Charles (Steve Martin) is een oude acteur die zijn enige glansrol - die van een detective in een langlopende tv-serie - al decennia achter zich heeft liggen. Hij woont alleen in New York en vult zijn dagen met het beluisteren van true-crimepodcasts, tot de dag dat er in zijn appartementsblok een echte moord gebeurt. Samen met theaterregisseur Oliver (de heerlijke Martin Short) en de mysterieuze Mabel (Selena Gomez), twee buren die hij nauwelijks kent, gaat Charles op onderzoek uit. Ze leggen hun bevindingen vast in hun hoogsteigen podcast: Only Murders in the Building.
...

Charles (Steve Martin) is een oude acteur die zijn enige glansrol - die van een detective in een langlopende tv-serie - al decennia achter zich heeft liggen. Hij woont alleen in New York en vult zijn dagen met het beluisteren van true-crimepodcasts, tot de dag dat er in zijn appartementsblok een echte moord gebeurt. Samen met theaterregisseur Oliver (de heerlijke Martin Short) en de mysterieuze Mabel (Selena Gomez), twee buren die hij nauwelijks kent, gaat Charles op onderzoek uit. Ze leggen hun bevindingen vast in hun hoogsteigen podcast: Only Murders in the Building. Deze nieuwe Hulu-reeks doet enkele dingen heel goed. Comedy met een voldragen moordmysterie mengen is daar een van, de anonimiteit van de moderne grootstad vangen een andere. Maar de voornaamste troef van Only Murders in the Building is puur, schaamteloos entertainment. De 76-jarige legende Steve Martin (die van Planes, Trains, and Automobiles en Dirty Rotten Scoundrels) krijgt de kans nog één keer te schitteren, net zoals zijn generatiegenoten Michael Douglas (The Kominsky Method) of Jane Fonda (Grace and Frankie) het hem de afgelopen jaren voordeden. In medebedenker en showrunner John Hoffman vond hij een geschikte partner: als schrijver en producer van Grace and Frankie bezorgde hij Fonda een mooie nazomer van haar carrière. John Hoffman: Het zou op mijn visitekaartje moeten staan: 'Ik werk alleen met oude legendes!' (lacht) Op een dag werd ik uitgenodigd voor een diner met Steve Martin, die een idee had voor een tv-serie. Het werd snel duidelijk dat hij iets anders wou dan de rechttoe-rechtaankomedies waarvan we hem allemaal kennen. Dat ik nog nooit een moordmysterie had geschreven, maakte me doodsbang, tot ik bedacht dat alle verhalen die ik wél al had verteld in wezen ook mysteries waren. Als scenarist verstop je altijd dingen voor de kijker, die je op een ander moment tevoorschijn haalt.Als je comedy met misdaad mengt, hoe groot is dan de kans dat je bij een parodie uitkomt? Hoffman: Behoorlijk groot, tenzij je vooraf duidelijke afspraken hebt gemaakt. Steve en ik waren het erover eens dat we een echt, authentiek mysterie nodig hadden, dat de liefhebbers van het genre zou kunnen bekoren. Dat betekende dat de plotwendingen bevredigend moesten zijn, en ook dat we de kijker zover moesten krijgen dat hij in de personages wilde investeren. Ik had een idee hoe ik dat kon doen, want enkele jaren terug is een vriend van mij in verdachte omstandigheden gestorven. Ik heb me een jaar lang in zijn dood verdiept, omdat ik móést weten wat er gebeurd was. Dat gevoel heb ik verwerkt in Mabel, het personage van Selena Gomez. Selena Gomez houdt haar oudere tegenspelers aardig onder de knoet. Hoe verliep het contact tussen de generaties op de set? Hoffman: Dat was de vraag die wij ons voor de opnames ook stelden. Steve en Martin werken al meer dan dertig jaar samen. We wéten dat ze voor vuurwerk zorgen, maar of er chemie zou zijn tussen die twee en Selena, was een groot raadsel tot ze tijdens een Zoom-meeting een eerste keer samen het script doornamen. Meteen na afloop begon iedereen naar elkaar te bellen: 'Oh my God, she came to play!' Selena's laconieke stijl en messcherpe eerlijkheid contrasteerden perfect met de onnozelheden van Steve en Martin, net zoals we gehoopt hadden.Door de mix van moord en humor roept de reeks herinneringen op aan Manhattan Murder Mystery van Woody Allen. Was dat een inspiratiebron? Hoffman: Ik was me er vooral van bewust dat ik uit het vaarwater van Manhattan Murder Mystery moest blijven. Niet omdat ik niet van die film hou, maar omdat we ons eigen ding wilden doen. Wel is de serie , net als veel van Allens films, een liefdesbrief aan New York. Door de pandemie ging de stad door een lastige periode toen we de reeks probeerden te maken. Het idee om ons publiek een ander, zorgelozer beeld van New York te tonen, was heel opwindend. Zou de serie zich in een andere stad dan New York kunnen afspelen? Hoffman: Voor mij niet. De serie ís New York. Als je in de stad buitenkomt en tien blokken in om het even welke richting wandelt, ben je verzekerd van vijf totaal verschillende ervaringen. Je zult lachen om iets wat je op straat ziet gebeuren. Je zult versteld staan van de elegantie van een oud gebouw, waarnaast net een hypermoderne constructie van staal en glas wordt opgetrokken. Je bent geïntrigeerd door iets wat je honderd meter verder meent te zien, of misschien zelfs bang. En je zult minstens één keer gechoqueerd zijn. In New York krijg je alles tegelijk op je bord, en ik hoop dat Only Murders in the Building die ervaring weerspiegelt. De interieurs van de flats zijn enorm gedetailleerd. Moeten we een vinger op de pauzeknop houden om te speuren naar aanwijzingen? Hoffman: Alle decors zijn het resultaat van zenuwslopende arbeid. Steve is echt een maniak als het op details aankomt, dat zie je zelfs aan de stof van de sofa in het appartement van zijn personage. Je merkt het ook aan de kunstwerken aan de muren, de boeken in de kasten, de hele theatergeschiedenis die in de flat van Oliver gepropt lijkt... Die flats bevatten stuk voor stuk aanwijzingen - niet alleen met betrekking tot de persoonlijkheid van de mensen die er wonen, maar ook met het oog op de plot. Only Murders in the Building lijkt in de eerste plaats bedoeld om te entertainen. Dat is een compliment, want zelfs de meeste sitcoms zijn tegenwoordig ernstig. Hoffman: Ik vat het ook op als een compliment. (lacht) Ik heb veel voor toneel gewerkt, en ik breng ook in mijn tv-werk graag een portie theatraliteit. Als je twee hoofdrolspelers hebt met een gave voor onnozelheid die aan het geniale grenst, zou je gek zijn om het niet te doen.