Iedere avond om zeven over zeven draait mijn zoon van veertien de volumeknop van de radio in de keuken omlaag. We zitten op dat moment van de dag meestal aan tafel, het nieuws is voorbij en Retro, met Marcel Vanthilt, schalt door de luidsprekers. 'Kan die niet wat rustiger doen?' luidt steevast het commentaar van de zonen. Als ik zeg dat Vanthilt zestig is, schieten hun wenkbrauwen de hoogte in en zie ik hen denken: 'Hij zou echt beter dimmen.' Als ik hen vertel dat hij tegenwoordig een tv-programma heeft waarin hij uitzoekt hoe hij honderd kan worden, schieten hun wenkbrauwen bijna over hun haargrens en lees ik aan de verschrikking in hun ogen wat ze denken over een toekomst met turbobejaarden.
...