Alles over Filmfestival Venetië

Zelden bood een festival zo'n mooi aanbod aan regisseurs als het filmfestival van Venetië anno 2017. Of die ronkende namen allen ook met het betere werk afkomen, valt nog af te wachten. Maar op de goede neus ter zake van Alberto Barbera, directeur van het oudste filmfestival ter wereld, mag men doorgaans betrouwen.

Je hebt weepies, films die bedoeld zijn om ongegeneerd een doos Kleenex bij open te trekken, en je hebt sweepies, tranentrekkers die de tragiek met epische grandeur omarmen, en met nog meer gepijnigde close-ups, gezwollen violen op de klankband en postkaartprenten waar de pathos in dikke geuten van afdruipt. Deze film is er alvast zo één.

Woesteling Abel Ferrara die zich aan eeuwige relnicht Pier Paolo Pasolini waagt? Op papier leek het een ideaal recept voor een ramp zonder weerga, maar op pellicule blijkt het - mamma miracoli nog aan toe - zowaar Ferrara's meest beheerste en meteen ook één van zijn beste films te zijn.

Met zijn minutieus gecadreerde composities, zijn kurkdroge sitcom en zijn ironische, vaudevilleske observaties over het moderne leven wordt Roy Andersson wel eens de Zweedse Tati gedoopt. Alleen is Anderssons wereldbeeld stukken grauwer, donkerder en absurdistischer dan dat van Grand Jacques.

Het filmfestival van Venetië toonde deze sfeervolle Franse 'western' die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Algerijnse onafhankelijksheidsoorlog uit de jaren vijftig. Met Viggo Mortensen in de rol van een dorpsonderwijzer.