baby Driver) kiest voor een rusteloos, hartstochtelijk bestaan, Fanny Logan (Beecham) voor een veel rustiger gezinsleven. 'Het verhaal wordt door Fanny's ogen verteld. Fanny ziet in hoe belangrijk scholing en zelfontplooiing zijn. Ze wil ernstig genomen worden en dezelfde kansen krijgen als haar echtgenoot. Linda eist haar vrijheid ook op, maar op een heel andere manier: door haar hart te volgen zonder over de gevolgen na te denken', legt Beecham uit. 'Geen van beiden laat zich terneerdrukken maar ze botsen wel op de beperkingen die hun tijd en hun milieu vrouwen opleggen. Wie uit de pas liep, werd onmiddellijk veroordeeld.' De roodharige actrice ziet dat die thematiek nog steeds actueel is. 'Van vrouwen worden nog steeds heel tegenstrijdige zaken verwacht. Je kunt niet goed doen. Dat is niet alleen verwarrend maar ook lastig. Nancy Mitford stelt met heel veel humor de vraag wat vrouwelijkheid is. Haar boek is een satire, geïnspireerd door de bekrompen, xenofobe, aristocratische leefwereld waar ze zelf in opgroeide. Fanny en vooral Linda breken uit dat milieu. Ze ontdekken wat het is om te reizen, om andere mensen met een andere achtergrond en een andere kijk op de wereld te ontmoeten. Maar evengoed worstelen ze met seks, moederschap, werk en ambities. En zo ontdekken ze zichzelf. Die zoektocht naar je identiteit vind ik heel herkenbaar.' De reeks profiteert gretig van Mitfords neus voor puntgave, geestige zinnen. 'De ene seconde is hartverscheurend, de volgende zit je hardop te lachen. Mitford was scherp, subversief én ontzettend geestig. Wat wil je meer?'