Deze zomer slalommen we langsheen kolder, fijne scherts en gortdroge oneliners om uit te komen bij de allerbeste sitcom uit de tv-geschiedenis.
...

Negen seizoenen had architect Ted Mosby nodig om aan zijn kinderen uit te leggen hoe hij hun moeder had leren kennen. Al die tijd was HIMYM een van de betere sitcoms die, in het zog van Friends, focusten op een vriendenclubje dat doorheen een lange reeks relaties, pijnlijke momenten en oeverloos gepraat half en half volwassen wordt. Echt iets om emotioneel in te investeren, wat het publiek in de VS met graagte deed - de plotlijnen worden er tot vandaag druk becommentarieerd. Bij ons werd de reeks zoals het gros van alle sitcoms verbannen naar de enge achterbuurten van tv-land, in dit geval 2BE, het vroegere Q2. Dit is onze 'geïnspireerd op Friends'-week. Ook deze heerlijk onnozele reeks draaide om een paritair volgens de seksen samengesteld vriendengroepje, maar Steven Moffat ( Doctor Who, Sherlock) roerde een pak meer oneerbiedige moppen door de relationele trubbels van zijn vreemde zestal. Deze vuistregel hebben wij al vroeg geleerd: wie wil meeleven met een verhaal, gaat beter voor de Amerikaanse sitcom, fans van de pure lach kijken Brits. Voor die laatsten is Coupling twintig jaar na dato nog altijd het (her)bekijken waard. De chemie tussen twee hoofdrolspelers kan een sitcom naar een hoger plan tillen. Dat wil nog niet zeggen dat u Perfect Strangers in deze lijst zult aantreffen - alles goed nog, Balki en cousin Larry? - wel dat we nog altijd warme herinneringen hebben aan een reeks als Mad about You. De klassieke relatiekomedie over een getrouwd stel in New York City vulde de centrale tandem Jamie en Paul (Helen Hunt en Paul Reiser) aan met uitstekende nevenpersonages, beroemde gasten en een herkenbaarheid die zeven seizoenen lang - de revival uit 2019 laten we buiten beschouwing - in duizend-en-een kleine dingen school. Een stelling waarmee we op café al menig gezelschap hebben verveeld: de kwaliteit van een sitcom staat of valt met de kwaliteit van de nevenpersonages. Spin City put humor uit het reilen en zeilen in het burgemeesterskabinet van New York City, maar het zijn de bonte karakters rond Michael J. Fox (later: Charlie Sheen) die er een non-stopgrinnikfestijn van maken. Bonuspunten worden verdiend door Richard Kind (persverantwoordelijke Paul Lassiter), Alexander Chaplin (speechschrijver James) en Barry Bostwick (als meneer de burgemeester). Wie zich het broodjeaapverhaal herinnert dat de opkomende rockster Marilyn Manson eigenlijk Paul was, de klungelige beste vriend van hoofdpersonage Kevin Arnold uit The Wonder Years, weet meteen ook hoe oud hij of zij zelf is. De reeks was pas vanaf juni 1990 bij ons te zien - op BRT 1 - , want zo lang duurde het toen nog om de spoelen met een zeilboot de Atlantische Oceaan over brengen. The Wonder Years was een fenomeen, en niet zonder reden. Het echtpaar achter de reeks, Neal Marlens en Carol Black (dat ook voor Growing Pains en Ellen tekende), kieperde lachband en livepubliek overboord en vertelde instant herkenbare en ijzersterke verhalen. Het idee van de terugblikkende voice-over - de reeks wordt verteld door de volwassen Kevin - werd gretig geparodieerd en schaamteloos gekopieerd in onder andere How I Met Your Mother. The Wonder Years speelde zich af in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig van de vorige eeuw, een periode van grote sociale, culturele en politieke veranderingen waartegen, ergens in Nergenshuizen, USA, de coming of age werd geprojecteerd van Kevin en zijn vrienden Paul en Winnie. Die laatste was zes seizoenen lang ook Kevins love interest, en de loutere herinnering aan hun onhandige toenaderingspogingen bezorgt de fans tot op vandaag kippenvel. The Wonder Years is zodanig verankerd in de popcultuur dat veel mensen sindsdien denken dat het themanummer With a Little Help from My Friends oorspronkelijk van Joe Cocker is. Als je de reeks vandaag opnieuw bekijkt, valt ten slotte op dat de makers stiekem een ferme scheut drama in de punch goten. Het huilen staat je vaak nader dan het lachen, bijvoorbeeld wanneer in de eerste aflevering blijkt dat Winnies broer gesneuveld is in Vietnam. Ook elke keer dat Kevins vader in beeld komt, is het prijs. Jack Arnold is een norse beer met een droevige hondenblik die overal gevangenzit: in de suburbs, in zijn kantoorbaan en tussen twee tijdsgewrichten. Dat je dat de eerste keer niet zag, valt te verklaren door het feit dat The Wonder Years net als je eigen jeugdherinneringen is: ze blijven je voor de rest van je leven bij, maar de tijd doet ze van kleur verschieten.