Amanda Gorman. Tenzij u de voorbije weken diep in een Chinese mijnschacht hebt doorgebracht, kon u de naam onmogelijk missen op sociale of andere media. De 22-jarige jongedame uit Los Angeles maakte dan ook veel indruk, met haar gedicht The Hill We Climb, tijdens de inauguratie van Amerikaans president Joe Biden.
...

Amanda Gorman. Tenzij u de voorbije weken diep in een Chinese mijnschacht hebt doorgebracht, kon u de naam onmogelijk missen op sociale of andere media. De 22-jarige jongedame uit Los Angeles maakte dan ook veel indruk, met haar gedicht The Hill We Climb, tijdens de inauguratie van Amerikaans president Joe Biden. Biden en zijn vicepresident Kamala Harris hadden niet te lijden onder een gebrek aan hoogstaand entertainment tijdens hun inhuldigingsmoment: Lady Gaga zong het volkslied, Jennifer Lopez bracht een versie van de folkklassieker This Land Is Your Land, en countryster Garth Brooks waagde zich aan de historische hymne Amazing Grace.Maar het was de relatief onbekende Gorman die zich tot de ster van de presidentiële ceremonie kroonde. In geen tijd gingen de dichteres en haar woorden viraal: 'For there is always light, if only we're brave enough to see it. If only we're brave enough to be it'. Zoals het refrein van een nieuwe monsterhit kunnen mensen het overal ter wereld uit het hoofd citeren. De rode, satijnen tulband van Prada die Gorman droeg op de trappen van het Capitool was 24 uur later hopeloos uitverkocht. Op Twitter mocht ze in minder dan een dag een miljoen extra volgers verwelkomen, en op Instagram klom de teller in dezelfde tijd naar meer dan 3 miljoen. Een hype, heet dat dan.Als kers op de taart raakte gisteren bekend dat Gorman zal optreden tijdens de Super Bowl. Die finale van het American football is het grootste sportevenement ter wereld, waar elk jaar gemiddeld zo'n 100 miljoen mensen op afstemmen. Traditioneel tekenen alleen de allergrootste popsterren voor het zang- en dansspektakel tussen al het sportgeweld door, en Gorman zal er dit jaar de affiche delen met The Weeknd, de zanger die met z'n single Blinding Lights de grootste, internationale hit van 2020 scoorde. Poëten, de nieuwe popidolen? Waarom ook niet. Want dat zijn ze eigenlijk altijd al geweest. Met haar frisse verschijning en stijlvolle #blackgirlmagic treedt Gorman mogelijk in de voetsporen van illustere voorgangers die met hun poëzie een stempel drukten op de popcultuur. Arthur Rimbaud, bijvoorbeeld. Het 19e-eeuwse enfant terrible van de Franse poëzie, die onder meer Patti Smith stevig beïnvloedde. Het Amerikaanse punkicoon Richard Hell haalde z'n artiestennaam bij zijn dichtbundel Une saison en enfer, en ook Penny Rimbaud van de band Crass liet zich uiteraard door hem inspireren. Ook Bob Dylan haalde trouwens z'n nom de plume bij een bekend poëet: Dylan Thomas, de 'rock-'n-roll-dichter' uit Wales die zichzelf in 1953 op 39-jarige leeftijd finaal naar de vaantjes dronk. Iggy Pop is fan, en hij is één van de figuranten op de iconische hoes van Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band, het magnus opus van The Beatles.Op die hoes staat trouwens ook de beeltenis van Edgar Allen Poe. Britney Spears titelde één van haar tournees naar zijn gedicht Dream Within A Dream, en zowel The White Stripes als Antony & The Johnsons en Lou Reed brachten ooit muzikaal hommage aan zijn macabere verzen. In de jaren '60 was Allen Ginsberg één van de spilfiguren van de counter culture, een dichter-activist die aan de borst werd gedrukt door de hippies, en nauwe banden onderhield met artiesten als Dylan (hij figureert in de clip van Subterranean Homesick Blues) en The Beatles. Zijn generatiegenoot en goede vriend William S. Burroughs werkte samen met onder meer Sonic Youth en Kurt Cobain. De verbinding tussen pop en poëzie is ook vandaag (opnieuw) springlevend. Denk maar aan Lana Del Rey, die dweept met dichters als Walt Whitman en Robert Frost, en vorig zelf een boek en spoken-wordalbum met haar dichtkunsten uitbracht. Vijf jaar geleden gebruikte Beyoncé verschillende dichtfragmenten van de Brits-Somalische Warsan Shire op haar album Lemonade, en in haar documentairefilm Homecoming (2019) zaten citaten van de in 2014 overleden dichteres Maya Angelou. Ook zij droeg ooit een gedicht voor tijdens de inhuldiging van een president: in 1993, bij de eerste inauguratie van Bill Clinton. Angelou werd op handen gedragen door Barack Obama (die haar in 2010 onderscheidde met de Presidential Medal of Freedom) én door rappers als Nicki Minaj, Kanye West, en Kendrick Lamar, die haar sampelde op zijn album Good kid, m.A.A.d city (2012). En als we het dan toch over de evidente link tussen rap en poëzie hebben, kunnen we uiteraard niet om de geweldige Kae Tempest heen. Nadat Tempest met hun doorbraakalbum Let Them Eat Chaos (2016) genomineerd werd voor de Mercury Prize, en die dat jaar triomfeerde op Glastonbury, noteerden ze in Engeland een flinke stijging in de verkoopcijfers van poëtische literatuur. Het zit er dik dat Amanda Gorman eenzelfde effect zal sorteren. Dat Gorman intussen ook een contract bij het modellenbureau IMG Models op zak heeft, noopt ons wel tot een kanttekeningetje. Dat de dichtkunst aan populariteit wint, kunnen we alleen maar toejuichen. Maar laat ons wel hopen dat alle poëten-idolen in spe afgerekend worden op de inhoud van hun werk, en niet op hun verpakking of glamourgehalte.