Drie jaar geleden mocht ex-Gouden Palmwinnaar David Lynch zijn triomfantelijke comeback in Cannes lanceren met 'Twin Peaks: The Return'. Nu is het de beurt aan de Deense controversekoning Nicolas Winding Refn om zijn filmfeuilleton 'Too Old to Die Young' op de Croisette te presenteren. Of tenminste: toch aflevering vier en vijf daarvan. 'Dat zijn de episodes die best bij me passen', gaf NWR als uitleg mee.

Brave, lineaire verhaaltjes vertellen is dan ook nooit de voornaamste besogne geweest van de maker van 'Drive', 'Only God Forgives' en 'The Neon Demon'. Spelen met genreconventies, vormfetisjisme tot het uiterste pushen en de kijker in de rol van voyeur duwen is wat Refn echt doet tikken, en in zijn door Amazon geproduceerde serie berijdt hij die stokpaardjes in volle galop.

'Too Old to Die Young' is zo trippy, hallucinant, freaky en huiveringwekkend als je van Refn mag verwachten

Miles Teller, die u kent als de jonge drummer uit Whiplash, incarneert een flik uit LA die zich, na de moord op zijn partner, tot een wraakengel ontpopt en in opdracht van een mysterieus misdaadkartel allerlei tuig van de neonverlichte straten veegt. Het is zo trippy, hallucinant, freaky en huiveringwekkend als je van Refn mag verwachten, met ijzig strakke kaders waar de spanning van afdruipt, met een lijzige montage die de tijd bevriest, met een koele, pulserende electroscore en met personages die geen spat emotie vertonen. Zelfs niet wanneer ze in deze ultieme noir-hel met de goorste gruwel worden geconfronteerd.

Het is alsof NWR u meetroont op zijn eigen, hoogst kronkelige en pikzwarte Lost Highway, met de geknevelde geesten van Michael Mann en Walter Hill in de kofferbak, tot je als kijker net niet wagenziek wordt van de misogynie, de misantropie, en de cinefilie waarmee Refn elk fetisjistisch in beeld gestanst shot lardeert. Bon voyage.