Deze zomer slalommen we langsheen kolder, fijne scherts en gortdroge oneliner om uit te komen bij de allerbeste sitcom uit de tv-geschiedenis.
...

De goeie ouwe politiekolder van Sledge Hammer - 'Trust me, I know what I'm doing' - heeft de lijst helaas niet gehaald, maar rechtstreekse nazaat Brooklyn Nine-Nine gelukkig wel. Een megahit is de serie over de tenenkrullende rechercheur Jake Peralta (Andy Samberg) en zijn team van malloten nooit geweest, maar telkens als ze dreigt te worden stopgezet komt haar trouwe fanbase de straat op. Het zesde seizoen is bij ons net op Netflix verschenen, in de States wordt dit najaar nummer acht verwacht. Onze kop eraf als we bedenkers Dan Goor en Michael Schur hier niet vaker zullen tegenkomen. Toen The Big Bang Theory na twaalf seizoenen op 279 afleveringen afklokte, was het de populairste sitcom van het lopende millennium, met een kast vol prijzen, een spin-off (Young Sheldon) en een eigen plaatsje in de popcultuur. De reeks over een groepje hoogbegaafde wetenschappers en één nuchtere serveerster was onmiskenbaar een voltreffer, maar leunde iets te sterk op een setje gimmicks en het dik aangezette acteerwerk van Jim Parsons als de geniale neuroot Sheldon Cooper. Los de vergetelheid in gesukkeld. Van de eeuwige loser Earl Hickey kon je ook weinig anders verwachten. Vijftien jaar geleden trok Earls onbeholpen queeste om zijn wandaden één voor één goed te maken nochtans als een frisse wind door uw woonkamer. My Name Is Earl had goeie verhalen, een uitstekende cast (Jason Lee, Ethan Suplee, Jaime Pressly, Giovanni Ribisi...) en een volstrekt eigen tempo, waardoor het de ideale reeks was om na het werk languit op de sofa bij te liggen. Waarom het toch nog fout liep? Een spijtig geval van karma. Deze ensemblekomedie speelde zich af in de garage van een taxibedrijf en koppelde je reinste kolder - de lachband viel haast nooit stil - aan een hoge meeleeffactor. De reeks was voor zowat alle protagonisten de springplank naar een bloeiende carrière. Tony Danza (Who's the Boss?) en Judd Hirsch (Dear John) kregen hun eigen sitcom, Danny DeVito en Christopher Lloyd stapten over naar de film en over levenskunstenaar Andy Kaufman werd in 1999 de biopic Man on the Moon gedraaid, waarin bijna al zijn collega's uit Taxi mochten opdraven. Klassieker dan dit komen ze niet. 'Alles wat ik ooit heb gedaan, kun je zien als een soort wraak op de mensen die Freaks and Geeks hebben afgevoerd.' Aan het woord is Judd Apatow, en de revanche was niet min: hij lag met The 40-Year-Old Virgin (2005) en Knocked Up (2007) aan de basis van een nieuw soort komedie dat de norm geworden is in Hollywood. Ook het tot cultserie uitgegroeide Freaks and Geeks, over een stel teenagers aan de McKinley High School (zelfde naam als in The Wonder Years), wordt tegenwoordig vlotjes op zijn naam geschreven. Maar helemaal correct is dat niet. Apatow was executive producer en deeltijds scenarist, het is Paul Feig die met het plan kwam om het leven aan een Amerikaanse middelbare school te tonen zoals het was voor wie niet uitblonk in sport of populariteit. Hij bedacht de begaafde studente Lindsay Weir (Linda Cardellini) die toenadering zocht tot de stoere jongens en meisjes - de freaks - en plaatste daar haar kleine broertje Sam (John Francis Daley) en zijn vrienden tegenover - de geeks. Op het eerste gezicht verschilt Freaks and Geeks niet echt van andere reeksen of films die zich in en rond een Amerikaanse high school afspelen - jongens en meisjes worden verliefd, spijbelen, organiseren een fuif die uit de hand loopt, zoeken hun plaats in de wereld... De reeks dankt zijn huidige status aan de manier waarop dat gebeurt: ongefilterd, onsentimenteel en met een hoog realiteitsgehalte. Sterren worden in sitcoms vaak ingezet om de kijkcijfers op te vijzelen, maar Feig en Apatow weigerden bijvoorbeeld om Britney Spears te laten opdraven als dienster, omdat het de geloofwaardigheid van hun show zou ondermijnen. Freaks and Geeks werd geen hit, maar diende wel als springplank voor een groot deel van de cast. Jason Segel, Seth Rogen, Busy Philipps, John Francis Daley, James Franco... De reeks zelf werd waardig ouder en is van grote invloed op hoe series als I Am Not Okay with This en 13 Reasons Why vandaag de dag naar tieners kijken. En Judd Apatow werd zoals gezegd een grote mijnheer in Hollywood, maar het warm kloppende hart van deze fijne reeks heeft hij naar onze smaak niet meer geëvenaard.