Alles over dagboek baloji

Vertrek bij het ochtendgloren voor een boottocht van meer dan zeven uur op het diepste meer ter wereld.

We bevinden ons in de regio van de Grote Meren. Dizzy wist me te vertellen dat het gebied vroeger 'Klein Zwitserland' werd genoemd. De baai van Bukavu is werkelijk indrukwekkend, een plaatje, zoals ze zeggen.

Bij het ontbijt vertelt de ambassadrice ons over de gebeurtenissen die tijdens de twee volgende concerten centraal zullen staan: de aanslag op Floribert Chebeya, de bekendste verdediger van de mensenrechten in Congo en voorzitter van 'La Voix des Sans-voix' (VSV).

Mijn reiskoffer is twee dagen in Kinshasa gebleven tijdens de verwarring rond de overtollige bagage. Het toetsenbord van mijn laptop doet moeilijk, dat van mijn gsm werkt al helemaal niet meer en dus kan ik momenteel onmogelijk bloggen of twitteren (voor info: nieuws en anekdotes over de tour vind je op twitter.com/baloji).

Na de mobiele studio, het mobiele geluidsmateriaal... Donderdag vertrek uit Kinshasa met meer dan 850 kg materiaal dat zo drie keer meer weegt dan wat José (de otganisator van de tour) voorspelde.

Arnaud Chamey, mijn geluidsman, is strijdlustig en volledig toegewijd aan de zaak. Nadat hij de geluidsinstallatie van het Centre Wallonie-Bruxelles in Kinshasa op twee dagen volledig herbekabelde, is hij rond 9u 's morgens gearriveerd op het podium in Lubumbashi om de PA en de backline (het geheel van instrumenten en versterkers op het podium, nvdr) te installeren, samen met Emile, de technische directeur, die zich echter niet op zijn gemak voelt in de rol van roadie.

Tweede stad van het land in Katanga, het Catalonië van Congo. Een trekpleister en mijnstad die onder impuls van de Tanzaniaanse en Zuid-Afrikaanse bedrijven in enkele jaren een metamorfose doormaakte.

We herleven tijdens de terugreis naar Kinshasa de weg tussen Matadi en Kinshasa met dezelfde gevoelens van betovering als tijdens de heenreis. Ondanks een bewolkte hemel en een kapotte versnellingsbak die elke poging tot slapen onmogelijk maakt...

Vertrek uit Kinshasa om iets voor tien uur 's morgens, de bus zit overvol doordat ook de band van Owel meerijdt, de groep waarmee we overmorgen de affiche delen.

'In Europa hebben jullie horloges, hier hebben we tijd.' Papa Didier (bassist en leider van het orkest) hanteert sinds de start van de tournee deze leuze : 'Het belangrijkste ding om hier te bewaren, is geduld.'

Persconferentie om 11u. Voor een publiek van dertig à veertig journalisten van de lokale tv en pers gaan we van start. Het verwordt al snel tot een welles-nietesspelletje met de Waals-Brusselse delegatie en hun beslissing om een Belgisch-Congolese artiest te ondersteunen (lees : een inwoner van België).

We hebben een glas gedronken met voetballer Thomas Vermaelen, na een eerste dag acclimatiseren. Monte, mijn manager, heeft ons voorgesteld aan kennissen bij de Verenigde Naties, waaronder een Haïtiaan met een uitgesproken Canadese tongval die een bijzondere kijk heeft op Congo, op het gevoel voor stiptheid van de Congolezen en over de lengte van de n'dumbulo-songs (een moderne Congolese dans en een snellere variant van soukous, nvdr).

Ik botste vanochtend op Wazekuma uit het orkest van Wendo (uit de clip van Cha-Cha) op de 'Boulevard du 30 juin' die momenteel onherkenbaar is door wegenwerken. Verminkt door teer, wegwijzers, betonblokken, witte lijnen...

Vertrek naar Kinshasa vanochtend. Hevige discussies met de verantwoordelijken op de luchthaven over koffers die te veel wegen, die werden onderbroken door uitstapjes naar de weegschaal om het juiste gewicht te bepalen en eventueel de bagage te herverdelen.

De band verrast me door de hele crew samen te brengen voor een barbecue. We treffen de laatste voorbereidingen voor onze tournee door de Democratische Republiek Congo.

De Belgisch-Congolese rapper Baloji toert momenteel door Congo, inclusief het door warlords geplaagde oosten van het land. Lees hier het dagboek dat hij bijhoudt tijdens deze uitzonderlijke tournee.