Alles over Iggy Pop

Daniel Lopatin ziet eruit als een New Yorker die zijn klanten in een strip- of platenwinkel wel eens de les spelt, maar bedenkt als Oneohtrix Point Never gesofisticeerde klankwerelden en werkt samen met artiesten als Anohni en David Byrne. Zijn nieuwste langspeler, Age Of, is alweer een knap staaltje van zijn knoppenkunsten. Én we horen de man voor het eerst zingen.

Wie denkt dat heroïne spuitende junks geen inspiratiebron kunnen zijn voor een natie, is nog nooit in Schotland geweest. Ruim twintig jaar na de release is er geen film die de Schotse identiteit meer bepaald heeft dan Trainspotting.

Yes sir, we can boogie, but we need certain songs. Josh Homme en Queens of the Stone Age verstrekken die alweer kwistig op hun zevende plaat Villains, maar toch is er wat veranderd. Is het de productie van Mark Ronson? Dat heldere yin na het donkere yang van de voorganger? Of dat er voor elk nummer uit de heup wel een uit het hart te horen valt? 'Ooit zullen mijn kinderen mijn songs begrijpen. Dat stelt mij gerust.'

Hij staat te boek als de dichter, de filosoof, de mysticus van de Amerikaanse cinema, maar nu zijn output toeneemt, zwelt de kritiek aan en verdampt de mythe. Is Terrence Malick, maker van de lyrische klassiekers Badlands en Days of Heaven én het nieuwe muzikale drama Song to Song, zijn mojo kwijt?

'The Idiot', Iggy Pops eerste solo-uitstap na de split van The Stooges, was een buitenbeentje in zijn discografie. Een donker meesterwerk, meer Kraut dan punk, waarop David Bowie muzikaal de lakens uitdeelde en de gitaren vaak overwoekerd werden door synths en drumcomputers. Veertig jaar na de release blijft de zeggingskracht van de plaat onaangetast.

Iggy Pop beklom de main stage weer in zijn blote, maar door een harde rock-'n-roll lifestyle gehavende torso. Hij bewoog weliswaar minder vlot dan vroeger en mankte een beetje, maar vertikte het zich bij zijn aftakeling neer te leggen.

3 star star star star star

Hij wil nog steeds uw hond zijn, spreekt zijn muzikanten en zijn fans consequent aan met 'motherfuckers' en smokkelt in iedere zin die hij uitspreekt minstens drie 'fucks'. U begrijpt: Iggy Pop had in Werchter een reputatie hoog te houden. Maar als dit écht als zijn afscheid gold, zoals her en der wordt gefluisterd, was het er toch één in mineur.